Galiza Sosego (GzS)

Into my prebe! (Tres conselleiros en visita oficial)

2010-12-14T19:56:00.000+01:00

Ilda Ferradal / Revista Irimia nº 821

Fabuloso. Un espectáculo fabuloso. Tres conselleiros veñen inaugurar bocatas de atún ao recreo. Galegos coma nós! Días antes pintan á velocidade da luz a fachada do centro que estaba inestable, ou sexa, caía a cachos. Faise con pistola para darlle unha cor e que diga bonita nas fotos.

O ex alumno que a pinta exclama “a ver se dura un ano… É que con pistola sae aparente na TVG, aínda que durar, he he he, non dura”. A parte de atrás do centro segue sen pintar e eu lembro a Berlanga. Unha empresa limpa todos os cristais a véspera. Cólganse bandeiras xigantescas de mastros podres (de feito as bandeiras arrastraban polo chan), pero, á fin, chegha o gran día….

Os conselleiros, sinxelos e bondadosos, reparten bocatas de atún encargados a unha empresa de cátering. Iso é eficiencia, por suposto, non a das cociñeiras do centro que fan os bocatas todos os días. Os pais da patria son admirados por un discreto séquito composto polo alcalde, o superdelegado, os caciques locais e o cadro de persoal contratado do concello,animado a asistir. Logo, os tres servidores públicos, cun sorriso nos beizos, reparten pan e túnidos en lata.

Algúns amargados permanecemos na sala de profes. Xa se sabe como somos: cans envexosos. Os bocatas só chegaban para a metade do alumnado e, por suposto, non estaban previstos para ningún docente. Así pois, eu víame presto para manducar unha deliciosa mandarina, que foi o que comemos os alumnos e profes de secundaria, cando pola porta da sala chegan ELES. Velaí os tres conselleiros, incluído Jesús Vázquez, Ilmo. de Educación. Reparten apertóns de mans e bicos a esgalla. Eu ollo a mandarina e o conselleiro a miña palestina. Faino como recriminando esa prenda, imbuído, sen dúbida, polo novo espírito laico do goberno galego, xurdido de golpe na recente visita papal.

Entre o balbordo e as reverencias que agroman na nosa minúscula sala de profesores, o director presenta a lectora de Inglés, unha rapaza de N. Y. Ante isto, o Ilmo. Conselleiro, con pasmosa fluidez e graza, berra en alta voz: Where are you from? (Texto indicativo de que el é o mellor exemplo do trilingüismo que preconiza). Segue esta frase coa deliciosa expresión: I love your city!, que traduce inmediatamente para os non letrados.

Hei dicir que naquel intre, froito sen dúbida dunha educación deficiente e dun carácter corrompido polo nacionalismo, eu murmuro: vaia por Dios! Mentres sinto que os superpoderosos ollos do conselleiro me traspasan.

En fin, logo deunos a man Rosa Quintana, non a presentadora, claro, e aí quedaron, quince minutos, os conselleiros, o alcalde, o superdelegado e o séquito de xornalistas na nosa sala de profes adornada con pasquíns da CIG que falaban de folgas e de ensino público de calidade. Mentres tanto, eu ollaba a mandarina. Cando tocou a alarma, os membros de tan eficiente Goberno despedíronse con moitos bicos e apertas de mans, aos que o Ilmo. Conselleiro engadiu en alto: see you later!, chiscando o ollo á nosa lectora, polo que eu deduzo que a tal frase debe querer dicir: sofro unha discapacidade! (ou algo así).

Hei de engadir que, ao saíren todos e todas, alguén, nervioso, entrou de novo na sala. Era a señora Farjas, que comezaba de novo a apertar mans e exclamaba cómplice: Ya sabéis, lu que necesitéis di la Cunsellería de Sanidazz!

E eu, por fin, devorei a mandarina!

Galiza tamén se fixo ouvir na manifestación contra a OTAN deste 20-N en Lisboa

2010-11-22T00:53:00.002+01:00

O cumio da OTAN non só reuniu aos dirixetes dos Estados integrados nesta organización militar, senón que ducias de milleiros de persoas participaron onte nunha mobilización que percorreu as rúas de Lisboa en defensa da paz e contra o brazo armado do capitalismo, que comezou as 15:30 na Praza do Marquês do Pombal.

Entre os manifestantes contáronse medio cento de galegos, que organizaron unha comitiva co lema “Galiza pola paz e contra o imperialismo” e trasladaron unha mensaxe solidaria e internacionalista ao pobo portugués.

A comitiva galega integrouse no bloque do Porto, que partía en quinto lugar na manifestación A continuación situáronse as delegacións comarcais de todo Portugal da plataforma “Paz Sim NATO Não” (nome que se convertiu na principal palabra de orde). Participaron da marcha organizacións de defensa da paz, políticas, sindicais, sociais, de xubilados, internacionalistas e moitas outras, e salientou a masiva presenza de bandeiras do PCP.

O movemento social convocante da mobilización insistiu nos discursos finais na denuncia das ofensivas xenocidas do imperialismo (como no caso de Iraque e Afganistán) e chamaron ao Estado portugués, fundador da OTAN nos anos negros do fascismo, a desvincularse desta estrutura e a eliminar as bases do seu territorio, para propiciar así a súa disolución definitiva.

Outra das liñas argumentais clave de “Paz Sim NATO Não”, exposta na resolución final, é o rexeitamento da violación da Constitución da República Portuguesa (emanada da Revolução de Abril) que afirma a independencia do país, o carácter defensivo das súas forzas armadas e o compromiso na resolución pacífica dos conflitos, premisas abertamente incompatibles coa pertenza a esta organización “macroterrorista”, como rezaban algunhas pancartas.

Finalmente, os convocantes apelaron ao conxunto de organizacións e militantes a alargar o compromiso na loita pola paz máis alá desta protesta, vinculándoo con outras frontes de traballo. De feito, o cumio da OTAN veu coincidir cun momento político especialmente axitado en Portugal, xa que a CGTP-IN convoca unha folga xeral para este mércores, en rexeitamento ás medidas antisociais que ten implantado o goberno portugués, na liña de todos os gobernos europeos dominados polo neoliberalismo hexemónico. O movemento portugués pola paz asumiu como propias as demandas da clase traballadora e animou os participantes a secundar masivamente o paro.

Por último, hai que sinalar que a expedición galega tamén padeceu as estritas medidas de seguridade impostas arredor do cumio, en particular a suspensión do Espazo Schengen. O autobús foi detido na fronteira e todos os participantes tiveron que identificarse diante da Guardia Nacional Republicana. A posibilidade de ser obrigados a retornar estivo perto de se concretar, mais finalmente evitouse, en grande medida grazas á coordinación coa Plataforma convocante, que cooperou por medio dos seus representantes desde a mesma fronteira. De Isca! e do MGS reiteramos ao movimento portugués pola paz o noso apoio, respecto e agradecementos.

ISCA

A flor máis grande do mundo

2010-11-12T17:51:00.000+01:00

A Selección tributará en Sudáfrica as primas do Mundial para aforrarse impostos

2010-11-07T01:04:00.003+01:00

A selección española de fútbol fixo historia o pasado 11 de xullo conquistando o Mundial. Os xogadores, os homes de Do Bosque, recibiron dous premios polo histórico logro. Por unha parte, o sentimental, o do recoñecemento popular, con millóns de persoas nas rúas vivindo os partidos e celebrando os seus triunfos como antes nunca acontecera. A segunda recompensa é o material, a económica.

Cada internacional español sabía que o triunfo na Copa do Mundo reportaríalle 600.000 euros, tal e como pactaron antes do inicio do Mundial. Ese pagamento aínda non se fixo efectivo, xa que os dirixentes da Federación e os xogadores estudaron diversas alternativas na maneira e a forma do pagamento. Os internacionais españois acolléronse á posibilidade que hai no réxime fiscal de tributar en Sudáfrica e non facelo en España.

O convenio de dobre imposición que existe entre os dous países data de febreiro de 2008, ampara a decisión e dáa un marco legal. Ao ser o premio por un traballo feito fóra do territorio español, a lei contempla a posibilidade de tributar no país en onde lévase a cabo o desempeño profesional. A diferenza é importante, xa que ao cotizar no país de Mandela, a retención do premio quédase no 21% polo 43% que terían que tributar en España, o que suporá un aforro de 132.000 euros para cada xogador.

Xa esquivou ao Fisco na Eurocopa de 2008

Na pasada Eurocopa, os internacionais españois tamén se acolleron a esta posibilidade. Neste caso o premio recibírono 'vía Austria', xa que non hai que esquecer que a 'Vermella' disputou todos os partidos en territorio austríaco. Ao ser un país da Unión Europea, tamén puideron acollerse a non obrigatoriedade de declarar en España.

Outra cousa diferente fose se a selección entón dirixida por Luis Aragonés xogase algún partido en Suíza, xa que o devandito convenio de dobre imposición estaba en tramitación co país helvético nesas datas. Tanto pola prima recibida fai dous anos, como pola do pasado mes de xullo, a figura dos comités organizadores de Eurocopa e Mundial e os premios que reparte a todas as seleccións que participan, foron clave para que a Federación poida facer efectivo o pagamento no país da celebración dos eventos.

Chegado o caso, se os xogadores tivesen que declarar ese ingreso en España, o tributo pago en Sudáfrica descontaríase do 43% que esixe a facenda española. Durante as negociacións establecidas entre xogadores e dirixentes federativos, deixouse aberta a porta á posibilidade de que o ingreso desa cantidade fixésese efectivo a partir do 1 de xaneiro de 2011, a conveniencia dos internacionais e co fin de que axustasen os seus exercicios fiscais. Hai que lembrar que a partir da citada data, a retención das rendas de máis de 175.000 euros pasa do 43% actual, ao 45%.

Á marxe dos 600.000 euros de premio que xogadores e Federación subscribiron antes do inicio do Mundial, tamén falaron da posibilidade de que a federación fixese uns agasallo aos xogadores. Pois ben, o citado obsequio é un reloxo - nada ten que ver co da iberdrola que conseguiu sacar Sergio Ramos a Galán - que recibirán os xogadores na próxima convocatoria. O valor do reloxo está nos 18.000 euros. Noutras ocasións, o agasallo foi un Quad, un ordenador ou unha televisión.

El Confidencial

Rolda de prensa de presentación de F.O.GA. na Galería Sargadelos

2010-07-22T18:01:00.000+02:00

Rolda de prensa o martes 20 de xullo as 12 na Galería Sargadelos (Rúa Urzáiz, Vigo) para dar a coñecer unha nova organización política do movemento nacionalista: a Fronte Obreira Galega (FOGa)

Participaron nesta comparecencia diante dos medios de comunicación:

Francisco Xavier González Sío, Xavier Prieto Torre, Xose Carlos De La Fuente Estevez e Amelia Vila Vila membros da xunta xestora e voceiros da Fronte Obreira Galega.

O martes 20 de xullo realizou a súa primeira presentación e intervención pública a Fronte Obreira Galega, que é un partido de traballadores e traballadoras vinculados e militantes do Movemento Nacionalista Galego, é da súa corrente obreirista, integrantes na súa maioría do sindicalismo Nacionalista, da CIG.

Desde a FOG, salientan que acreditan “noutro modelo de sociedade, máis xusta e igualitaria, fundamentada nos principios e nas bases da participación, pluralismo e asemblearismo, cun referente único e claro: a defensa da clase traballadora”.

A Fronte Obreira Galega, como colectivo de mulleres e homes, tenta abrir un espazo de debate dende a esquerda, fomentando a participación das bases nos diferentes ámbitos asociativos, “sen sectarismos nin dirixismos, pretendendo facer das asembleas órganos de decisión e debate. Soamente na comunicación e na discusión, seremos quen de xerar e crear apartacións, ilusión e traballo para cambiar o sistema”.

“O ataque continuo ao “Estado de Benestar”, que coas novas reformas laborais que intentan impoñer, faise inviable, máis non porque a cidadanía aspire a manter unhas condicións de vida aceptables e a melloralas , senón porqué a minoría hexemónica só pode nadar na superabundancia a costa do empobrecemento da maioría. Por iso entendemos que o socialismo é a única alternativa aceptable para as clases traballadoras”, rematan neste comunicado de presentación, sobre o que se estenderán na cita cos medios o próximo martes, onde darán a coñecer cales van ser os seus eixos de traballo e próximas convocatorias.

Vigo, 19 de xullo de 2010

Correo de contacto

fronteobreiragalega@gmail.com

Mais información:

http://www.vieiros.com/nova/80341/militantes-do-sindicalismo-nacionalista-crean-unha-nova-organizacion-politica

E mais:

http://www.elcorreogallego.es/galicia/ecg/fronte-obreira-galega-sera-nueva-corriente-en-el-bng/idEdicion-2010-07-21/idNoticia-571443/

Compostela 25 de Xullo

2010-07-22T17:57:00.002+02:00

F.O.GA.

Como xa sabedes a maioria ó dia da Patria Galega quedamos as 12:00 no palco da alameda.

25 de Xullo do 2010
DIA DA PATRIA

A Fronte Obreira é un colectivo de traballadores e traballadoras demócratas vencellados e militantes o movemento nacionalista galego e a súa corrente obreirista. Procedemos de diversos eidos políticos, sindicais, culturais, etc. e creemos nunha sociedade diferente, igualitaria e xusta, fundamentada nos principios e bases da participación, o pluralismo e o asemblearismo, cun referente único e claro a defensa das clases traballadoras.

Entendemos que hoxe, dentro das organizacións ideoloxicamente organizadas cara a liberación nacional de Galiza, e no cambio do sistema que esmaga e afoga as clases traballadoras, conviven unhas correntes hexemónicas que están a repartirse o poder. Estas levan deixando de lado os movementos sociais, ás clases traballadoras, os colectivos ecoloxistas, ou calquera tipo de expresión democrática que empregue a cidadanía para expresarse e que conforman tradicionalmente e forman o seu corpo militante nestas organizacións, sempre que as reivindicacións de estes colectivos non teña uns réditos persoais para a xente que conforma estas organizacións.

As correntes oficiais, dominantes tanto dentro do partido hexemónico no nacionalismo galego (BNG), como no sindicalismo nacionalista (CIG) están supeditadas a grupos que se erguen como portadores das verdades absolutas, que non traballan na consecución dos fins para os cales se fundaron inicialmente , nomeadamente a liberación da nazón galega e do proletariado galego e por ende, do planeta do xugo do sistema capitalista como sistema, que neste intre actual de crise mostrase se cabe máis caduco que nunca levando a sociedade cara a destrución.

Fomentando a participación das bases nos diferentes ámbitos asociativos; sen sectarismos nin dirixismos; facendo das asembleas non órganos de información nin adoutrinamento, senón Órganos de decisión e debate,. Sómente na comunicación e na discusión seremos quen de crear e xerar aportacións e ilusións para trocar un sistema que devora ós seres humanos, nun sistema onde homes e mulleres compartan o traballo, a ilusión e o futuro, tanto para as xeracións presentes, como para os futuros herdeiros da terra, a quen debemos deixar un legado libre de hipotecas, tanto ambientais como económicas.

Nacemos para recuperar a lexitimidade do único e verdadeiro valor: o das persoas que militan dentro das institucións e contra o apoltronamento carguista, que ignora as necesidades e potencialidades dos homes e mulleres militantes no nacionalismo galego, obreiro e de esquerdas.

Os nosos plantexamentos implican necesariamente a pescuda de solucións novedosas e innovadoras que nos permitan avanzar facendo que sexa a cidadanía a que marque o camiño a coller e ser referente para está dende unha clara visión obreirista, e debemos ter en conta que posiblemente as organizacións clásicas estruturadas en modelos do pasado século non sexan válidas, nin ás que a sociedade actual precise.

Aspiramos a organizarnos nunha estrutura de masas que actúe sobre a sociedade e movementos consolidados condicionando os puntos de vista políticos, ideolóxicos e económicos.

Por iso, dende agora, ata sempre, traballa con nos, polo socialismo real, sen dirixismos.

http://fogagaliza.blogspot.com/2010/07/compostela-25-de-xullo.html

Obxetivos e pricipios da Fronte Obreira Galega

2010-07-22T17:53:00.002+02:00

Obxetivos

Recollendo do patrimonio común aquelas ideas forza máis reveladoras da nosa razón de ser como organización política, explicitamos como obxetivos da Fronte Obreira Galega os seguintes:

A mellora progresiva xeral, individual e colectiva dos intereses das traballadoras e traballadores, da propia organización e do conxuntoda sociedade galega, das condicións laborais e da calidade de vida.

A profundización democrática e social constante cara a achegarnos a unha sociedade máis xusta e máis humana, sen explotación económica nin opresión política, calquera que sexan as formas en que esta se manifieste.Por eso pretendemos a superación do sistema capitalista e a construcción do socialismo.

O pleno exercicio de tódolos dereitos humanos, individuais e sociais, sen discriminacións, incluído o da Autodeterminación.

Promovernos o máximo respecto á dignidade humana, a paz, a democracia, a xustiza social e a igualdade, a aplicación da Declaración Universal dos Dereitos Humanos atraveso da acción colectiva da clase traballadora. Fomentarmos a solidariedade internacional, o bo entendemento e a boa vontade universais, o antimilitarismo, a solución pacifica dos conflictos, o desarmamento e a reconversión da industria militar en civil, así como unha nova orde internacional xusta.
Esixirmos a utilización pacífica, racional e ao servizo da toda a humanidade dos avances cientificos e tecnolóxicos, e impulsarmos modelos productivos enerxéticos fundamentados ecoloxicamente.
Loitarmos contra toda forma de racismo, xenofobia, ou prexuizo e discriminación na sociedade en razón de sexo, estado civil, enfermidade, idade, lingua, relixión, opinión política, opción social, sexual, posición social ou económica, orixe étnica, nacional ou cultural.
Impulsarmos a participación socio política e a inserción laboral e profesional das mulleres e mocidade na sociedade, asegurando a igualdade de oportunidades ea ausencia de discriminación.
Fomentarmos a organización e a solidariedade e o apoio mutuo como mecanismo de defensa dos intereses da clase obreira.
Promovermos as estructuras e accións necesarias para a plena integración na sociedade dos grupos máis desfavorecidos, co obxeto de eliminarmos as bolsas de extrema pobreza e marxinalidade, combatendo as causas que as producen.
Pularmos pola completa normalización lingüistica do idioma propio de Galiza.

Principios Programaticos

LOITA de clase: A Fronte Obreira Galega é unha organización política que afirma, día a día, o seu carácter de clase, adoptando as decisións que en cada momento considera, para mellor defender os intereses inmediatos e xerais da clase traballadora galega na perspectiva da transformación social.

Nacionalismo: A Fronte Obreira Galega definese como unha organización política nacionalista porque Galiza é unha nación sen soberanía política, ao servizo dos intereses alleos, submetida e dependente económica, política e culturalmente. A procura da nosa soberanía e o exercicio do dereito de autodeterminación son para nós irrenunciábeis. Desde a nosa independencia e autonomía, reclamámonos parte do movemento nacionalista galego.

Autoorganización: Entendendo que ningún dos principais problemas de Galiza se pode resolver favorablemente aos intereses do noso pobo se este non toma consciencia da súa identidade e traduce esa consciencia en organizacións propias e soberanas, a Fronte Obreira Galega é expresión da autoorganización da clase obreira galega.

Solidariedade e internacionalismo: A Fronte Obreira Galega, atraverso do seu traballo en diversas organizacións e a traverso de si mesma, garante a unión e solidariedade da clase traballadora con independencia do sector en que ocupen as súas actividades, do territorio onde vivan ou das diferencias e atrancos que podan existir. Así mesmo, estamos vencellados á loita común dos traballadores e das traballadoras do mundo pola súa completa emancipación e ás dos pobos que loitan pola súa liberación nacional.

Democracia e participación: A Fronte Obreira Galega entende a democracia como valor universal. Garante a igualdade de dereitos da súa afiliación, asegura o funcionamento democrático de todos os seus órganos de dirección e elixe todos os seus cargos democraticamente. Fomenta a participación e as asembleas de afiliados e afiliadas, así como as dos traballadores e traballadoras, como método para evitar o individualismo, o corporativismo e a burocracia, e como unha maneira de facilitar a coresponsabilidade nos debates e na toma de decisións.

Independencia: A Fronte Obreira Galega é independiente e soberana na toma de decisións. Autogovernase e non está suxeita a control de ningún grupo de poder económico, ideolóxico ou relixioso.

Pluralismo: A Fronte Obreira Galega é unha organización política de esquerdas e plural, respeta e fai respetar a liberdade interna e a diversidade de opinións políticas tanto individuais como colectivas, garante a liberdade de expresión e pensamento sen restriccións de ningunha clase, e cumpre e fai cumprir os estatutos dos que libre e voluntariamente se dota.

Transformación: A Fronte Obreira Galega e unha organización política transformadora. Para mellor defender e facer realidade os seus obxetivos, participa na vida sociopolítica e fomenta, así mesmo, a participación máis activa da súa afiliación.

Unidade: A Fronte Obreira Galega persegue a máis completa unidade da clase traballadora galega. Así mesmo, propiciará a máis ampla e posible unidade de acción política, social e sindical para acadar os obxetivos fixados.

Normalización: A Fronte Obreira Galega expresase en galego, o cal defende como único idioma oficial de Galiza, abogando polo seu uso en todas as situacións da vida cotiá.

http://fogagaliza.blogspot.com/2010/07/obxetivos-e-pricipios-da-fronte-obreira.html

Acto cívico e reivindicativo en lembranza do traslado dos restos mortais de Rosalía de Castro

2010-07-15T11:25:00.003+02:00

A Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG) vai celebrar o vindeiro 15 de xullo un acto cívico e reivindicativo en lembranza do traslado dos restos mortais de Rosalía de Castro, que tivo lugar o 25 de maio de 1891.

Organizado pola AELG, o cortexo cívico conta co apoio e colaboración de diversos colectivos, como as asociacións culturais O Galo, Medulio, Auriense, Maio Longo, Solfa e a Asociación Cultural de Meira, e fundacións como Manuel María e Bautista Álvarez, entre outras organizacións culturais que se irán sumando ao longo destas semanas.

Un tren, identificado como Follas Novas, partirá da estación da Matanza, ao carón da casa de Rosalía, o xoves día 15 de xullo ás 17.45 horas, para facer o traxecto Padrón-Compostela. Unha hora antes, ás 16.45, haberá unha concentración na colexiata de Santa María de Iria, no cemiterio de Adina, onde o presidente da AELG, Cesáreo Sánchez, informará do sentido dos actos, á vez que se lerá un poema de Rosalía de Castro.

Na estación de Compostela agardará a comitiva restante, actuando a banda municipal. Xa en Santiago, o cortexo sairá pola rúa do Hórreo cara a Praza do Toural, primeira parada da comitiva, onde haberá unha lectura de poemas deCantares Gallegos, para continuar pola Praza da Universidade e pola Praza de Cervantes, onde se lerán outros poemas de Rosalía.

Finalmente, en San Domingos de Bonaval celebrarase unha audición do Ángelus, de Massenet, e unha lectura de poemas de Follas Novas, intercalando actuacións do diversos grupos musicais e artistas participantes, para rematar o acto coa lectura dun comunicado reivindicativo da figura de Rosalía de Castro, cando se cumpren 125 anos da súa morte.

As persoas que queiran formar parte do cortexo facendo uso do tren, entre Padrón e Compostela*, deberán anotarse, antes do vindeiro 8 de xullo no correo electrónico oficina@aelg.org ou no teléfono 981 133 233 (luns a venres, de 08:00 a 15:00)

O prezo será de cinco euros por persoa, que se aboarán durante o traxecto.

* A viaxe en tren é só de ida desde Padrón a Compostela

Vexa aquí nun mapa os diversos lugares que percorrerá o cortexo.

O programa é o que segue:

16.45 Concentración na colexiata de Santa María de Iria, cemiterio de Adina:

Lectura dun poema de Rosalía e marcha a pé até a estación da Matanza, ao carón da casa de Rosalía, para tomar o tren deica Compostela.

17.45 Saída do tren cara a Santiago

18.00 Recepción do tren "Follas Novas" na estación de Santiago de Compostela

Onde estará agardando a comitiva restante que non acudiu ao cemiterio e que se sumará neste momento ao cortexo a pé polas rúas compostelás, con actuación da Banda da Escola de Música de Rianxo.

Saída da comitiva pola rúa do Hórreo cara a Praza do Toural, encabezada pola Banda da Escola de Música de Rianxo

Relevo musical na Praza de Galicia. Encabeza a comitiva a Asociación de Gaiteiros Galegos.

18.45 Praza do Toural, primeira parada da comitiva.

Lectura de 3 poemas de Cantares Gallegos a cargo de Estíbaliz Espinosa, Anxo Angueira e Marta Dacosta.

Actuación, ás 19.00, da Banda Municipal de Música de Santiago de Compostela.

Saída cara á Praza da Universidade trala Asociación de Gaiteiros Galegos

19.15 Praza da Universidade

Audición do Pietat Signore, de Stradella a cargo de Esperanza Mara co acompañamento de Paula Gago Otero

Lectura dun dos prólogos de Rosalía a cargo de Antía Otero

Lectura doutros tres poemas de Rosalía de Castro por Teresa Moure, Isidro Novo e Marica Campo.

Saída cara á Praza da Universidade trala Asociación de Gaiteiros Galegos

19.30 Praza de Cervantes

Escaparates da Libraría Couceiro dedicados ás obras de Rosalía.

Interpretación dun poema rosaliano polas Pandereteiras de Bouba

Lectura doutros tres poemas rosalianos a cargo de María Xosé Queizán, Xabier DoCampo e Ana Romaní

19.45 San Domingos de Bonaval

Audición do Ángelus, de Massenet, lectura de poemas de Follas Novas, intercalando actuacións dos grupos musicais e artistas participantes, lectura do comunicado/manifesto (véxao clicando aquí) sobre os 125 anos de Rosalía e a reivindicación de apertura ao público do Panteón.

A seguir, o programa do acto en San Domingos:

Recepción no exterior da Igrexa por parte do presidente da AELG, Cesáreo Sánchez
Coro da Asociación musical “Solfa”: Angelus
Rosa Aneiros
Uxía: Quérom'ire e Eu levo unha pena gardada no peito
Carlos Negro
Sonia Lebedynski: Noite negra
Yolanda Castaño
Ugia Pedreira. Mar
Rafa Villar
Guadi Galego:Tecín soia
Francisco Castro
Pilar García Negro
Xabier Díaz: Alalá de Muxía
Lectura do manifesto
Banda da Escola de Música de Rianxo: Himno.
Ofrenda floral

Desde a AELG agradecemos que Rosalía estea presente e visíbel ao longo do percorrido, polo que cómpre facérmonos acompañar de iconografía rosaliana (chapas, camisetas, fotos, libros da autora, etc.) que a converta a todos os ollos na auténtica protagonista da xornada, así como de flores coas que realizar a ofrenda floral no Panteón de Galegos Ilustres.

Se algunha entidade desexa adherirse a este acto, pode facelo no correo electrónico oficina@aelg.org, ou no telf. 981 133 233 (de luns a venres, de 08.00 a 15.00)

Esta é a listaxe actualizada das entidades que apoian o Cortexo Cívico:

Acción Solidaria entre os Pobos, de Rubiá de Valdeorras
Amigos das gamelas-embarcacións tradicionais Mar da Pedra, de Cangas
Amigos dos Museos de Galicia
Asociación Cultura do País, de Lugo
Asociación Cultural A Barosa, de Barro
Asociación Cultural A Corredoira, de Coristanco
Asociación Cultural A Cova da Terra, de Lugo
Asociación Cultural A lonxa literaria, de Moaña
Asociación Cultural A Pomba do Arco, de Foz
Asociación Cultural A Taboada, de Cuntis
Asociación Cultural Alba de Gloria, de Soutomaior
Asociación Cultural Alexandre Bóveda, da Coruña
Asociación Cultural Altofalante, de Ribeira
Asociación Cultural Anchoa, de Fisterra
Asociación Cultural Anduriña, de Cervo
Asociación Cultural Arelas de Aquelar, de Sanxenxo
Asociación Cultural Arrincadeira, de Ribadavia
Asociación Cultural Arrincadeira, de Riotorto
Asociación Cultural Arumes do Corgo
Asociación Cultural As Sobreiras do Ulla, de Touro
Asociación Cultural Auriense, de Ourense
Asociación Cultural Avantar, do Carballiño
Asociación Cultural Balandro Joaquín Vieta, de Noia
Asociación Cultural Barbantia, de Ribeira
Asociación Cultural Barqueiro, de Vilaboa
Asociación Cultural Buril, de Burela
Asociación Cultural Campo de Estrelas, de Santiago
Asociación Cultural Casal de Lobos, da Arnoia
Asociación Cultural Centro de Estudos do Corgo
Asociación Cultural Cova da Serpe, de Friol
Asociación Cultural e Pedagóxica Ponte...nas ondas!
Asociación Cultural e Deportiva Albións, da Pontenova
Asociación Cultural e Deportiva Brens, de Cee (Brens)
Asociación Cultural e Deportiva Sociedade Cultural e Deportiva de Samieira, de Poio
Asociación Cultural e Deportiva Sociedade Cultural e Deportiva de Raxó, de Poio
Asociación Cultural e Ecoloxista Verbo Xido, de Cerdedo
Asociación Cultural e Musical Os Melidaos, de Melide
Asociación Cultural e Musical Solfa, de Santiago
Asociación Cultural e Veciñal Baltar-Grobas, de Melide (Baltar-Grobas)
Asociación Cultural e Xuvenil de Ramirás
Asociación Cultural Éche o que hai, de Marín
Asociación Cultural Enredos, de Noia
Asociación Cultural Ergueitos, de Sarria
Asociación Cultural Feixóo Araúxo, da Guarda
Asociación Cultural Francisco Lanza, de Ribadeo
Asociación Cultural Irmandiños, de Ourense
Asociación Cultural Lúa Chea, de Teo
Asociación Cultural LugoPatrimonio, de Lugo
Asociación Cultural Lumieira, de Carballo
Asociación Cultural M de Meira, de Meira
Asociación Cultural Maio Longo, de Pontevedra
Asociación Cultural Mardouro, do Valadouro
Asociación Cultural MariñaPatrimonio, de Viveiro
Asociación Cultural Medulio, Sociedade Cultural, de Ferrol
Asociación Cultural Meigallo, de Cuntis
Asociación Cultural Molete Xicopop, de Carballo
Asociación Cultural O Arco de Vilanova, Cangas (O Hío)
Asociación Cultural O Arrieiro, de Moraña
Asociación Cultural O Fervedoiro, de Cuntis
Asociación Cultural O Galo, de Santiago
Asociación Cultural O Milleiro, de Ourol
Asociación Cultural O Naranxo, de Lalín
Asociación Cultural O Penedo da Forca, de Castrelo de Miño (Prado)
Asociación Cultural O Vello dos Cornos, de Vila de Cruces
Asociación Cultural Ollomao, de Barreiros
Asociación Cultural Os Arcos, de Vila de Cruces (Merza)
Asociación Cultural Os Bardos, do Barco
Asociación Cultural Os Penoucos, de Valga
Asociación Cultural Os serandeiros, de Boborás
Asociación Cultural Pedras Miúdas, de Cee (Lires)
Asociación Cultural Pepa a Loba, do Carballiño
Asociación Cultural Ponte de Navia Non Caias, de Navia de Suarna
Asociación Cultural Quinta feira, da Laracha
Asociación Cultural Revoltaina Cultural da Beira de Bergantiños, da Laracha
Asociación Cultural Santa Bárbara de Escudeiros, de Ramirás
Asociación Cultural Seixo Branco, de Ordes
Asociación Cultural Tartares, de Narón
Asociación Cultural Terra de Melide
Asociación Cultural Terra de Outes
Asociación Cultural Terras dos Arrieiros, do Carballiño
Asociación Cultural Trentinán, da Lama
Asociación Cultural Unha grande chea, de Cambados
Asociación Cultural Universidade Popular de Corcubión
Asociación Cultural Vagalumes, de Tabeirós-Terra de Montes
Asociación Cultural Val de Láncara, de Láncara
Asociación Cultural Val do Cereixo, de Tomiño (Tebra)
Asociación Cultural Xermolos, de Guitiriz
Asociación Cultural Xesús González Aboi, de Caldas de Reis
Asociación Cultural Xevasio Paz Lestón, de Muxía
Asociación de Acción social e cultural nacionalista do Ribeiro, de Castrelo de Miño
Asociación de Amigos do Mosteiro de Melón
Asociación de Amigos do Patrimonio de Castroverde
Asociación de Escolas-Taller e Casas de Oficios de Pontevedra
Asociación de Gaiteiros Galegos
Asociación de Labregos Ribeiraos, de Ribadavia
Asociación de Mulleres A Rula, da Laracha
Asociación de Mulleres Observatorio da Mariña pola Igualdade, de Ribadeo
Asociación de Mulleres Rurais As Hermidas, da Lama
Asociación de Mulleres Rurais Leilía, de Ribadavia
Asociación de Mulleres Terra de Miranda, de Riotorto
Asociación de Nacionalistas do Ribeiro, de Castrelo de Miño
Asociación de Naseiros Alvedosa, de Soutomaior (Arcade)
Asociación de Troiteiros Río Furelos, de Melide
Asociación de Veciños A Cutareira, da Laracha
Asociación de Veciños A Moreira, de Castrelo de Miño
Asociación de Veciños A Piteira, do Carballiño
Asociación de Veciños Arouca, de Arou (Camariñas)
Asociación de Veciños Campo da Feira, da Laracha
Asociación de Veciños Carrizáns, da Lama
Asociación de Veciños Catro Camiños, do Carballiño
Asociación de Veciños Cristo de Xende, da Lama
Asociación de Veciños e socio-cultural Macendo, de Castrelo de Miño
Asociación de Veciños Eduardo Pondal, de Pontevedra
Asociación de Veciños Heroes do Campo da Porta, de Pontevedra (Salcedo)
Asociación de Veciños Longoseiros, do Carballiño
Asociación de Veciños Madarnás, do Carballiño
Asociación de Veciños O Agro, de Cotobade
Asociación de Veciños O Outeiro, de Castrelo de Miño
Asociación de Veciños O Pargue, do Carballiño
Asociación de Veciños Pol, do Carballiño
Asociación de Veciños Río Acheiro, da Laracha
Asociación de Veciños San Vicente de Oubiña, de Cambados
Asociación de Veciños Santa María de O, de Muxía
Asociación de Veciños Vilela, de Punxín
Asociación de Veciños Xurde Caldebarcos, de Carnota (Caldebarcos)
Asociación Deportiva Agrupación de Atletismo de Porto do Son
Asociación Deportiva Club Deportivo Porto do Son
Asociación Deportiva Club Deportivo Portosín, de Porto do Son
Asociación Deportiva Clube de Remo de Noia
Asociación Deportiva e Cultural Coira, de Porto do Son
Asociación Deportiva e Cultural Esteirana, de Muros
Asociación Deportiva Egovarros, de Viveiro
Asociación Deportiva Furia Atletic Club, de Valga
Asociación Deportiva Monteferreiros-Clube Deportivo, de Tomiño (Sobrada)
Asociación Educativa Medio Ambiental Os Carballos, de Cotobade
Asociación Musical Banda de Gaitas Amigos do Mosteiro de Melón
Asociación Musical Grupo de Gaitas de Leiro
Asociación Musical Vai de roda, Grupo de Música Tradicional, de Rianxo
Asociación Socio-Cultural Adellis, de Silleda
Asociación Socio-Cultural Carballas, do Rosal
Asociación Socio-Cultural Cedofeita de Lérez, de Pontevedra
Asociación Socio-Cultural O Burgo, de Pontevedra
Asociación Socio-Cultural Redes Escarlata
Asociación Socio-Pedagóxica Galega
Asociación Veciñal A Miñoca, de Vigo (Coia)
Asociación Veciñal A Paz, de Vigo
Asociación Veciñal A Unión, de Vigo (Matamá)
Asociación veciñal Agra do Orzán, da Coruña
Asociación Veciñal Atochas-Montealto-Torre de Hércules, da Coruña
Asociación Veciñal de Navia, de Vigo
Asociación Veciñal de Pontenova-Freixeiro, de Vigo
Asociación Veciñal de Saiáns, de Vigo
Asociación Veciñal de San Roque, de Vigo
Asociación Veciñal de Teis, de Vigo
Asociación Veciñal Dr. Fleming, de Vigo
Asociación Veciñal e Cultural de Valladares, de Vigo
Asociación Veciñal e Cultural do Casco Vello, de Vigo
Asociación Veciñal O Carballo, de Vigo (Sárdoma)
Asociación Veciñal Rosalía de Castro (da Salgueira), de Vigo
Asociación Veciñal, Cultural e de Usuarios Val de Fragoso, de Vigo
Asociación Veciñal, Cultural e Deportiva Lavadores, de Vigo
Asociación Veciñal, Cultural e Deportiva Sampaio, de Vigo
Asociación Xuvenil Antre os pinos, de Rianxo
Asociación Xuvenil AXVALSO, de Vimianzo
Asociación Xuvenil e Cultural Colectivo Chilindrín, de Viveiro (Celeiro)
Asociación Xuvenil Galiza Nova
Asociación Xuvenil Illa Lobeira, de Corcubión
Asociación Xuvenil Muimenta, de Tomiño (Sobrada)
Asociación Xuvenil O Baluarte, de Porto do Son
Asociación Xuvenil O Escalambroeiro, de Ribadavia
Asociación Xuvenil Taiña, de Tomiño (Goián)
Asociación Xuvenil Unión da Mocidade Galega
Ateneo de Pontevedra, de Pontevedra
Ateneo Ferrolán
Ateneo Republicano de Valdeorras
Biblioteca Escolar do C.E.I.P. Os Casais (Maniños-Fene)
Biblioteca Virtual Galega
Bloque Nacionalista Galego
Candea-Asociación de Ensinantes do Salnés, de Cambados
Centro Social Setestrelo, A Estrada
Club Cogomelo Melide Xuvenil, de Melide
Club Petos Melide, de Melide
Comunidade de Montes Comunidade de Montes das Bouzas, de Castrelo de Miño
Comunidade de Montes Comunidade de Montes de Cenlle, de Cenlle
Comunidade de Montes Comunidade de Montes de Marcón, de Pontevedra
Comunidade de Montes Comunidade de Montes de San Paio e Santa Cristina, de Ribadavia
Confederación Intersindical Galega
Coro Cantigas da Terra, da Coruña
Edicións Positivas
Federación de Asociacións de Veciños Castelao, de Pontevedra
Federación Rural Galega (FRUGA)
Feministas Independentes Galegas
Fundación Bautista Álvarez
Fundación Castelao
Fundación do Pedrón de Ouro
Fundación Manuel María
Fundación Rosalía de Castro
Instituto de Estudos Chairegos, de Vilalba
Instituto de Estudos Miñoranos, de Gondomar
Irmandade Manuel María, de Vilalba
Irmandade San Caetano, de Barreiros
Mancomunidade de Montes Caldebarcos e San Cibrán, de Carnota
Meiramar-Axóuxeres, Asociación Folclórico Cultural e Xuvenil, de Moaña
ProLingua
Revista de Creación literaria Casa da Gramática, de Noia
Seminario de Estudos Comarcais da Costa da Morte
Sociedade Liceo de Noia
Sociedade Veciñal, Cultural e Deportiva Nautilus, de Vigo (Comesaña)
Teatro do Vilar, de Ribadavia

Se algunha entidade desexa adherirse a este acto, pode facelo no correo electrónico oficina@aelg.org, ou no telf. 981 133 233 (de luns a venres, de 08.00 a 15.00)

MANIFESTO: Bento XVI, nom te esperamos!

2010-07-15T11:20:00.001+02:00

A poucos meses da visita do Papa Bento XVI à Galiza, as pessoas abaixo assinantes queremos mostrar publicamente o nosso rejeitamento ao pontífice e aos valores que representa, denunciando também o esbanjamento de dinheiro público em favor dumha determinada fé religiosa.

Face a impudícia da campanha de propaganda desenvolvida por todos os meios de comunicaçom empresariais em favor do evento, demonstrando que a sua gabança de pluralidade serve de pouco, queremos representar o sentir dessa parte da populaçom que rejeita esta visita.

Falamos de aquelas galegas e galegos que padecem nas próprias carnes o corte de direitos sociais básicos com o pretexto dumha crise produzida exclusivamente polo afám de lucro desmedido que move os amos do mundo. De aqueles galegos e galegas que padecem diariamente a degradaçom de serviços essenciais para umha vida boa: hospitais e escolas, transporte público e assistência social. O argumento político é que 'nom som mais financiáveis'. Mas entom é financiável umha visita que nos custa 4 milhons de euros?

Falamos de aqueles compostelanos e compostelanas que se vem, dia após dia, privadas da sua cidade e dos seus espaços públicos. Umha cidade sacrificada no altar da suposta rendibilidade do turismo de massas como monocultura económica. Em nome do dinheiro, ameaça-se o bem-estar da cidadania: ruas literalmente ocupadas por turistas, comércios históricos devorados por multinacionais, controlos policiais permanentes, severas limitaçons à expressom dos movimentos populares para nom danificar a 'imagem de marca' do concelho. Língua autóctone minorizada e marginada para fortalecer a imagem espanhola da cidade.

Esta parte importante da cidadania tampouco tem nada que agradecer ao Papa e à Igreja Católica.

O Papa é o emblema da dupla moral. A sua instituiçom apresenta-se como defensora da dignidade e dos valores solidários. A mesma instituiçom que secundou o auge do fascismo na Europa dos anos 20 e 30. Que apoiou as mais cruéis ditaduras na América Latina. Que alcunhou o golpe de Estado contra a II República espanhola e o primeiro autogoverno galego como 'cruzada de libertaçom'. Que nom intercedeu polos assassinados e promoveu operaçons de limpeza política com o saldo de milhares de vidas.

Umha instituiçom que colaborou, nos últimos 500 anos, a banir dos espaços públicos a língua galega, burlando-se mesmo do idioma que falavam os fiéis. Umha instituiçom representada em Compostela por um arcebispo que se nega a dizer umha palavra em galego em pleno século XXI.

Umha instituiçom que se aproveita dos pactos favoráveis assinados na Transacçom democrática para incidir negativamente naqueles avanços sociais que a mulher organizada exige, ou para punir formas de relaçom afectiva e sexual que nom entram no seu cánone.

Umha instituiçom que fai bandeira de palavras como cooperaçom e dignidade e diz entregar-se a labores assistenciais. Mas que jamais se atreve a questionar os grandes poderes económicos que imponhem a injustiça no mundo, e que se alinha sempre com a força das armas para o sufoco dos processos revolucionários guiados polos pobres e as oprimidas.

Umha instituiçom que se alarma polo avanço dos 'valores relativistas' na nossa mocidade. Paradoxalmente, a igreja nom consegue ainda posicionar-se em favor de valores inquestionáveis e universais: o reparto da riqueza e a justiça social, o respeito a todas as línguas e culturas, o desfrute cidadá do património colectivo, que privatiza quando pode.

As pessoas abaixo assinantes rejeitamos a visita de Bento XVI à Galiza, e exigimos o respeito escrupuloso dos nossos direitos e liberdades para fazer público, nas ruas de Compostela, o nosso rechaço à instituiçom que representa.

ASSINA AQUI

O barco do retorno

2010-06-08T20:07:00.000+02:00

Por Camilo Nogueira para vieiros:

Mas desta vez, atacando em aguas internacionais a navios procedentes de Turquia, os dirigentes israelis encabeçados por Benjamin Netanyahu aplicaram a força -um acto de pirateria como o qualificou o ministro turco de assuntos exteriores- contra o único Estado de maioria musulmana com o que mantinham relações de colaboração, mesmo de carácter militar. Um Estado que, a pouca distância da fronteira norte de Israel, desmente a pretensão de os israelis constituirem os guardas dos valores democráticos no Meio Oriente.

Provocaram a uma República que pertence à NATO e mantêm uma relação especial com EEUU. Cegados pola fanática soberbia aplicada na opresão dos palestinianos, esmagaram o trato com uma Turquia de 70 milhões de habitantes que, tendo pendente a solução da questão nacional curda num Estado com duas culturas, pretende entrar na União Européia e vive mergulhado numa acelerada modernização económica e social, com a memória não agressiva de ter sido o centro do Império Otomano que dominara em todo Meio Oriente, incluido o território actual de Israel e Palestina. Não puderam escolher um alvo pior para os seus interesses, no momento em que, mostrando a independência do seu país, o primeiro-ministro turco Recep Tayip Erdogan propiciou junto com o presidente do Brasil Lula da Silva um entendimento com o Irão (segundo Israel o seu inimigo principal) para resolver o enriquecimento de urânio para fins enérxeticos, tratando de impedir a extensão do armamento nuclear. As manifestações destes dias, especialmente em Estambul e no Diyarbakir curdo, parecem indicar que a respeito de Palestina o Governo da República Turca conta com o apoio da sociedade.

Depois do ataque em aguas internacionais nada será igual. A tolerância à atitude beligerante de Israel pode rematar, não ficando outro horizonte mas que o recoñecimento de um Estado palestino plenamente independente nas fronteiras anteriores à guerra de 1967, de acordo com as resoluções da ONU.

O caminho a percorrer estará, em todo o caso, cheio de atrancos. No Estado judeu domina a ideia do Grande Israel -para eles Judea, Samaria e Galilea- que lhes pertenceria por divina decisão, quer na forma extremista sonhando os seus partidários com a expulsão dos palestinos cara os Estados viciños, quer na estratégia orientada a debilitar a Autoridade Palestina, e também a de Hamás, para obrigá-los a rendírense e a aceitarem uma entidade estatal satélite e sem continuidade territorial num território ainda mais reduzido que o resultante da guerra de 1967. Estas visões paranoicas desdenham o facto de os milhões de palestinos que habitam tanto no interior do próprio Israel, como em Cisjordânia e em Gaza serem tantos como os israelis e muitos mais se se agregam os refugiados nos paises próximos, com a tendência a cresceren, contrastando isto com os límites inexoráveis da imigracão de judeus de outros partes do mundo. Não se pode ocultar também não que, por muito que hoje seja partilhada pola maioria dos Estados árabes ou muçulmanos, a ideia dos dous Estados tem contraditores no mundo islâmico, considerando a Israel como um Estado usurpador a derrotar.

O estabelecimento de um Estado palestino em convivência com o Estado judeu pode mesmo resultar impossível de não agir a comunidade internacional com a determinação e os meios precisos. Para solucionar um problema que sofrem os povos da região e envenena a situação mundial, pairando sobre as desgrazadas guerras do Afeganistão e Iraque, necessita-se das duas partes -resolvendo ademais os conflitos com Síria e Líbano- mas o acordo interno não se vai produzir sem uma mediação desde a ONU e com o protagonismo duradouro da UE e EEUU e também de paises como Turquia e Egipto. A mediação dos europeus será necessária porque apesar das feblezas da nossa acção internacional somos já os mais implicados na ajuda material à povoação palestina e porque no futuro seremos assim mesmo os que manteremos uma relação especial com os dous Estados mediterráneos. Também o será a intervenção dos estadounidenses, tendo em conta o seu poder objectivo e a relação particular que mantêm com os israelis, devendo estes saber que a obcecação interessada de EEUU no tratamento das questões do Meio Oriente não durará eternamente. Trata-se sobretodo de assegurar a existência de um Estado de Palestina plenamente independente, sem nenhum tipo de tutela ou submissão, garantindo ao mesmo tempo o Estado de Israel.

Não é a primeira vez que activistas comprometidos com a justiça tentam superar o bloqueio de Palestina. Também com participação galega. Em 1988 o deputado do PSG-Esquerda Galega Fernando Martínez Randulfe subiu com numerosos representantes políticos e jornalistas a um barco palestiniano da operação Retorno (Al Awda) para acompanhar a dous centos palestinos que pretendiam regressar a terra da que foram expulsos em 1967. Uma bomba colocada no barco no Chipre frustrou, como agora, a operação. A acção do deputado galego respondia a uma linha que no início da autonomia, em 1982, se expressara também numa proposta de resolução preparada para apresentar no Parlamento da Galiza por Esquerda Galega, defendendo “o direito incuestionável do povo palestino a ser dono da sua propria terra, a realizar-se em paz como nação e a decidir o seu próprio destino”ao mesmo tempo que se condenava “a constante agressão israeli” e se faziam votos “pola pronta instauração da paz e da convivência no Oriente Meio”. Mantivemo-la sempre desde Galiza, em particular desde o Parlamento Europeu e em missões a Gaza, Cisjordânia e Jerusalém, procurando parar tanto horror.

Miles de persoas maniféstanse polo peche ‘inmediato’ de Ence

2010-06-06T18:22:00.002+02:00

Medio centenar de organizacións entre as que se atopaban os concellos de Pontevedra, Marín, Poio, Vilaboa e Bueu, confrarías de pescadores e colectivos sociais apoiaron a mobilización que partiu das alamedas de Marín e Pontevedra para unirse ante as instalacións da celulosa ante a ría de Pontevedra.

Durante o percorrido e ante a fábrica, custodiada por axentes da Policía Nacional, os manifestantes corearon lemas como “goberne quen goberne, a ría non se vende” e algúns dos participantes na marcha protagonizaron altercados coas forzas de seguridade.

O presidente do colectivo ecoloxista, Antón Maza, sinalou que “se o PP quixera eliminalo como di, antes do 2018 o primeiro que ten que facer é non renovar no 2011 as autorizacións ambientais integradas a Ence e Elnosa, que conbipartito se deron se xeito ilegar e irregular”.
A APDR considera que a posíbel concesión a Ence da licenza para instalar unha planta de biomasa é “un intento de consolidar o complexo máis aló do ano 2018”

Entre outros persoeiros, á manifestación acudiron o alcalde de Pontevedra, Miguel Anxo Fernández Lores e a tenente de alcalde, Teresa Casal. O rexedor de Pontevedra reiterou que a posición do Concello con respecto á celulosa é “clara e con pasos firmes para que Ence se vaia” e criticou que nas mocións municipais contra as concesións outorgadas á fábrica a corporación local non se ve “apoiada pola Xunta”.

Pola súa banda, Teresa Casal comentou que a situación de Ence na ría é “errónea e non ten ningún sentido”, polo que cualificou a situación actual “como un robo para os pontevedreses”, xa que se pretende crear unha zona para actividades lúdicas e deportivas da cidade.

Manifesto

A concentración rematou coa lectura dun manifesto a cargo da secretaria da APDR, María Peón, no que cualificou de “mediáticas e oportunistas” as declaracións dos dirixentes da Xunta respecto ao seu compromiso para que Ence se traslade como data límite no 2018. Peón asegurou que o colectivo ecoloxista ao que pertence estará “alerta” ante as “verdadeiras” intencións do Goberno galego.

Peón agradeceu o apoio social “continuo” e recordou que a APDR demanda o peche do complexo fabril antes de finalizar a concesión administrativa dos terreos.

En tempo de crise Facenda céntrase nos máis febles

2010-06-04T20:40:00.001+02:00

Un feixe de actuacións fiscais "disparatadas" que zoupan con máis gravidade entre a cidadanía na actual conxuntura de crise. É a avaliación que fai o Colectivo Especial de Técnicos da Facenda Pública (GHESTA), sobre o que está acontecendo a nivel estatal. Opinan os técnicos que en boa lóxica o Ministerio de Economía e Facenda, na procura de traballar en favor do equilibrio das contas públicas, debera loitar máis eficazmente contra a economía mergullada e contra os grandes defraudadores.

Pola contra, denuncia GHESTA, Facenda teima en poñer a súa lupa sobre os colectivos máis prexudicados pola crise e á vez por favorecer recortes nos servizos sociais. Un paradoxo nun Estado Español que ten unha das maiores bolsas de diñeiro negro da Unión Europea "equivalente o 23,3% do PIB, o que supón que 245 mil millóns escapan ao control do fisco anualmente".

Poderían recadarse 38 mil millóns máis ao ano
Consideran os técnicos de Facenda que se o executivo estatal actuase na liña en que eles propoñen, aumentando a marxe de manobra dos traballadores do fisco na loita contra a fraude, a economía escura podería reducirse en pouco tempo en até dez puntos porcentuais, conseguindo levala ás cifras de Francia ou Alemaña.

En números concretos isto implicaría, segundo avalía GHESTA, uns potenciais ingresos de 38 mil millóns de euros máis cada ano. Un procedemento que "permitiría rectificar absurdas situacións". Por este motivo, GHESTA enviaralles a próxima semana un documento ao respecto destas propostas aos grupos con representación parlamentaria no Congreso. Trataríase de modificacións específicas nas leis de IRPF e do Imposto de Sociedades.

"Disparates" que zoupan en 138mil desempregados, divorciados e empresas
Explican os técnicos de Facenda que o que está a acontecer en Galiza, entre outros, con máis de 138 mil desempregados, divorciados e empresas en creba, é exemplo da estratexia "equivocada, inxusta e ineficiente" que está impulsando o goberno español.

Unha estratexia que pon o punto de mira paradoxalmente nalgúns dos sectores máis prexudicados pola crise. É o que acontece cos máis de 130 mil desempregados galegos que en 2009 cobraron prestacións. Nestes casos, o límite para non estar obrigado a declarar o IRPF baixa desde os 22 mil aos 11.200 euros. Por outro lado, poñen o exemplo de persoas que perden a vivenda por non poder pagar a hipoteca. Se o prezo da poxa ou a débeda, incluídos os intereses moratorios e costas supera o prezo escriturado da vivenda, Facenda considera que "o desaloxado obtivo unha ganancia patrimonial" e esíxelle entre o 19 e o 21%. Os técnicos advirten doutro "filón" nos máis de 7 mil casos de separacións e divorcios producidos en Galiza: cando o ben principal da parella é a vivenda hipotecada, logo de que o cónxuxe que queda coa vivenda pida un préstamo para pagarlle a metade á ex parella, Facenda considera tamén "ganancia patrimonial" e reclama entre un 19 e o 21%.

De paso, GHESTA sinala que as situacións "disparatadas" tamén lle afectan a máis de mil empresas galegas, sociedades que entraron en proceso concursal o ano pasado e que no caso de chegar a un acordo con quita aos acredores, xa que non poden enfrontar a débeda, Facenda imputa de igual modo un beneficio a distribuír en varios exercicios que tributa no Imposto sobre Sociedades. Outro exemplo de situación "absurda", critican.

Faladoiro político: a reforma laboral e as medidas anticrise

2010-06-03T11:00:00.001+02:00

Os Comités na defensa dos servizos públicos!

2010-06-03T10:28:00.000+02:00

Á atención do/a redactor/a xefe/a:
Os Comités, a organización estudantil maioritaria en Galiza, poñémonos en contacto co seu medio
para lle achegar o apoio da nosa organización á folga convocada na administración pública para o 8 de xuño e ás mobilizacións que a Confederación Intersindical Galega está a impulsar en resposta ás lesivas medidas económicas que o goberno español do PSOE aprobou e que afectan directamente aos empregados públicos.

Os Comités vemos con preocupación este tipo de medidas económicas nas que se sitúa o déficit
público como o principal problema da crise e que abren o camiño para futuros recortes que
degraden aínda máis os servizos públicos como o ensino. En moitas ocasións, preséntansenos estes traballadores e estas traballadoras coma se fosen uns privilexiados e unhas privilexiadas por teren un traballo fixo. Porén, hai unha importante masa de traballadores/as públicos con salarios base arredor dos 500 €, por debaixo mesmo do Salario Mínimo Interprofesional.
Unha parte deste recorte salarial será para administración do estado e a outra para a administración autonómica, mais non sabemos a que se destinará. O goberno da Xunta ben podería seguir facendo gala desa “austeridade” que tanto vende e seguir recortando os gastos superfluos, como o millón de euros que van gastar en propaganda para defender o Decreto do plurilingüismo ou a previsón de gasto de mil millóns de euros en convenios co ensino privado-concertado.

Os Comités compartimos a análise da CIG e apostamos por un cambio de modelo económico e por reformas estruturais profundas. A receita non está en recortarlles os dereitos e os salarios aos traballadores senón en introducir fórmulas de aforro, eliminar o plus de altos cargos, a dobre
estrutura da administración, eliminar as deputacións e as subdelegacións de goberno, entre outras.

Cómpre apostar tamén pola creación dunha banca pública e pola nacionalización dunha parte de
sectores estratéxicos como o enerxético. Deste xeito, desde os Comités posicionámonos contra calquera medida que recorte os dereitos dostraballores e das traballadoras. Témolo claro, nós somos o estudantado de hoxe e non queremos ser os traballadores precarios e as traballadoras precarias do mañá.

Sen ningún outro particular, reciba un afectuoso saúdo.

Comites

Grecia: preludio da crise global do capital.

2010-06-03T09:40:00.000+02:00

Artigo de Adrián Sotelo Valencia para FESGA

Non é vaticinio, pero si a constatación da continuidade dun ciclo: se a crise grega non é manexada con coidado polos seus responsables (gobernos, empresarios e especuladores) –e escapa ás súas expectativas poderíase converter nunha crise global do réxime capitalista no mundo; en breve, partindo da súa bifurcación cara aos outros membros dos chamados pigs : acrónimo despectivo de orixe anglosaxoa co que se coñece ao grupo de países do sur de Europa constituído por Portugal, Italia e España, ademais de Grecia.

¿Por que se desencadea a crise no país helénico de pouco máis de 11 millóns de habitantes e 131,940 km²? Son moitas as hipóteses e foron esbozadas por unha variedade de autores especialistas no tema da crise. Nós situámonos na perspectiva científica e crítica da teoría do valor-traballo: canto maior é o desenvolvemento capitalista afianzado no aumento da capacidade produtiva do traballo debida ao progreso tecnolóxico e ao desenvolvemento das forzas produtivas materiais da sociedade capitalista global, tanto menor é a redución da magnitude (I) da que depende –dentro da xornada de traballo− o valor medio da forza de traballo determinado polo tempo de traballo socialmente necesario para a súa reprodución. Ocorre, entón, unha produción cada vez menor de valor que castiga a produción de plusvalía e, no longo prazo, provoca a caída da taxa de ganancia que é o motor do sistema. Esta é a primeira hipótese que expomos. A segunda hipótese refírese ao feito de que, derivado da anterior, a magnitude (II) relativa á plusvalía, ou tempo de traballo excedente non remunerado ao traballador, cada vez máis presenta dificultades para aumentar: noutras palabras o seu crecemento convértese en marxinal, é dicir, crece cada vez menos ao grao de que o seu crecemento pode chegar un punto no que cese. Este momento marca a irrupción da crise, das rupturas e das mutacións nas ordes económica, social e política.

Dentro do neoliberalismo, no curso das décadas dos oitenta e noventa do século pasado, a “saída” da crise do capital consistiu no desdobramento dos investimentos á esfera monetaria e financeira, en sentido estrito fortaleceuse o capital ficticio que se converteu en hexemónico ata a actualidade. A época estivo caracterizada por crises recorrentes estruturais que se desenvolveron nos países dependentes da periferia capitalista, desde a crise mexicana de 1982 ata a de arxentina de 2001-2002. Pero as cousas cambiaron a partir de decembro de 2007, 2008 e 2009, cando a crise do capital se despraza ao centro do centro do sistema económico capitalista: Estados Unidos e agora bifúrcase cara á eurozona, constituída por 16 países, pero tamén cobre a Gran Bretaña, Xapón, Rusia, Turquía e a algúns países de América Latina 2 como México −dependente da economía norteamericana− e Brasil fortemente dependente das importacións chinesas e cuxo goberno recentemente aprobou unha redución do gasto do Estado e autorizou o incremento das taxas de interese supostamente para conter o “sobrequentamento” da economía e o aumento da inflación.

A partir de aquí albiscamos dúas etapas do proceso da crise estrutural do capital.

A primeira caracterízase polas enormes dificultades do capital financeiro e das grandes empresas inmobiliarias que mergullaron ao sistema nunha profunda recesión que só vai ser paliada pola intervención do Estado a través dun apoio incondicional ao capital financeiro. Respecto diso un autor asevera correctamente que: “A dous anos de explotar a crise neoliberal non se prohibiu nin unha das transaccións financeiras que serven para especular, incrementar riscos e intensificar a volatilidade. En cambio, iníciase a última ofensiva na guerra para desmantelar o que queda dunha etapa na vida do capitalismo na que a solidariedade social e unha norma salarial que permitía facer fronte á deficiencia de demanda agregada importaban un pouco. “3

A segunda etapa, que se prolonga ata a actualidade (2010), caracterízase pola crise fiscal do Estado (derivada do apoio que este lle outorga ao capital financeiro ou, mellor dito, ao capital ficticio), o que nos fai recordar a obra do recoñecido autor James O’Connor, The Fiscal Crise of the State , onde certeramente postula a tese da crise do Estado de benestar desde a década dos setenta do século pasado e que agora se desdobra nos seus trazos estruturais sobre as clases traballadoras de todo o planeta. 4

Respecto diso un autor expón que: “A crise fiscal non tardará en chegar a outras economías desenvolvidas con contas fráxiles e endebedamentos excesivos. A causa da gran deterioración nas finanzas públicas foron as medidas adoptadas polos gobernos durante os últimos dous anos para conter as consecuencias da gravísima crise financeira que eclosionou nos Estados Unidos” (o “centro” do Centro do imperio)” “…e que logo se diseminou ao resto do sistema financeiro mundial. As políticas instrumentadas para salvar aos bancos e sacar as economías da recesión xeraron enormes déficit e forzado aos gobernos a endebedarse e a asumir compromisos financeiros que premerán as contas fiscais por moitos anos”.5 Mentres que o FMI advirte que a débeda pública pon ao mundo en risco doutra nova crise.6

A contrapartida da crise fiscal, que ocorre no medio da recesión e de graves problemas de sobreacumulación de capital e de diminución da masa de plusvalía creada no sistema, é o forte endebedamento das economías con bancos e acredores. É así como o sistema comeza a se fracturar pola insolvencia ou incapacidade de pagos dos países cuxo déficit é capitalistamente insostible. Deste xeito a débeda de Grecia representa 115,1% do seu produto interno bruto, a de Italia, 118%; a de Portugal, 76,8 e a de España, 53,2%, que se agravan por un crecente desemprego que, na eurozona, se calcula oficialmente pasa os 15 millóns de persoas e promete incrementarse.

Estrutura da débeda grega por países Europeos

Francia: 75.172 millóns de € (40% del total)

Alemaña: 45.003 millóns de €

Gran Bretaña: 15.089 millóns de €

Holanda: 11.892 millóns de €

Italia: 6.924 millóns de €

Bélxica: 3.600 millóns de €

Austria: 4.649 millóns de €

España: 1.273 millóns de €

Suecia: 684 millóns de €

Portugal: 9.746 millóns de €

Irlanda: 8.464 millóns de €

Total: 188.598 millóns de €

Fonte: Banco Internacional de Pagos de Basilea

No caso dos bancos alemáns (en si capital diñeiro que en rigor non xera valor nin plusvalía mentres non se recicla á esfera produtiva), segundos acredores de Grecia no seo da Unión Europea, 7.900 millóns corresponden ao banco hipotecario Hypo Real Está, nacionalizado o ano pasado debido ás dificultades para sobrevivir sen declarar a suspensión de pagos. O segundo banco alemán acredor da débeda Grega é o Commerzbank (un dos líderes do sistema bancario alemán con sucursais en máis de 40 países no mundo) a quen o país helénico adebeda 3.100 millóns, mentres que ao Deutsche Postbank Group (un dos principais bancos de Alemaña provedor de servizos financeiros que se atopa en mans do Estado), débelle 1.300 millóns en bonos e outros produtos financeiros gregos. A consorcios como o de seguros Munich, Grecia débelle 2.200 millóns e ao Allianz, o maior grupo europeo de seguros e un dos maiores aseguradores e provedores de servizos financeiros no mundo, 700 millóns, segundo o Banco Internacional de Pagos.

Neste contexto, o 7 de maio de 2010, os líderes dos 16 países da eurozona aprobaron un “paquete de rescate” a Grecia pola cantidade de 110.000 millóns de euros (uns 147.000 millóns de dólares), dos cales 80 millóns foron achegados por la UE e o resto polo FMI.7 As primeiras partidas da “axuda” millonaria deben chegar antes do día 19 porque o goberno grego ten que liquidar 9.000 millóns polo vencemento dos intereses da súa avultada débeda que ascende a 273.000 millóns e que corresponde a 115% do seu PIB.

Este paquete outórgase a cambio de impor á sociedade grega un draconiano programa de austeridade social que foi aprobado polo parlamento grego hexemonizado polo Movemento Socialista Panhelénico (PASOK) durante tres anos e que inclúe drásticos recortes no gasto público –con énfase no gasto social− co fin de reducir un déficit que alcanza 13,6% do PIB8 para situalo en 8,1% en 2011. Así mesmo, as pensións, os salarios de funcionarios e outros beneficios sociais da poboación serán recortados mentres aumentan os impostos á poboación. Cabe destacar que xa se aplicou un aumento de 10% nos impostos sobre o tabaco, o alcol e a gasolina, así como ao IVE; aumentou tamén a idade para xubilación e flexibilizáronse os despedimentos de traballadores e empregados, mentres que a reforma laboral está pendente.

O paquete, ademais, reforza as medidas orzamentarias en toda a Unión Europea (UE) con todas as consecuencias sociais que iso implica. Entre outras medidas adoptadas destaca un plan xeral de “rescate” por 750.000 millóns de euros (próximo a un billón de dólares), para todos os países europeos en crise e considérase o máis grande desde que os líderes do Grupo das 20 nacións máis importantes do mundo (G-20) acordaron inxectar diñeiro á economía global tras o colapso do banco Lehman Brothers en 2008, o cuarto banco de investimento en Estados Unidos rescatado polo goberno deste país.9

Con todo, esas medidas non atacan de raíz os problemas estruturais que xeraron a crise grega e, en xeral, do réxime do capital en Europa e no mundo, polo que están condenadas ao fracaso e a xerar novos paquetes de austeridade para a poboación. Confirmando o anterior, o presidente da Comisión Europea, José Manuel Durao Baroso, sinalou que “hai que apertarse aínda máis o cinto en pos dunha maior austeridade para que os socios da eurozona fagan esforzos adicionais co fin de atallar os seus avultados déficit públicos”.10 En particular, ese fracaso dáse entre outras cousas porque: “O ‘plan de rescate’ de Grecia non ataca aos beneficios e as rendas financeiras sobre a débeda”11 ; pola contra, estimúlaas e protexe. E o efecto “contaxio” da crise grega a outras países da rexión, debido á insuficiencia das medidas adoptadas, destácao a axencia calificadora Moody’s que ameaza con rebaixar a cualificación crediticia de Portugal e recortar máis a de Grecia a estatus “lixo”.12 “O contaxio estendeuse desde Grecia –historicamente un crédito máis débil no contexto da zona euro– a soberanos con métricas de crédito máis fortes como Portugal, Irlanda e España”, revelou Moody’s. A partir de aquí a imposición de paquetes de austeridade foise estendendo como lava a cada vez máis países do sur de Europa.

En efecto, o 12 de maio de 2010 o presidente socialdemócrata do Estado Español anunciou a posibilidade de que sexa posto en vigor un paquete de austeridade á poboación para reducir o déficit público do goberno de 11,1% a 3% entre 2010 e 2013. O obxectivo é “aforrar” 5.000 millóns máis en 2010 e un total de 10.000 en 2011. Deles, 1.200 sairán de comunidades e concellos. Tamén contempla diminuír en décimas a previsión do PIB para 2011.13 Para iso expón impulsar as seguintes medidas a través dun decreto lei:

- Reducir o salario 5% en media aos funcionarios (uns 2.600.0000 millóns) e mantelo conxelado en 2011.

- Suspender en 2011 a revalorización das pensións, excluíndo as non contributivas e as pensións mínimas.

- Eliminar o réxime transitorio para a xubilación parcial da Lei 402007.

- Eliminar a prestación por nacemento de euros 2.500 a partir do 1 de xaneiro (o “cheque-bebé”).

- Revisar o prezo dos medicamentos (non os de referencia) e adecuar as unidades do envase á duración estándar do tratamento (ata con monodose).

- Suprimir para novos solicitantes a retroactividade do pago por dependencia ao día da presentación, agás se a tramitación supera o límite de 6 meses.

- Reducir 6.045 millóns de investimento público estatal para 2010 e 2011, e 600 millóns de Axuda Oficial ao Desenvolvemento. 14

Un día despois do anuncio do plan español de austeridade o goberno de Portugal, en alianza co conservador Partido Social Demócrata (PSD), aprobou un aumento xeneralizado de impostos e un recorte drástico do gasto co obxectivo de “aforrar” 2.100 millóns e reducir o déficit público desde o 9% de 2009 a 7% do PIB en 201015 para, deste xeito, chegar a 4,6% (só 1,6%) sobre o límite de 3% que impón Bruxelas aos Estados da Unión Europea.

De acordo coa fonte citada do “El País”, o Plan de Austeridade do goberno portugués contempla as seguintes medidas que deterioran as condicións de vida e de traballo da poboación:

- Aumenta a presión fiscal en 1.000 millóns e recorta o gasto noutros 1.100 millóns.

- O IVE subirá un 1% en todos os chanzos e o tipo normal pasará de 20% a 21%.

- O novo imposto do rendemento das persoas físicas (IRS) incrementarase nun 1% para os salarios de ata 2.375 euros mensuais e un 1,5% para os que estean por encima dese valor.

- O imposto ás empresas terá unha tributación autónoma de 2,5% para as máis grandes, sobre todo para as institucións financeiras.

- O imposto sobre o capital aumentará un 1,5% para os tipos de interese dos depósitos a prazo, o que afectará tamén aos dividendos.

- O Goberno recortará 150 millóns nas indemnizacións compensatorias ás empresas públicas, 100 millóns (5%) nas transferencias do Estado aos concellos e rebaixará en 5% os salarios de ministros, deputados, alcaldes, xestores públicos.

Para os gobernos da Europa do gran capital, a crise redúcese á dimensión fiscal dos orzamentos públicos. Como existe un tope ao déficit público de 3%, entón pasalo implica a súa inmediata corrección. A segunda liña de preocupación é a defensa do euro, como “moeda soberana” que é o “cimento” da Unión: preocúpalles a “unidade” e consideran que calquera perturbación das economías pode quebrantala. De tal xeito que así xustifican a imposición das políticas de austeridade e a redución da dimensión social do decadente Estado de benestar consolidado logo da segunda guerra mundial do século pasado. O gran capital financeiro está no xeral de acordo coas medidas de austeridade adoptadas para “paliar” a crise, pero se opón rotundamente a ser obxecto de “axustes” que lesionen os seus intereses de clase, así como dos seus grandes capitais e empresas transnacionais.

Pola súa banda o FMI considera que as políticas de austeridade, que golpean gravemente aos traballadores europeos, constitúen a única alternativa de superación da crise fiscal e da suposta perda de competitividade internacional das economías. Respecto diso, o Primeiro Subdirector Xerente e Presidente Interino do Directorio Executivo, John Lipsky, sinalou:

“A economía grega viuse sacudida por unha reacción adversa do mercado nos últimos meses. Estas presións reflicten a preocupación acerca da sustentabilidade das finanzas públicas e a baixa competitividade. As medidas adoptadas inicialmente para resolver estes problemas non lograron restablecer a confianza do mercado, o que tivo repercusións adversas sobre o sector bancario… As autoridades gregas elaboraron agora un audaz programa integrado por sólidas medidas iniciais orientadas a recobrar a credibilidade e recuperar a confianza do mercado. O programa céntrase en i) restablecer a sustentabilidade fiscal, ii) incentivar a competitividade externa, e iii) salvagardar a estabilidade do sector financeiro. Para dar tempo a Grecia a aplicar estas reformas e demostrar unha traxectoria crible de aplicación de políticas adecuadas, así como para aliviar a carga do axuste sobre o pobo grego, a comunidade internacional puxo en marcha un programa de apoio financeiro sen precedente. As ambiciosas medidas que as autoridades gregas comprometéronse firmemente a aplicar no marco do programa, nun contexto de importantes riscos de contaxio a outros países, merecen un nivel excepcional de acceso aos recursos do FMI.”16

Como complemento do anterior o representante do FMI aclara que “A sólida implementación de reformas orientadas a flexibilizar o mercado de traballo, mellorar a competencia interna e racionalizar a administración pública” será esencial na “estratexia de recuperación da economía grega.

Como se pode apreciar o eixo da preocupación de gobernos e organismos internacionais radica no problema do déficit público e no mercado, que proporcionan o rumbo e os “bos sinais” para os empresarios para decidir investir ou contraer os seus investimentos, como o revela o seguinte diagnóstico do FMI:

“Tras amplas consultas coa Comisión Europea, as autoridades gregas anunciaron medidas fiscais adicionais en febreiro e marzo de 2010, pero estas medidas tampouco lograron afianzar plenamente a confianza do mercado . Para rematar, a inestabilidade nos mercados agudizouse como consecuencia do que parecían seguridades de financiamento insuficientemente claras por parte dos países socios da zona do euro. Como resultado, a confianza do mercado deteriorouse aínda máis, e a preocupación con respecto á sustentabilidade fiscal agudizouse, agravando a crise de confianza. O acceso ao financiamento externo esgotouse e os diferenciais dos títulos do goberno ampliáronse drasticamente, o que creou a ameaza de conducir á economía a unha espiral descendente de novos riscos”. 17

Por iso o Programa de austeridade do goberno grego resúmese nestes tres eixos:

1) Restablecer a confianza e a sustentabilidade fiscal.

2) Restablecer a competitividade da economía.

3) Salvagardar a estabilidade do sector financeiro, é dicir, do capital ficticio que en boa parte é o responsable da crise.

Fronte ás ficcións de certas correntes de pensamento dominantes na época do neoliberalismo, que negaban non só a perda de perspectiva de loita dos traballadores senón, ademais, a mesma existencia do mundo do traballo e do seu protagonista: o obreiro, consideramos que esta crise marca o preludio do rexurdimento dun suxeito histórico, certamente renovado pola incorporación de sectores e clases sociais do mundo proletario, que vai dar a resposta ante as arremetidas do capital e do Estado nesta conxuntura histórica da crise capitalista caracterizada, como asentamos ao principio, pola diminución relativa da produción do valor e polas crecentes dificultades que atopa o capital social global para seguir incrementando tanto a masa como a cota de plusvalía. Por todo iso ao capital non lle queda outra alternativa que facelo a partir da expropiación do fondo de consumo e de vida da forza de traballo e estendendo a superexplotación do traballo no seo mesmo dos países do capitalismo avanzado.

Notas:

1 El autor é, sociólogo, investigador do Centro de Estudos Latinoamericanos da Facultade de Ciencias Políticas e Sociais da UNAM

2 Eleni Belu, “A crise económica capitalista internacional”, Revista Comunista Internacional, núm. 1, 2009-2010, p. 15. Unha boa análise destes cambios estruturais en América Latina atópase en CEPAL, Panorama da inserción internacional de América Latina e o Caribe . Crise e espazos de cooperación rexional , Nacións Unidas, Santiago de Chile, 2008-2009, outubro de 2009, dispoñible en internet: http:www.eclac.orgcgi-bingetProd.asp?xml=publicaciónsxml636906P36906.xml&xsl=comerciotplp9f.xsl&basee=comerciotpltop-bottom.xsl.

3 Alejandro Nadal, “A Unión Europea rescata o proxecto neoliberal “, La Jorrnada , 12 de maio de 2010.

4 A crise do welfare state europeo orixinouse coa firma do Tratado de Maastricht o 7 de febreiro de 1992 que entrou en vigor o 1 de novembro de 1993 e co que se constituíu a actual Unión Europea (UE).

5 O mundo prefire non ver a próxima crise fiscal”, Rebelión, 31-03-2010.

6 La Jornada, 20 de abril de 2010.

7 Cf. FMI, Comunicado de Prensa Non. 1087 (S) de 9
de maio de 2010, en: http:www.imf.orgexternalspanishnpsecpr2010pr10187s.htm .

8 La Jornada, 08 de maio de 2010

9 La Jornada 08 de maio de 2010.

10 La Jornada, ” Recibe Grecia fondos de FMI-UE para salvala da bancarrota”, 12 de maio de 2010.

11 ” Roubo organizado contra Grecia”, 10 de maio de 2010.

12 La Jornada, ” Recibe Grecia fondos de FMI-UE para salvala da bancarrota”, 13 de maio de 2010

13 El País online , “ Plan de choque de Zapatero”, http:www.elpais.comarticuloespanaZapaterodáenvorcoestratexiarecortesoldospublicosprecedenteselpepunac20100513elpepinac_1Tes , 13 de maio de 2010.

14 Idem.

15 Idem.

16 FMI, Comunicado de Prensa Non. 1087 (S) de 9
de maio de 2010, en: http:www.imf.orgexternalspanishnpsecpr2010pr10187s.htm .

17 Idem. Negritas e subliñados nosos.

As 7 grandes cidades galegas acumulan unha débeda viva de 314,5 millóns e as deputacións de 235

2010-06-03T08:20:00.000+02:00

As sete maiores cidades galegas - - A Coruña, Ferrol, Santiago, Vigo, Pontevedra, Ourense e Lugo - - acumulaban a 31 de decembro de 2009 unha débeda viva - - a que exclúe as cantidades que se deben aos provedores - - de 314,5 millóns de euros; mentres que a das catro deputacións provinciais ascendía a 235 millóns, segundo os datos de Gestha (técnicos de Facenda).

A entidade cunha maior débeda en Galicia é a Deputación da Coruña, con 90,5 millóns de euros; seguida da capital da provincia, que debe unha cantidade de máis de 76 millóns. A institución provincial de Pontevedra debe 71,6 millóns; fronte aos 64,1 da ourensá e os 8,8 da lucense.

No referente aos concellos, tras A Coruña; a maior débeda corresponde á capital galega, con 66,5 millóns de euros; seguida de Ourense, con 45,3 millóns; Lugo, con 40,2 millóns; Vigo, con 37,7; Ferrol, con 26,1; e Pontevedra, con 22,7 millóns.

No ámbito estatal, os concellos máis endebedados son os de Madrid (6.776, 8 millóns de euros), Valencia (834,2 millóns) e a Deputación Foral de Biscaia (758,5 millóns). Séguenlles de cerca Barcelona (753 millóns), Zaragoza (751,9 millóns) e Málaga (719,7 millóns).

A Peneira Dixital

O MpDC denuncia que a Subdelegación do Goberno de Pontevedra pretenda afogar con multas a sindicalistas

2010-06-03T02:22:00.000+02:00

A Federación Galega de Alimentación, Mar, Transporte, Textil e Telecomunicacións (FGAMT) sinala o subdelegado do Goberno, Delfín Fernández, como responsábel da “persecución e intento de criminalización” que está a sufrir a central nacionalista polo seu papel no conflito laboral aberto na conserveira viguesa Alfageme.

O secretario nacional da FGAMT, Xosé Fernández Piñeiro, recibiu tres multas -que xa foron recorridas polo sindicato- en representación do comité de empresa despois das distintas mobilizacións protagonizadas polas traballadoras e traballadores.

O MpDC xa denunciou recentemente que a CIG nos últimos meses recibiu unhas 400 multas desde a Delegación do Goberno. Cando os sindicalistas asisten as concentracións e manifestacións, a policía dedicase a controlar que os sindicalistas non se moven dos espazo que teñen asinado para levar a cabo a súa protesta, é dicir, que un sindicalista se a lonxe un metro do lugar de concentración é obxecto de multa por parte da Delegación do Goberno.

Tanto o Movemento como CIG están convencidos de que isto supón unha actuación deliberada contra o sindicato e unha maneira de exercer presión e así coartar a súa libre actuación sindical. Pola súa banda, o secretario nacional da FGAMT-CIG, Xosé Fernández Piñeiro, acusa de “persecución e intento de criminalización” o subdelegado do Goberno español en Pontevedra, Delfín Fernández .

Piñeiro adiantou tamén que a consecuencia desta denuncia o vindeiro martes 8 de xuño terá que enfrontarse a un xuízo de faltas -acúsaselle de ameazas e coaccións- que se vai celebrar en Vigo.

En canto ás sancións, que poden oscilar entre os 300 e os 30.000 euros, sinalou que se basean en cuestións como non ter solicitado manifestacións dentro do prazo, cambiar o itinerario das marchas sen comunicación ou organizar concentracións. Ao respecto, o MpDC denuncia unha vez máis a desproporción que supoñen estas medidas excesivamente gravosas. O colectivo entende que moitas multas cabe impór a administracións, a institucións que incumpren sangrantemente a legalidade e considera estas sancións económicas como unha medida intimidatoria contra o sindicalismo que fai fronte precisamente a esas imposicións.

Neste senso, Piñeiro lembra que en Compostela se levaron a cabo mobilizacións sen autorizar convocadas por un sindicato español fronte ao Igape “e non houbo nin acusacións nin multas”. Diante disto, o dirixente sindical non dubida en cualificar a figura de Delfín Fernández como “digno herdeiro dos delegados franquistas que durante a ditadura colocaban como comisarios políticos fronte ás protestas dos traballadores”.

O Movemento agarda que estes sucesos non teñan continuidade e que a Xustiza repare o nome e o traballo que polos dereitos das e dos traballadores realizan este e outros moitos e moitas responsábeis sindicais que ven coartadas as súas liberdades á hora de exerceren, por un lado o seu traballo e por outro os seus dereitos.

Mpdc

“É suicida non reivindicar a Prisciliano”

2010-06-02T19:52:00.002+02:00

“Era un santo, non un herexe dexenerado”. Con esa rotundidade, Victorino Pérez Prieto (Hopistal del Órbigo, León, 1954) define a Prisciliano despois de desenvolver un profundo traballo de investigación sobre o mártir e pensador do século IV. Baixo o título Prisciliano na cultura galega. Un símbolo necesario (Galaxia, 2010), Victorino Pérez Prieto redescobre a figura de Prisciliano e a súa influencia na cultura do noso país. Este investigador e profesor das Universidades de Santiago e da Coruña presentou onte na compostelá Libraría Couceiro esta obra que xa se pode considerar un dos grandes títulos de referencia para achegarse á figura de Prisciliano. Acompañado por Víctor Freixanes e Manuel Rivas, Pérez Prieto explicou as claves desta mítica figura da nosa historia.

O título da súa obra suxire de entrada unha preguntan tan xenérica como profunda. Que significa Prisciliano para a cultura galega?

Significa un home do século IV que, nacido ou non en Galicia, foi na nosa terra onde realizou o seu labor, a súa prédica. Particularmente realizou ese labor entre os galegos até un punto que despois da súa morte o seu pensamento durou séculos. Os alicerces da cultura galega, cando nin sequera existía o galego como lingua, están en Prisciliano, unha figura con gran repercusión xa non só en Iberia, tamén Europa. Non reivindicalo é para Galicia un acto suicida.

De que xeito se reivindica nesta obra a Prisciliano?

O libro cumpre un dobre obxectivo nese sentido. O primeiro é realizar un achegamento serio e científico a Prisciliano, valorando o que podemos construír metodoloxicamente da súa historia. O segundo é valorar, ao mesmo tempo, a dimensión simbólica e mítica de Prisciliano. Por que Prisciliano é un símbolo necesario? Porque Galicia precisa símbolos. Todos os pobos –e máis un pobo sen estado– defende a súa identidade máis con símbolos que con discursos. A identidade galega podémola defender dende a súa cultura e a súa idiosincrasia.

Prisciliano foi unha figura silenciada e maltratada durante séculos. Despois de tanto silencio ao seu redor, cales son os grandes enigmas que aínda quedan pendentes?

O primeiro é a confusión que hai no sentido de diferenciar o que é Prisciliano do que é o priscilianismo que houbo despois da súa morte. O seu pensamento ía por un proxecto de Igrexa con raíces no Evanxeo e máis próximo á que buscaba Cristo, moi diferente da xerarquía no catolicismo que foi nacendo co casoiro entre a Igrexa e o Imperio. Logo, todo iso tivo un carácter popular que foi deslindando o pensamento. Por exemplo, non hai moito fixéronme unha pregunta que era: Prisciliano, o último druída? Pois non. El, durante a mocidade, tivera unha relación co druidismo, pero abandonouno cando se converteu ao cristianismo. Cando se lle acusa de ser astrólogo ou maniqueo non se é fiel á realidade.

Se está enterrado ou non na Catedral de Santiago segue a ser un enigma?

Como teño escrito no libro, é imposible garantir que a tumba de Prisciliano estea nos alicerces da Catedral. É imposible aseguralo, pero o que si que podemos dicir con seguridade é que foi enterrado en Galicia con grandes cerimonias. Hai outro elemento do que estou seguro e outros investigadores tamén: que a memoria xacobeo subsumiu a memoria priscilianista, unha memoria dun mártir executado de forma inxusta. Ese cambio foi construído a partir dunha serie de intereses políticos e económicos. Agora ben, nada máis lonxe da miña intención meterme co Camiño de Santiago, que é unha gran riqueza espiritual e cultural, pero a verdade é que a maioría de peregrinos non terían problemas se lle dixeran que non é o Apóstolo, que é Prisciliano o que alí está. Cambiar un mártir por outro non significaría realmente un problema porque Prisciliano era un santo, non un herexe dexenerado. O culto pola riqueza xa non é como o de antes e o importante do Camiño está na espiritualidade.

Como se analiza no seu libro a pegada de Prisciliano na cultura galega?

Hai tres grandes capítulos sobre o tema. O primeiro céntrase na Ilustración, no Romanticismo, naquela época de detractores furibundos como o cura de Friume, o Padre Sarmiento ou Antonio López Ferreio, o gran historiador, que insultou moitísimo a Prisciliano, chamouno mesmo miasma metafísica. A segunda parte céntrase na xeración Nós. Otero Pedrayo cualificábao de mártir simbólico e Risco falou del como dun persoeiro fundamental, aínda que despois da Guerra Civil achegouse ao ultracatolicismo e definiuno como herexe. Castelao, pola súa banda, falou de Prisciliano como símbolo de Galicia e considérao como o primeiro inmortal galego. Na terceira parte fálase dende a xeración Nós até a actualidade.

Como foi o proceso de investigación?

Podemos dicir deste libro moitas cousas, pero non que sexa precipitado. O meu interese por Prisciliano vén polo meu achegamento a Pedrayo. Por outra banda, participei ao longo dos anos en simposios sobre o tema. Foi un proceso longo, pero hai tres anos decidín facer un libro documentado, con teses discutibles, pero serias. Ademais, este verán asistirei en Ortigueira os días 13, 14 e 15 de xullo a un curso sobre Prisciliano no que se debaterá sobre a súa figura.

Xornal

Privatizalo todo

2010-06-02T18:26:00.000+02:00

Por Manuel Mera para GzNacion:

A solución dos problemas do momento semella que pasa por privatizalo todo, aínda que non se emprega desta volta como argumento aquel de fai uns anos de que así se millora a xestión dos recursos, ninguén o aceptaría despois dunha crise tan fonda, que foi empurrada pola especulación financeira e as sucesivas burbullas xeradas na economía. O privado xa non é sinónimo de eficiencia. Por iso, agora afírmase que son necesarios os recursos privados para manter o investimento nos servizos públicos básicos e que as empresas (as grandes) son fundamentais pra recuperar o emprego e dar folgos á economía.

Agora ben, ninguén pode ignorar, que cando o capital privado executa un servizo público é pra obter lucros, polo que medra o seu custe, que ao final terá que ser asumido vía impostos polos cidadáns. En moitos casos ao principio, por pura estratexia empresarial (pra asegurar o contrato) o prezo da prestación é máis baixo, porén a medio prazo sempre resulta máis caro, tal como se pode comprobar naqueles servizos que foron privatizados nas últimas décadas. E, cando se rebaixan os custes é porque se foron reducindo as prestacións ou estas perderon calidade.

Semella que hoxe máis que nunca os recursos públicos están fundamentalmente ao servizo dos grandes grupos económicos, que deste xeito amplían o ámbito dos negocios a sectores onde os gaños están asegurados, deixando ás veces as actividades menos lucrativas ou arriscadas pra pequena e mediana empresa. Esta capacidade de presión sobre as administracións ou subordinación destas permite que cando a burguesía ten dificultades no mercado, por exemplo por non ser competitiva fronte a empresas exteriores, sinxelamente preme ao governo pra conseguir algún tipo de achegas ou privatizar mediante concesións de servizos e prestacións públicas.

A alta burguesía por unha banda adora a globalización (que seica lles abre o mundo pra facer negocios) porén pola outra usa os cartos públicos pra canear as regras impostas internacionalmente; aínda que despois, cinicamente, atacan a clase traballadora e os territorios dependentes cando piden mecanismos de proteción con efectos semellantes.

Estamos nun período de conxuntura no que se está redefinindo o mundo. Trátase dunha loita en tres frontes polo reparto da renda producida, entre: as clases sociais, os territorios, e os sectores económicos. Todo indica que a Unión Europea está perdendo a batalla territorial por mor do ascenso de novas potencias e da súa dependencia dos Estados Unidos. Ademais, é moi feble nos sectores que están en auxe, como o enerxético, o financeiro, a información e o lecer. Estes reaxustes teñen consecuencias no eido internacional porén tamén no interno da Unión Europea e ademais nos territorios dos propios estados que a compoñen. Ou sexa: medrarán a opresión, o intercambio desigual, a discriminación. Son estas, recomposicións dentro das clases dominantes.

Ademais, no conxunto da Unión Europea, dado que é a resposta máis sinxela pra manter as taxas de beneficios do gran capital, tendo en conta a falta dunha oposición organizada e masiva, preténdese aumentar á explotación sobre a clase traballadora e reducir as conquistas sociais. É unha saída que bota todos os custes sobre as clases subalternas e os territorios máis febles, que non obriga a ningún cuestionamento da alianza co imperialismo hexemónico, e permite facer causa común na loita contra as potencias emerxentes e a periferia alternativa (a ALBA).

Unha saída social á crise, que teña en conta os intereses da maioría, forzosamente obrigaría a fondas mudanzas no sistema económico, xa que as medidas keynesianas non son hoxe de consenso pra burguesía. Por iso, estas privatizacións non son casuais nen conxunturais, nen consecuencia de intereses de grupo, senón unha aposta estratéxica das clases dominantes. Unha vía que non ten asegurado o éxito, e que, todo indica, pode deprimir máis a economía, aumentar o desemprego e a pobreza. Neste contexto é que o PP, sempre tan servizal cos empresarios, tomou a bulir medidas de privatización de servizos públicos, porén o PSOE, facendo máis teatro, podemos dicir sen temor a nos trabucar que seguirá a mesma andaina. Por iso, malia que avance de vagar, a loita de clases ferverá en Europa, por máis que haxa partidos e sindicatos que, coma a avestruz, pensen que non son máis que atrancos conxunturais.

Julio Fariñas: o periodista-policial de La Voz que “adverte” os independentistas

2010-06-02T17:10:00.000+02:00

No dia de ontem La Voz de Galicia publicava no seu site a nova sentença do Tribunal Supremo aos independentistas Santiago Vigo e José Manuel Sanches, informaçom filtrada à que nem o advogado, procuradora e afectados directos tiveram acesso. A notícia ia acompanhada de um artigo de Julio Álvarez Fariñas, no que mandava “un aviso para navegantes” ao independentismo galego, que ele chama burlescamente “jarraiciños”. Mas quem é esse tal Julio Fariñas? Umha exaustiva reportagem do Novas da Galiza da autoria de Artur Ponte dá conta do seu historial. Esta é umha boa ocasiom para volver a publicá-lo.

Julio Fariñas ou o aval mediático das estratégias repressivas do Estado na Galiza

A informaçom mais relevante em torno à repressom que cobre as páginas do diário de maior difussom no País parte do seu perito na questom, o jornalista Julio Álvarez Fariñas. O Chefe de secçom de La Voz de Galicia começou como delegado em Vila Garcia nos inícios da década de 80, enroupado polos polícias dedicados ao narcotráfico.Das amizades policiais aos contactos judiciais foi ascendendo até chegar a ser um assíduo da Audiência Nacional, onde se move como bem poucos jornalistas o podem fazer. A sua especialidade é o narcotráfico e todo o que provir dos grandes tribunais, entre o que destaca a perseguiçom do independentismo, que tem apoiado desde a actividade do EGPGC, passando pola Operaçom Castinheira ou pola campanha de criminalizaçom posterior que doseada e calculadamente foi promovendo o citado jornal. Conta com fontes provenientes das mais altas instáncias do Estado, que premiam a sua obediência proporcionando-lhe informaçons em exclusivo, sabedoras de contarem com um comunicador leal.

ARTUR PONTE / Julio Álvarez Fariñas destaca-se por defender incondicionalmente a modalidade de repressom sobre o narcotráfico em vigor desde há mais de vinte anos, a mesma que se revelou irregular e ineficaz de maneira continuada. Como é sabido, a prática totalidade das grandes confiscaçons de droga produzem-se a partir de 'delaçons' procedentes de bandas rivais que procuram desta maneira protecçom. Sem necessidade de investigaçons e com o aval de juízes questionados polos seus próprios companheiros, conseguem as suas medalhas com umha série de barcos apanhados cada certo tempo que, como o próprio Julio Fariñas reconhece, só atingem 25% da droga introduzida conforme as estimaçons mais optimistas.

Estas práticas, que exigem a colaboraçom de um bom número de narcos, acompanhadas polas dotaçons de fundos reservados para 'gastos de informaçom' e a utilizaçom de mecanismos ilegais nas operaçons repressivas dam forma a um coquetel que alimenta a espiral de corrupçom que costuma acompanhar a luita contra o tráfico de drogas, como reconhecem integrantes dos corpos repressivos e jornalistas especializados.

Isso sim, com a colaboraçom de jornalistas disciplinados o Estado consegue transmitir que existe umha luita permanente contra a máfia das drogas, com o objectivo de mostrar-se implacável perante a sua problemática e "anestesiar a cidadania" nas palavras de especialistas no ámbito. No entanto, o consumo de substáncias como a cocaína continua a disparar-se, o que necessariamente exige maiores quantidades de droga num mercado bem abastecido, o que demonstra que as amplificadas operaçons repressivas nom evitam o desenvolvimento deste tipo de economia paralela, antes polo contrário prestam a protecçom necessária que requerem certos narcos para agirem. Fontes consultadas polo Novas da Galiza asseguram que qualquer organizaçom de envergadura dedicada ao tráfico de drogas precisa de cooperaçom policial para subsistir mais de um ano.

Até Audiência Nacional demaos dadas com Enrique León

O que ia ser presidente da Cámara de Vila Garcia e tivo que renunciar ao cargo por 'inelegível', Enrique León Calviño, foi o primeiro valedor de Julio Fariñas na época em que atingiu o posto de comissário da Polícia Nacional nesta localidade, após concluir os estudos de direito pola UNED em meados da década de 80. Apresentou-lhe diferentes mandos policiais identificando-o como jornalista em que podiam confiar para a cobertura informativa das suas intervençons. O ex-comissário e ex-conselheiro 'popular' Jesús Palmou, que coincidira com León nas academias policiais, foi outro dos notáveis aos quais o jornalista acedeu graças à sua mediaçom. E também facilitou o seu contacto com relevantes membros da judicatura, como o hoje fiscalchefe da Audiência Nacional, Javier Zaragoza Aguado, com o qual ainda mantém certa relaçom, conhecendo-o desde a Operaçom Nécora.

Responsáveis polo Serviço de Vigiláncia Aduaneira (SVA) também servírom à sua ascensom entre os tribunais pola confiança que nele tivérom para lhe apresentar, por exemplo, a defunta fiscal do tribunal de excepçom Carmen Tagle. A sua relaçom com o SVA operativo na Galiza mantém-se pola sua relaçom com Hermelino Alonso Eiras, o seu responsável, cujas actuaçons fôrom postas em questom na própria Audiência Nacional. A defesa deste dirigente de Aduanas contrasta com informaçons procedentes da luita contra o narcotráfico, que asseguram que o jornalista era conhecedor em 2001 de diferentes actividades ilícitas em que participou e que fôrom em boa medida desvendadas por esta publicaçom.

O altifalante judicial da Operaçom Castinheira

Enquanto os e as processadas na seqüência da Operaçom Castinheira desconheciam a situaçom do seu caso judicial, era La Voz de Galicia a tornar pública a informaçom, indicando o juiz ou juíza que levaria o procedimento e diferentes pormenores aos quais nem os seus advogados tiveram acesso. Os contactos de Julio Fariñas na Audiência Nacional e em diferentes estamentos da Guarda Civil forneciam-lhe a informaçom necessária. De facto, a fotografia de Antom Garcia Matos que publicava este diário fora tirada por um agente do corpo armado durante o registo da sua vivenda. O tratamento que La Voz fijo das operaçons repressivas e do fenómeno da violência procurava gerar preocupaçom social com destaques como "Um assunto que por agora só preocupa os meios policiais" [*] ou títulos categóricos como "Independentistas radicais galegos preparam o retorno à violência".

O seu papel como polícia da pena já tinha destacado na época em que o EGPGC desenvolvera a sua actividade armada, quando Álvarez Farinhas fora assinalado por diferentes independentistas polo seu tratamento informativo criminalizador e mesmo burlesco, assinalam fontes que viveram de perto os acontecimentos desta etapa, em que as apariçons mediáticas do independentismo costumavam ter um carácter informativo bem distante da unanimidade criminalizadora que define a repercussom do movimento independentista na imprensa do momento. Julio Fariñas ou o aval mediático das estratégias repressivas do Estado na Galiza

Os porta-vozes das guerras propagandísticas

Conta com fontes provenientes das mais altas instáncias do Estado, que premiam a sua obediência proporcionando-lhe informaçons em exclusivo, sabedoras de contarem com um comunicador leal Qualquer estado que utilize mecanismos ilícitos para defender a sua hegemonia precisa de cobertura mediática para defender o seu papel e ocultar o que nom se deva saber. Os EUA aprendêrom bem isso no Vietname, onde a maior derrota nom foi só a militar, mas a da opiniom pública da própria casa, que forçou a retirada horrorizada polos crimes que conhecia graças aos jornalistas independentes que ali jogavam a vida. Mas tomárom conta da liçom e desde entom restringem o acesso informativo nas guerras, dando pé à criaçom de 'pools' de imprensa, gabinetes selectos de jornalistas identificados em profundidade para cobrir operaçons delicadas ou propagar notícias interessadas. A difusom da informaçom secreta procedente dos altos tribunais e das esquadras policiais distribui-se também desta maneira, escolhendo ao pormenor com que jornalistas se conta. A estes jornalistas exige-se "umha entrega total", impedindo-se-lhes "questionar o mais mínimo a estratégia e os meios", afirmam jornalistas consultados com experiência na investigaçom do narcotráfico. Desta maneira, a procura da independência jornalística enfrenta numerosos valados que dificultam a sua existência, especialmente nas temáticas assinaladas e no acesso a informaçom que a sociedade procura conhecer. E assim, Julio Fariñas nom só tratou de drogas e independentistas; encarregou-se de tranquilizar os ánimos da indignaçom perante os incêndios e as suas máfias assegurando que o Verao passado só tinha acontecido "o mesmo de sempre e um pouco mais", vinculando os numerosos indícios de organizaçom incendiária à "psicose reinante" e à "fantasia popular", sempre conforme as suas privilegiadas fontes policiais. Também foi enviado especial ao longo dos últimos anos em Cuba, Miami e Venezuela, de onde se encarregava de reproduzir a propaganda estado-unidense mercê às suas conexons, por exemplo, com o golpista Juán Fernández, o que fora director da empresa petroleira estatal e que hoje descansa na localidade galega de Carral de onde é originário. Os diferentes poderes precisam e promovem este tipo de jornalistas que, por sua vez, precisam do poder para manter as suas exclusivas teledirigidas, aquelas que exibirám como revelaçons de investigaçons meritórias, enquanto o seu trabalho costuma reduzir-se a exercer de simples correias de transmissom, imprescindíveis para manterem a posiçom e o prestígio dos que neles mandam.

galizalivre.org

Censuran un boletín do equipo de normalización nun colexio de Tui

2010-06-02T12:50:00.000+02:00

Segundo se pode ler no blogue 'Cousas Minhas', o dito boletín era repartido polo Equipo de Normalización e Dinamización Lingüística do CEIP de Randufe (Tui) reparte entre a comunidade escolar, profesorado e nais e pais do alumnado.

O curioso do asunto é que o director, que forma parte do ENDL, aprobou os contidos do boletín en cuestión, xunto co resto dos membros do equipo. O motivo de retirar o boletín do taboleiro, era, segundo se describe nos "Antecedentes" da resolución, que un pai protestou polo contido dunha páxina, que facía referencia a unha viñeta da revista Retranca, alusiva á política lingüística do actual presidente da Xunta, Núñez Feijoo.

A CIG-Ensino tentou, nunha reunión, acadar unha solución dialogada sen que transcendese do centro. A reunión foi "tensa e infrutuosa".

Finalmente, foi a Xunta de Persoal Docente quen emitiu unha resolución, na que acordou:

1.- Rexeitar a actuación do director pola que retirou o boletín aprobado polo ENDJ.

2.- Defender o seu dereito de liberdade de cátedra.

3.- Amparar a comunidade escolar de recibir libremente información veraz por calquera medio de difusión.

4.- Esixir que se repoña inmediatamente por parte da dirección o boletín no seu lugar.

Velaquí a resolución da Xunta de Persoal Docente

San Simón: De como "aillar" aínda máis a memoria desta illa

2010-06-02T10:00:00.000+02:00

Semella que o obxectivo é borrar o rastro do sucedido na illa de San Simón. O proxecto que presenta a Consellaría camiña cara a incompatibilidade da súa dinamización cultural e turística co feito incuestionábel de que "San Simón" foi o corredor da morte de milleiros de persoas que agardaron sentenza nese paradisíaco lugar e que vivían cada segundo coma se fóra o último, saboreando cada mirada, cada conversa, cada sorriso, cada bágoa...

Sen entrar nas causas políticas de quen obedece a unha pesada herdanza ideolóxica que parece incapaz de superar, simplemente desde a perspectiva puramente comercial, mesmo excluíndo todas as outras consideracións que para moitos teñen máis importancia, esta decisión é un despropósito.

Certamente, o anterior goberno soubo demostrar que era compatíbeis e rendíbeis o uso deste espazo como lugar da memoria coa súa promoción turística e aínda que quedou a medias o seu desenvolvemento, é concluínte que desprezar este aspecto é empobrecer a oferta e o atractivo deste "produto". Poñéndose xa na posición dos que só teñen unha concepción economicista, queda en evidencia o carácter militante, exclusivamente partidista, de quen desbota esta dimensión.

Se Auschwitz recibe ao ano 1 millón 300 mil visitantes non é pola súa beleza natural, e se manteñen enchufado o mausoleo de Lenin non é porque os gobernantes actuais de Rusia lle teñan simpatía, senón porque recibe mais de un millón de visitas (3000 diarias). A memoria vende. E administracións de moi diferente signo teñen iso claro, só desde unha cegueira ideoloxista moi torpe se podería caer na tentación de mudar de política a respecto da illa de San Simón, desprezando un reclamo máis ao que só se lle fai unha referencia obrigada sen ningún contido detrás.

Isto, o beneficio crematístico, para asociacións sen "animo de lucro" como as que se dedican a recuperación da memoria histórica non é obviamente a razón do seu desasosego, máis si que lle resulta preocupante pois aínda que houbese distancia ideolóxica entre os novos administradores da Illa e estas entidades, si que cabía, cando menos, poder chegar a un punto de encontro entre uns e outros pola posibilidade de confluír o interese económico e o memorialista.

O 18 de xullo do ano pasado, como xa é tradicional fíxose unha homenaxe na Illa aos presos que alí estiveran e aproveitouse para ter unha xuntanza entre diversas asociacións que manifestaron a súa inquietude, facendo pública unha declaración na que se alertaba sobre o cambio de política que se viña detectando sobre este asunto. Diante do curso dos acontecementos, o día 5 de xaneiro de 2010, 18 colectivos asinaron un manifesto que a respecto da Illa dicía o seguinte:

"Perante o cambio de usos para a Illa de San Simón, demandamos que a mencionada illa sexa considerada "Lugar da Memoria" de especial significación na historia de Galicia e como tal debe ser sinalizado, patrimonializado e promovido, de maneira que alí se poidan desenvolver todo tipo de actos de recoñecemento, homenaxe e difusión da memoria de todas aquelas persoas que sufriron a perda da vida e da liberdade por ser demócratas".

Finalmente, no día 28 de maio fíxose unha presentación do proxecto que a Consellaría de Cultura ten para a Illa de San Simón, e confirmouse as sospeitas que apuntaban na dirección de relegar a memoria histórica a unha cita baleira. Diante disto acordouse urxentemente enviar un comunicado e solicitar unha entrevista co novo xerente da Fundación "Illa de San Simón" que se concreta nas seguintes demandas mínimas:

1º) Se respecte a musealización xa acometida na Illa en lembranza da Colonia Penitenciaria, incluíndo a exposición, as placas de homenaxe e as distintas propostas estéticas xa realizadas.

2º) Se facilitan as visitas de grupos promovidas polas asociacións memorialísticas.

3º) Se leva a cabo o Centro Documental sobre a Memoria da Colonia Penitenciaria da Illa de San Simón nun prazo razoable de tempo.

4º) Se permite realizar o acto que, dende o ano 2006, se ven celebrando o día 18 de Xullo na Illa como homenaxe nacional ás vítimas do franquismo en Galiza.

É de agardar unha resposta favorable da Fundación e da Consellaría, e que os que ocupan hoxe esas responsabilidades asuman unha postura institucional e non exconcluintemente partidista, tal como están dispostas a facer as diferentes asociacións de recuperación da memoria histórica, polo ben dun patrimonio común que sería unha irresponsabilidade dilapidar.

Terra e Tempo Dixital

Em caminho o X Festival da Terra e da Língua!

2010-06-02T07:24:00.000+02:00

O Festival da Terra e da Língua de este ano adiánta-se e decorrerá os próximos 25 e 26 de Junho, como sempre desde o 2001, no Moinho de Pedroso em Narom.

Continua:

Dez anos em galego é a legenda escolhida nesta décima ediçom, ( e já vam dez!) dedicando a temática do festival à defesa dos nossos direitos lingüísticos.

Embora o calendário de actividades nom esteja fechado, podemos adiantar parte da agenda desta décima ediçom.

Na sexta-feira, 25 de Junho, contaremos com Boj, grupo ferrolano de folque com ritmos trazidos da Irlanda, Bretanha, Escócia e como nom da Galiza; Estimaba que viñeras grupo também da nossa Comarca que mistura peças da gaita tradicional e do poemário galego com temas próprios com toques de blues; Maghúa será o grupo de cantareiros que chegarám desde as terras da Corunha para fechar o programa desta noite folque.

Na noite do sábado haverá diferentes estilos musicais para escolher. Desde o grind-core dos ferrolanos Wisdom, passando polo hip-hop do viguês KaveGz até um dos grupos mais importantes do actual panoráma musical galego: Lamatumbá.
Os de Ourense estarám em Pedroso apresentando o seu novo trabalho "A órbita da banda hipnótica".

Mas além do apartado musical completaremos esta décima ediçom com debates, o Festivalzinho para as crianças, e a exposiçom que terá como temática os dez anos de Festival.

Sem esquecermos o ámbito desportivo, haverá por segundo ano consecutivo o Campeonato de Futebol 3x3.

Nos próximos dias apresentaremos o programa completo e toda a informaçom do festival. Estai atent@s!

Chávez oferece "aliança estratégica" a Sócrates e agradece inspiração do 25 de Abril

2010-06-01T14:39:00.000+02:00

A sala era pequena e os jornalistas, portugueses e venezuelanos, ficaram todos na sala de imprensa do palácio presidencial. Imagem e som vinham de televisões. Só José Sócrates e Hugo Chávez falaram. Perguntas de jornalistas não houve. E, para o que é habitual, Chávez até nem falou muito: uma hora e cinco minutos.

O Presidente da Venezuela falou duas vezes, agradeceu a inspiração da revolução dos cravos e até declamou o poema de Adolfo Casaes Monteiro “Surpresa”. Ambos falaram da amizade. Um, Chávez, com um discurso mais apaixonado. Sócrates, num estilo mais sóbrio, também prometeu: “Tem aqui um Governo amigo do Governo da Venezuela”.

Chávez fala numa “aliança estratégica” entre os dois países, mas que vai além dos acordos comerciais de cerca de 1700 milhões de euros assinados este sábado, último dia da visita de Sócrates à Venezuela, após uma passagem pelo Brasil. “É uma amizade eterna”, arriscou dizer.

O Presidente venezuelano não falou apenas dos acordos e da comunidade portuguesa – “los portuguesitos”. Lembrou como a revolução de 1974 em Portugal foi uma inspiração para ele, hoje próximo dos 60 anos. E de como está a ser construído um novo socialismo não só na Venezuela, mas noutros países da América Latina. Um socialismo “de inspiração cristã”, numa altura de “crise global” depois da “noite longa neoliberal”.

José Sócrates teve de atrasar quatro horas o encontro com o comandante Chávez, para deixar concluir as negociações dos acordos assinados horas mais tarde no palácio presidencial.

Cultura gastou máis de 14 mil euros en tres billetes de avión

2010-06-01T11:57:00.001+02:00

A Consellaría de Cultura gastou un total de 14.137 euros en tres billetes de avión a Xangai para que o conselleiro, Roberto Varela, e a súa equipa se desprazasen á Exposición Internacional de Xangai Así o denunciaron tanto PSdeG como BNG, quen puxeron en cuestión o discurso de “austeridade” defendido pola Xunta.

En concreto, segundo os datos confirmados, o Goberno destinou 5.486 euros ao billete do conselleiro, a mesma cantidade que inverteu no pase aéreo da súa xefa de prensa. A maiores, o billete do director de Agadic, Xoan Carlos Fernández Fasero, custou 3.165 euros. A portavoz de Turismo do PSdeG, María Quintás, quen presentou varias iniciativas parlamentarias preguntando polo “custe real” desta viaxe, asegurou que en internet o prezo non supera os 1.060 euros polo que estimou que os representantes galegos viaxaron, “polo menos, en primeirísima clase”.

A maiores, outra das participacións máis importantes nesta Exposición Internacional foi a da Deputación de Ourense, que desprazou a outras 52 persoas, os 50 gaiteiros da Real Banda de Gaitas, un responsábel de turismo e un representante municipal. Este desprazamento custou un total de 91.950 euros dos que 26.500 foron sufragados pola Xunta. No seu conxunto, descoñécese a cifra exacta do gasto galego nesta viaxe e da composición da comitiva, mais o portavoz do grupo parlamentario do BNG, Carlos Aymerich, estimou que ascende a uns 300 mil euros.

Ademais deste gasto, considerado “escandaloso” pola oposición, ambos os dous grupos denunciaron que na viaxe non estivo presente “ningún tour-operador galego”, se ben “se supoñía que un dos obxectivos era o de asinar convenios”. Asemade, os socialistas preguntaron cantos concellos do Camiño de Santiago participaron nesta acción de promoción, así como os motivos polos que o de Compostela non formase parte da comitiva.

O PPdeG replica coa viaxe do bipartito a Cuba
Dende as filas populares, o portavoz Antonio Rodríguez Miranda, rexeitou falar de “dispendio” para referirse á viaxe e xustificou o gasto “porque Xangai está onde está” e pola eficacia dos resultados. Replicou que “para ver se o custe foi ou non o axeitado habería que comparalo con outros realizados polo bipartito”, e nomeou o feito pola ex-conselleira de Cultura, Anxela Bugallo, á Habana para asistir á Feira do Libro.

Vieiros

A Galicola adozará os proxectos da Mocidade pola Língua

2010-05-31T18:15:00.000+02:00

Serán un total de 356 euros, o 5% do total das vendas da Galicola no presente exercicio, o que ingrese a Mocidade pola Língua. Así o comunicou esta sexta feira a Asociación Cultural Fontaira que, desde novembro de 2009, distribúe o refresco, apartando tal e como prometera, unha parte das ganancias para o bautizado Fondo polo Galego.

Cinco propostas optaban ao concurso Angelo Casal nesta primeira edición, certame resolto por votación popular cos seguintes resultados: 1ºMocidade pola Língua (358 votos); 2ºEscola Popular Galega (149 votos); 3ºFoucelhas (92 votos); 4º Gentalha do Pichel (67 votos) e 5ºAGAL (55 votos). Xa que logo, será a Mocidade pola Língua a que bote man do cheque para axudar ao financiamento das súas actividades.

A Xunta colabora no reparto de La Voz en Barcelona

2010-05-31T15:00:00.000+02:00

Os barceloneses que collían o metro na tarde deste sábado sorprendíanse ao ver como repartidores lles entregaban de balde exemplares dun diario galego, La Voz de Galicia.

O reparto gratuíto de milleiros de xornais da cabeceira coruñesa forma parte da estratexia de promoción pagada pola S.A. De Xestión do Xacobeo, dependente da Consellería de Cultura. E é que canda La Voz do sábado entregábase un suplemento dunhas 16 páxinas sobre o camiño de Santiago.

O suplemento, encartado separadamente, estaba redactado polos traballadores de La Voz. O seu deseño era o habitual dos suplementos do diario herculino, sen avisar que se trataba non de información senón de unha acción de propaganda institucional. Así, destacaba todas as vantaxes de facer o camiño e os concertos e actos programados pola Xunta.

O reparto masivo de exemplares de La Voz ten sido recentemente criticado polos quiosqueiros e polo seu gran rival en Pontevedra. O Faro de Vigo arremete recurrentemente contra o reparto de exemplares de La Voz, a miúdo financiado por institucións provinciais e locais.

Con todo, a lea polo reparto gratuíto, mesmo en bloque, de La Voz e doutros xornais vén de lonxe, como explica Marcos S. Pérez neste detallado artigo de Tempos Novos.

Trátase dunha estratexia que usan case todas as cabeceiras para enmascarar os seus datos do OJD, atoados ou en retroceso nos últimos anos ante o pulo da prensa dixital.

Galicia Confidencial

Brazilian Portuguese - Influences of the Tupi-Guarani

2010-05-31T13:00:00.000+02:00

Dez mortos no ataque de Israel á flota humanitaria de axuda a Gaza

2010-05-31T12:13:00.002+02:00

Polo menos dez persoas morreron e 30 resultaron feridas na madrugada do luns nun asalto israelí contra un dos barcos que forman parte da chamada “Flotilla da Liberdade”, un convoi humanitario integrado por seis barcos con 10 mil toneladas de axuda humanitaria para Gaza. O propio exército de Israel xa confirmou a cifra de dez mortos, porén outros medios xa falan de que o número de vítimas mortais podería ser maior.

Membros da flota humanitaria aseguraron que os soldados israelís abordaron os seus barcos dende helicópteros e lanzaron disparos para reprimir os tripulantes, se ben estes amosaban bandeiras brancas. Con todo, a versión israelí di que os comandos comezaron os disparos despois de seren atacados. O movemento palestino de Hamas denunciou que a armada israelí interceptou a flota en augas internacionais a máis de 150 quilómetros da costa de Gaza, unha versión que non foi confirmada polo goberno israelí.

Vieiros

A RAE modifica a definición de 'nacionalidade'

2010-05-30T20:00:00.000+02:00

A Real Academia da Lingua Española (RAE) modificará a definición de 'nacionalidade' que aparece no dicionario da súa páxina web, o que provocou as críticas nacionalistas por apreciar unha intencionalidade política, e asegurou que o corrixirá en breve.

De acordo coa actual edición do Dicionario da Lingua Española, como primeira definición de 'nacionalidade' figura ''condición e carácter peculiar dos pobos e habitantes dunha nación'', acepción que se suprime no avance da vixésimo terceira edición, aínda non impresa pero que si aparece na páxina web da RAE.

Ademais, na edición aínda vixente dise que 'nacionalidade' é tamén o ''Estado propio da persoa nada ou naturalizada nunha nación''; ''Comunidade Autónoma á que, no seu Estatuto, recoñéceselle unha especial identidade histórica e cultural''; e ''denominación oficial dalgunhas comunidades autónomas''.

Na emenda xa non figura a primeira acepción, e das tres que se poden ler, a primeira é ''condición de pertenza a un Estado por razón de nacemento ou naturalización''.

A segunda di que se trata do ''vínculo xurídico dunha persoa cun Estado, que lle atribúe a condición de cidadán dese Estado en función do lugar en que naceu, da nacionalidade dos seus pais ou do feito de habérselle concedido a naturalización''. E a última é ''comunidade autónoma á que, no seu Estatuto, recoñéceselle unha especial identidade histórica e cultural''.

Reaccións dos nacionalistas
As modificacións introducidas na versión electrónica non gustaron nada ás forzas políticas nacionalistas e así, o portavoz de CIU no Congreso, Josep Antoni Duran i Lleida, dixo que con este cambio o que está a facer a Real Academia ''é facer política''.

O portavoz de Educación e Cultura do PNV no Congreso, Aitor Esteban, lamentou o que para el é unha ''intencionalidade política'' por parte da Academia, a cal, ao seu xuízo, debería permanecer ''absolutamente inmune'' a calquera presión política. Segundo o deputado, ''todo o mundo sabe'' que Nación e Estado ''non é o mesmo'' e hai ''moitísimos'' exemplos no ámbito internacional que o corroboran.

Tampouco ERC está conforme co cambio, e para o seu portavoz parlamentario, Joan Ridao, a institución lingüística quere eliminar así calquera vestixio de ''concomitancia'' entre nación e nacionalidade.

Explicou que o vocábulo ''nacionalidade'' xorde como un ''híbrido'' na Constitución para non impedir a súa aprobación e en termos políticos expresa a idea de que existen nacións, que ''non son políticas porque non dispoñen de Estado'', pero que o son por razóns históricas, lingüísticas e culturais e manifestan a súa vontade de ''afirmarse e autogobernarse''.

A RAE inmíscese'' en debates constitucionais
Igualmente contraria foi a opinión do portavoz adxunto no Senado da Entesa Catalá de Progrés, Carles Bonet, quen dixo que a RAE volve inmiscirse'' en debates constitucionais, como, segundo o senador, xa fixo ao intentar que na Constitución definísese ao castelán como español e non como unha das linguas españolas.

Agora, sinalou, parece que a Real Academia ''toma partido'' e queira axudar aos que se opoñen a que no preámbulo do Estatuto catalán, pendente desde hai case catro anos da sentenza do Tribunal Constitucional, fálese de ''nación catalá''.

A presidenta do PP catalán e senadora, Alicia Sánchez Camacho, tampouco se mostrou favorable á modificación que figura na web e cre que se debería manter a primeira definición que se pode ler na edición actual.

Gaspar Llamazares, representante de IU, afirmou que a nova interpretación ''nega'' o feito plurinacional do Estado e asegurou, do mesmo xeito que Bonet, que este cambio ten que ver coa polémica en torno ao preámbulo do Estatut.

Con todo, o deputado máis veterano da Cámara Baixa, Alfonso Guerra, do PSOE, defendeu que a emenda é ''máis práctica'' e acorde co século XXI e non aprecia, en absoluto, que haxa intencionalidade política. E se alguén a ve, sinalou, ''será porque quere buscar dezaoito pés ao gato''.

EFE

Camilo

2010-05-30T18:32:00.003+02:00

Artigo de Xose Manuel Beiras para GaliciaHoxe

Xa era así cando nos coñecimos, inda ben novos il e máis eu. No período da miña mocedade no que vivin e traballei en Vigo, para a editorial Galaxia e a recén constituída Fundación Penzol. Anos sesenta. Viñérame de Madrid no outono do sesenta e tres. Cando exiliaran por segunda vez na sua vida a Prados Arrarte, con quen traballaba eu de profesor axudante e andaba a facer a miña tese doutoral. Prados participara o curso anterior no famoso "contubernio de Munich", un frustrado intento de "movida" internacional contra o rexime franquista. Á volta nen o deixaran descer do avión, e foise pra Latinoamérica, onde xa traballara na CEPAL durante os seus anos de exilio republicán. Algúns poucos "profes" novos movilizáramos ao estudantado madrileño en protesta e solidariedade con il. Pouca cousa. Só conseguiramos desbaratar a intriga dun adxunto oportunista que pretendía facerse coa sua cátedra -e ficarmos estigmatizados nós para o noso futuro académico naquela universidade. Fora daquela cando Galaxia me propuxera facerme cárrego da Revista de Economía de Galicia, que dirixía Xaime Illa. Víñenme, coa tese sen rematar. Decidin casar, e aluguei un piso novo do trinque na rua Pizarro, cáseque na esquina cos Capuchinos, que ía ser a nosa morada até o sesenta e nove. O azar quixo que noutro andar do mesmo edificio establecese o seu fogar Camilo Nogueira, que casara tamén polo entón e traballaba de enxeñeiro na Citroën. Foi así como nos coñecimos e até fomos viciños durante unha presa de anos.

E xa vos era asi daquela -así mesmiño como foi sempre e segue a ser aínda: a encarnación mesma do optimismo da vontade. Porque -non sei se o sabedes- o Camilo évos un loitador nato que profesa e exerce o optimismo non por candidez, senón por vontade. Vontade de afirmarse e ser un mesmo, individual e colectivamente, como cidadán e como povo. Vontade de acadar o trunfo das suas arelas e o seu ideario, que consisten e resúmense na plena emancipación do povo galego, no libérrimo exercizo da sua soberanía decisoria. Ese optimismo da vontade faino enxergar decote calisquer situacións en percura das suas facianas positivas e os seus elementos potencialmente fecundos. E esa vontade de optimismo enxendra nil unha enerxía que o torna incansábelmente tenaz, cunha teimosía activa que ás veces mesmo semella obstinación obxetivamente infundada e pertinaz, mais que a fin de contas acha o seu fundamento naquela sabia sentencia popular de que "todo ten remedio menos a morte". O Camilo évos un apaixoado vitalista disfrazado na contención das maneiras que o revisten coa roupaxe da serenidade. Coido que xa temos il e máis eu anos abondo como pra que vos poida revelar sen incorrer en indiscreción algo que hai tempo me confiara un día: as suas tres paixóns inmarcesíbeis son Galiza, o idioma e Paz.

Naquiles anos de xestación da creba democrática co franquismo que non chegaría a nacer, Vigo era un fervedoiro da esquerda e do nacionalismo, daquela interconectados. Na dimensión social e na política, recíprocamente vencelladas. O movemento obreiro, liderado por "Comisións"; o frente cultural, as plataformas "tapadeira" do proselitismo e a axitación cívica -e as formacións políticas na clandestinidade: o PC e os recén fundados UPG e PSG. Dous mozos nacionalistas procedentes do "Brais Pinto" militan no comunismo: Cribeiro na procura dun PC galego que asuma as teses nacionalistas; Ferrin é o corazón e o cerebro da U no interior. Eu son "pexego". Tanto ten: os tres somos coma irmáns. Cribeiro monta o subversivo cine-club. "McFerrin" -Cribeiro dixit- promove, coa Queizán e o Leónides de Carlos, o combativo Colexio de licenciados e doutores. Xohana Torres e Franco Grande protagonizan o programa radiofónico "Raíz e Tempo". Até os cristiáns nacionalistas tentan orgaizárense en grupo político -Santiago Ximénez ha ser o máis esforzado nesa "impossible mission".

E niso todo está Camilo xa daquela: presidirá a Asociación Cultural de Vigo, fundada polo entón e nutrida de activos cidadáns antifascistas, fose cal for o prisma ideolóxico peculiar de cadaquen. Pouco máis logo promove Galicia Socialista, no eido estremeiro antre o PSG e a U -e en permanente simbiose con ámbolos dous grupos: todos eramos indispensábeis daquela, todos eramos camaradas con lentes e roles diferentes na mesma loita común, no teimoso esforzo por devolverlle a voz e o poder ao povo galego, no combate a prol dun auténtico poder popular. É mesmamente así como Camilo participa na elaboración dun breve documento que vai resultar premonitorio e marcar un fito na formulación estratéxica do nacionalismo galego finisecular: o famoso manifesto ou declaración conxunta UPG-PSG. Ese documento concíbese e redáctase a finais dos sesenta na morada de Camilo na rua Pizarro. Os redactores sómolo Ferrin, o pintor Xavier Pousa, Camilo e máis eu. Nesa enxoita declaración tracéxanse as coordenadas e séntanse os peares ideolóxico-políticos dun proxecto común frentista do nacionalismo popular galego, plural e recíprocamente solidário. Sen esa declaración, é dicir, sen a cultura política común que a enxendrou, non resultarían comprensíbeis nen a inicial AN-PG, nen o CFPG, nen o deseño e postulados básicos fundacionais do BNG no 1982. E Camilo estivo aí, non coma figurante, senón coma copartícipe da sua autoría. Nesa perspeitiva, a sua ulterior traxectoria política institucional e partidaria, deica a sua integración no BNG, xa nos noventa, se cadra ven ser un a xeito de periplo odiseico de "retorno ao Tagen Ata" primixenio.

Pasábanme estas remembranzas polo maxín o outro día, na casa rosalián da Matanza, durante a entrega do Pedrón de Ouro a Camilo Nogueira, mentras escoitaba a documentada "laudatio" de Justo Beramendi, a emotiva evocación de Manolo Caamaño -e o discurso en acción de grazas do proprio Camilo. O discurso do Camilo xenuino: xa era así cando nos coñecimos -pensei, e non puiden evitar sorrir por dentro, co sorriso que tenta eludir a emoción. E pensei tamén que, se Murguía estivese a escribir arestora "Os Precursores" cunha visión restrospeitiva do meio século que algúns levamos ao lombo, incluiría ao Camilo nesa rememoración.

Neste país "patas arriba" -discúlpame, Eduardo- só os cidadáns do común recoñecen e retribúen o meritorio esforzo de aquiles que máis xenerosamente levan loitado pola redención política da sua nación. Camilo foi o único deputado que tivo a nación galega no Parlamento europeu, a única voz insobornábel que alí bradou no noso idioma galego-portugués en sistemática defensa dos dereitos e liberdades sociais e nacionais do maltreito povo galego, o único cidadán que ali exerceu a nosa dignidade colectiva. Tamén foi o único euro-deputado que tivo o Bloque até agora mesmo. Pois na Matanza, a única ausencia estridente foina mesmamente a de calisquer membros de calisquer faccións da actual caste política institucional galega -con duas soas e únicas esceicións individuais. Ausencia precisamente dos que lle deben a cidadáns como Camilo a existencia das institucións políticas lexislativas ou executivas autonómicas -ou "autoanémicas"- nas que iles ocupan cárregos arestora. Pensei pra min que, á vista diso, se cadra o Camilo acabaría por asumir de vez que Galiza é unha colonia -e volvin sorrir por dentro, só que agora para escorrentar o noxo.

GaliciaHoxe

O Português de Castela

2010-05-26T00:04:00.001+02:00

São infelizmente poucos os portugueses que conhecem que a raia leste de Portugal não é exatamente uma fronteira linguística, que a fronteira política deixou em Espanha territórios bem portugueses onde a nossa fala vive em estado de depauperação.

Estou-me referindo aos concelhos espanhois de Olivença e Tálega (a Olivença portuguesa) ocupados por Espanha em 1801, e que a pesar de ser mandato do tratado de Viena de 1815, o seu retorno à pátria, seguem ocupados e o português neles perseguido. Os territórios de Valência de Alcântara, Ferreira de Alcântara e Cedilho que cantou Pessoa, – e que bem se lembrou deles Afonso V ao assinar Portugal um tratado secreto com Filipe de Anjou, (neto de Luis XIV da França), intervindo Portugal a troca desses territórios, na longa guerra de sucessão em apoio do Bourbon, frente ao aspirante austríaco-; porém, obtida a vitória polo Bourbon (Filipe V da Espanha) este negou-se a cumprir o tratado –não tornando esses territórios bem portugueses a Portugal-, comportando-se assim dum jeito muito espanhol. Estão logo os territórios do vale do Xalma- concelhos espanhois de Valverde do Freixo, Sam Martim de Trevejo, e Eljas. Mais ao norte estão os concelhos de Almedilha e Calabor. Todos esses territórios são contíguos de Portugal e afastados geograficamente das falas galegas do português, ainda que a pressão do castelhano e a sua imposição, dá a estas falas uma farda muito galaica.

Um grupo de professores galegos membros do coletivo glu glu, realizaram um interessante filme sobre esta realidade, que pode ser adquirido na Loja on-line imperdível, e que estou seguro vai ser todo um descobrimento para o público português em geral, e para entender de jeito muito mais claro que as falas galegas são parte da sua própria língua.

O documental é acompanhado com outro DVD com dados, inclui uma entrevista -de muito interesse- com um professor da universidade de Vigo – Henrique Costas-, que seguindo as teses espanholas, defende que as falas galegas não são português e por tanto algumas das falas portuguesas da raia leste e pela mesma razão -são galegas- é dizer espanholas (e como é óbvio, para esta tese, não portuguesas)

A obra é uma pequena joia que vai servir para os portugueses recuperarmos algum aspecto da complexidade da nossa formação nacional, pois a fronteira do tratado de Alcanhizes não é exatamente uma fronteira linguística.

Só mais uma cousa, se o português destes territórios vive uma dura situação, onde pior está, é no mais recente território roubado de Portugal –Olivença-, onde se empregaram a fundo os espanhois com -jugo e vara- para apagar a nossa língua.

Recurso ao TSXG contra o 'decretazo' de linguas

2010-05-25T15:51:00.000+02:00

"Hoxe publícase no DOG o maior retroceso para a nosa lingua, un atentado ignominioso que pon en evidencia o desprezo ao profesorado do que fai gala esta Consellaría de Educación", expón a CIG-Ensino nunha comunicación aos medios na mañá desta terza feira. O propio executivo avanzou a súa intención de realizar as modificacións legais necesarias para turrar co 'decretazo' ao xeito en que orixinalmente foi presentado, mais este mesmo martes sae xa publicado no Diario Oficial de Galicia apenas uns días despois de recibir a beizón do Consello da Xunta. "O goberno de Feijoo ten présa, présa por atacar o galego", repróchanlle ao respecto desde a CIG-Ensino. A formación sindical lembra esa vontade de modificación xa expresada polo presidente da Xunta despois do último informe contrario ao texto, o do Consello Consultivo, coa fin de "impoñer todas e cada unha das premisas en que basearon este ataque á nosa lingua".

Nese contexto, a formación sindical confirma que presenta recurso contencioso-administrativo perante o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) contra o chamado 'Decreto do Plurilingüismo'. Ao fío, a CIG recorda outros informes desfavorábeis, como os elaborados pola Real Academia Galega ou polo Consello da Cultura e censura especialmente que a Xunta "desobedece" o último pau ao decretazo que arrebolou o informe do Consello Consultivo. Entenden os representantes dos traballadores do ensino que se "despreza" o traballo realizado polo profesorado e a súa capacidade e criterio pedagóxico. "Amais de desbotar que o alumnado teña competencia no noso idioma, tamén é un desprezo ao noso labor docente que o alumnado poida usar nas aulas de ensino en galego a lingua da súa preferencia", denuncian. Por este motivo, a CIG seguirá alentando o profesorado para que "continúe dando as clases na nosa lingua, contando con todo o noso apoio". Do mesmo xeito, o sindicato anuncia próximas iniciativas en contra do 'decretazo'.

Cerceda independízase da SGAE

2010-05-24T00:09:00.000+02:00

Dende esta fin de semana, a SGAE ten un concello que xa lle pechou simbolicamente as portas. O Festival de Rock que se celebra neste municipio e que organiza a asociación local Lucerna converteuse nunha reivindicación da cultura libre. Nun ambiente festivo leuse o manifesto polo que se declaraba Cerceda “100% libre da SGAE”.

O núcleo central da xornada do sábado estivo centrado nunha mesa de debate sobre “Bens culturais de uso común”, na que participaron a xornalista María Yáñez; Francisco Alvarellos e Xaquín Riera (socios da Casa de Música); Uxío Broullón (creador da plataforma commonsbaby.com); Samuel L. Paris, autor do libro de poemas Manual da destrución, editado baixo licenza creative commons; o cantautor Leo i Arremecághona, que distribúe o seu traballo con licenza libre; e o cercedense Martín Loureiro, membro do grupo Machina.

A festa rematou cun concerto protagonizado por 12 Labirinto, Nao, Fracasados de Antemano, O Leo i Arremecághona e Selectah in Helicopta +Gendebeat. Unha das curiosidades da xornada é que os bares da vila só pincharon ao longo do día música libre de dereitos de autor.

Contra as medidas antisociais anunciadas polo goberno concentracións da CIG, nas sete cidades, o xoves 20 ás 19:00 horas

2010-05-20T18:19:00.002+02:00

A pasada semana a CIG facía un chamamento ás organizacións sindicais para buscar a unidade de acción, co obxectivo de estender as mobilizacións previstas na área pública a todos os sectores e camiñar cara a convocatoria dunha folga xeral. O obxectivo: frear a aplicación das medidas regresivas e antisociais -que afondan aínda máis no modelo neoliberal-, anunciadas polo goberno español. Medidas coas que se pretende que sexa a clase traballadora quen pague a crise, mentres seguen a incrementarse os beneficios daqueles que a provocaron. Malia esa unidade non ser posíbel, a CIG reitera as súas posicións e fai un chamamento á mobilización “En defensa dos salarios, do emprego e dos servizos públicos”.

A CIG convoca concentracións para este xoves día 20 de maio, ás 19:00 horas, en todas as cidades agás en Lugo, onde será ás 20:00 horas.

Compostela: Praza do Toural.

A Coruña: Delegación do Goberno

Lugo: Subdelegación do Goberno

Ourense: Subdelegación do Goberno

Vigo: Rúa do Príncipe

Pontevedra: Subdelegación do Goberno

Ferrol: Edficio Administrativo da Xunta de Galiza

Alén diso, está prevista unha concentración diante da Delegación do Goberno, na Coruña, o día no que se debata nas Cortes o decreto lei.

O día 2 de xuño, haberá concentracións diante dos diferentes centros de traballo e o día 8 de xuño, folga e manifestación en toda a área pública.

As federacións da área pública da CIG explican os resultados da xuntanza mantida con CCOO, UGT e CSIF

Ante o anuncio feito polo presidente do goberno español, Rodríguez Zapatero, de rebaixar nun 5% os salarios das empregadas/os públicos, na CIG confirmamos ,unha vez máis, que esta era unha das medidas que se ían aplicar no sector público para seguir coa campaña iniciada de precarización e desprestixio dos servizos públicos, é a xustificación perfecta para tomar medidas cada día máis regresivas no eido laboral.

Ante a gravidade destes feitos, desde a CIG, convocamos a todas as organizacións sindicais para que en pé de igualdade elaborásemos un calendario de mobilizacións co obxectivo de parar as medidas impulsadas polo goberno español. As organizacións sindicais CCOO, UGT e CSIF non responderon á convocatoria de reunión que a CIG lles fixera chegar, pero a pesares disto a CIG sí acudiu á convocatoria que estas organizacións sindicais nos fixeron chegar.

O día 18 de maio, ás 16,30 hs, iniciase a reunión das organizacións sindicais, desde a CIG, e sendo respectuosas/os co calendario de mobilizacións que eles tiñan convocadas en todo o Estado Español, propoñémoslles ampliar este calendario, dando participación nas mobilizacións as/os traballadoras/es , e que o calendario de mobilizacións non se convertera, unha vez máis, en medidas cara a galería para lavar a súa imaxe.

Despois de transcorridas 3 horas de reunión acadamos un acordo de calendario, onde a CIG en aras á unidade sindical deixamos para unha posterior reunión o resto de mobilizacións, que cremos debemos levar a cabo para parar a medidas do goberno.

O calendario pactado contiña as seguintes medidas:

- Concentracións o día 20 de maio nas sete cidades galegas chamando á participación das/os traballadoras.

- Anuncio da convocatoria de folga o día 8 de xuño.

- Comunicado conxunto das organizacións sindicais convocantes anunciando as mobilizacións acordadas.

- Manter unha próxima reunión o día 24 de maio, ás 16 hs, xa que o día 20 de maio está convocada a Mesa Xeral da Función Pública en Madrid. Este día coñeceremos o alcance das medidas .

Como CIG insistimos perante as organizacións sindicais que se o día 20 o goberno mantén as medidas anunciadas deberíamos recrudecer as mobilizacións, facendo un calendario conxunto.

Ás 9 da noite, e transcorridas máis de 4,30 horas de reunión, as organizacións sindicais CCOO, CSIF e UGT, comunícannos que non queren manter a unidade sindical coa CIG, que se desdín do calendario pactado entre todas as organizacións e que eles van seguir co seu calendario.

Ante esta situación, como CIG, transmitímoslles que ante todo e entre persoas adultas hai que ter un mínimo de decencia e de vergonza. Se a súa intención é non pactar un calendario coa CIG, podíanolo dicir antes.

Valoración desta esta actitude

A CIG é una organización sindical incomoda para CCOO, UGT e CSIF. xa que o único que pretenden é dar una imaxe cara as/os traballadoras/es de que van a convocar mobilizacións para parar as medidas do goberno, mentres os seu dirixentes pactan en Madrid co goberno as devanditas medidas.

Lamentamos que non estiveran dispostos a aceptar a unidade sindical para paralizar as medidas do goberno e encamiñar as mobilizacións cara unha convocatoria dunha folga xeral extensiva a todos os sectores, dado o carácter regresivo e antisocial e non limitarse unicamente á área pública.

Como poden xustificar CCOO e UGT a continuación da mesa de “Diálogo” mentres a clase traballadora está a recibir recortes gravísimos e está anunciando unha reforma laboral que provoca abaratar o despedimento, flexibilizar e precarizar aínda máis o mercado laboral?

Non abonda, polo tanto, a non ser que exclusivamente se pretenda cubrir o expediente, fixar só un día de folga e non ter en perspectiva a convocatoria dunha folga xeral, única maneira de frear as políticas neoliberais deseñadas polo goberno Zapatero para que os traballadores paguemos unha crise que non orixinamos e cuxos causantes continúan acumulando riqueza e dirixen a política económica dos estados, é dicir, o capital financeiro especulativo dun neoliberalismo extremo.

Se non paramos isto, non só rebaixarán os nosos salarios, desaparecerá e emprego público e os servizos públicos continuarán deteriorándose, senón que será o preludio de recortes laborais a todos/as os/as traballadores/as e de maiores recortes sociais.

Neste momento as/os traballadoras/es públicos somos a moeda de cambio de CCOO, UGT e CSIF para conseguir do goberno medidas que non sabemos a quén van beneficiar.

A CIG seguirá adiante co seu calendario de mobilizacións, informando puntualmente a toas/os das medidas que pretende adoptar o goberno, así mesmo informaremos do que acontece na Mesa Xeral da Función Pública en Madrid. Para que todo o persoal coa información suficiente poida tomar as súas decisións.

Non te deixes enganar por quen, unha vez máis, antepón o seu interese aos intereses das traballadoras e traballadores. Que estraños intereses teñen para que a presenza da CIG lles moleste tanto?

A Xunta aproba o decreto do plurilingüismo para o ensino

2010-05-20T18:17:00.000+02:00

O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, anunciou na rolda de prensa ao Consello a aprobación do decreto do plurilingüismo para o ensino. "A Xunta acaba de aprobar o decreto para o plurilingüismo, que estará en vigor o próximo curso. "Cumprimos a palabra dada, coa coherencia de ter en conta o informe do Consello Consultivo e en segundo lugar, cumprimos os compromisos electorais", asegurou o xefe do Executivo, que engade tamén que o Goberno garante "o equilibrio entre galego e castelán na escola, o dereito de introducir progresivamente unha lingua estranxeira dentro dos idiomas do ensino e o compromiso da liberdade dos alumnos para poder dirixirse ao profesor en calquera lingua e facer os exames en calquera das dúas". No entanto, manifestou: "É evidente que non podemos consensuar este decreto", ao tempo que responsabilizou a PSdeG e BNG da imposibilidade de chegar a este pacto.

Ademais, Feijóo aclara que a norma "garantirá a participación máxima posible das familias na educación dos seus fillos", pero suprime a consulta prevista aos pais, que intentará regular cunha lei posterior que "resolva a situación de alegalidade e de ausencia de regulación" que marca o Consultivo. O Parlamento "terá que decidir se autoriza ao Goberno para facer preguntas aos pais sobre este asunto ou calquera outro", aclarou o presidente da Xunta, que engadiu: "Seremos consecuentes e imos tentar cumprir e tomar en consideración o Consultivo sen esquecer os compromisos electorais que están refrendados nas urnas. Como saben, o Consultivo cuestionaba a consulta dos pais en infantil, tal e como se recollía no decreto, e advertía de que non había cobertura legal suficiente para plantexala sobre a asignación das materias troncais en primaria e secundaria".

O xefe do Executivo asegurou que a Xunta intentará adecuarse á legalidade a respecto da participación dos pais na educación, polo que ten previsto aprobar no Parlamente e "nesta lexislatura" unha lei 'ad hoc' para que se permitan as devanditas consultas. Respecto á consulta en infantil, a Xunta entende "que se axusta á sentenza do Supremo e á do Tribunal Superior de Xustiza de Cataluña refrendada polo Supremo", sentenciou.

Así as cousas, non existirá consulta aos pais mentres non sexa aprobada unha lei que, de maneira específica, así o permita e, polo tanto, dea sustento ao que actualmente o propio Feijóo recoñece que tería carácter "alegal", tal e como se pode comprobar en diversas sentenzas xudiciais. Mentres, o sistema de educación infantil será moi semellante ao do decreto de 1995, cunha "casilla" que, na matrícula "pregunte" pola "lingua materna" dos nenos.

En canto á consulta en primaria e secundaria, Feijóo di que o Goberno será "consecuente co Consultivo e cos compromisos" e decide suprimila. "Consecuentemente a Xunta fará con criterio pedagóxico o equilibrio no 50% entre asignaturas en castelán e galego, e así constará", manifesta.

Ademais, Núñez Feijóo asegura que "é evidente" que non pode "consensuar o decreto", aínda que bota a culpa desa falta de acordo á oposición. "Pecháronse, empezaron a facer manifestacións antes de que este Gobenro aprobase o decreto e a última fíxose antes de que se propuxese o texto definitivo", di. "O BNG considera que o seu sistema é o da inmersión e o PSOE, aquí en Galicia, di que o seu sistema é do BNG. O da Xunta é este. Se non é posible chegar a un acordo no decreto, nós tentaremos chegar a un acordo noutras áreas da lingua", sentenciou.

Jesús Vázquez, excluído da presentación

Feijóo deu conta aos xornalistas do contido do decreto en presenza da práctica totalidade do equipo de comunicación consellería de Educación e tamén da secretaría xeral de Política Lingüística, incluído o propio secretario xeral, Anxo Lorenzo. Quen non estivo presente no anuncio da aprobación do seu ‘proxecto estrela’ foi o propio conselleiro de Educación, Jesús Vázquez. Ao contrario do que sucede nas presentacións dos diversos proxectos sectoriais das consellerías, Alberto Núñez Feijóo optou por presentar en solitario e, polo tanto, por respostar sen compaña ás preguntas dos informadores.

Como xa acontecera na presentación do bosquexo do decreto, o Goberno galego decidiu aprobar na mesma xuntanza e, polo tanto, facer público ao mesmo tempo, unha medida destacada en materia de ordenación terrtorial. O pasado 30 de decembro, o avanzado foi o Plan do Litoral e, desta volta, as Directrices de Ordenación do Territorio.

Lamatumbá pon en órbita o seu novo traballo: Logo chega o día!

2010-05-20T18:11:00.000+02:00

Logo chega o día! Ese é o nome do primeiro single do novo disco de Lamatumbá, “A Órbita da Banda Hipnótica”. E chegar... chegou o día da súa estrea mundial: será este xoves en Compostela, na sala Capitol. Xa o adiantaban as murmuracións: o novo álbum dos ourensáns ten un lagarto pintado e cando a Carolina move o rabo... o lagarto ponse en órbita! A orbita comezou, a nave despegou e promete unha xira ben completa.

Segundo adiantan os músicos ourensáns, a presentación do disco será unha celebración por todo o grande, na que haberá discos, camisolas, carteis, festa e, por suposto... sorpresas! A Axencia Espacial Ourensá xa fixo o seu anuncio: o lanzamento está en órbita e o foguete cargado con 15 novas cancións botará fora festa e verbena, mais tamén algún que outro burato negro de carraxe. O novo traballo de Lamatumbá xa está en órbita!

Velaquí as datas xa confirmadas para a súa próxima xira:

Concerto de presentación.- Xoves 20 de Maio as 21:30h. SALA CAPITOL - Santiago d.C.

ORBITATUR 2010"

Maio
V14 Bar de Fredi - Espasante (Ortigueira)
S15 Festa da Marosa - Burela (Lugo)
D16 Clandestino Bar - A Ramallosa (Nigrán)
X20 Sala Capitol - Santiago d.C.

Xuño
V4 Sala The Star - Carral (A Coruña)
S5 Sala 600 - Melide
S19 FAX Festival - Ourense

Ligazóns

Lamatumbá

Exito total o 17 de Maio

2010-05-18T18:58:00.001+02:00

Evo Morales asegura que o PP financiou un intento golpista en Bolivia en 2007

2010-05-18T18:28:00.001+02:00

Evo Morales non reparou este martes en acusar ao PP español de colaborar activamente nun intento de golpe de estado no seu país. O presidente boliviano, nun encontro con xornalistas, asegurou que os conservadores “mediante unha fundación” (Fundación Iberoamérica Europa) respaldou a grupos opositores que promoveron a intentona enviando 250 mil euros para pagar mercenarios e asasinalo a el mesmo.

Aínda así, Morales responsabilizou principalmente do acontecido ao embaixador de EUA en Bolivia ao que cualificou de “primeiro instigador”. A este respecto, o presidente boliviano tirou da retranca para afirmar que en EUA non houbo golpes de estado “porque non hai embaixador de Estados Unidos”.

Vieiros

Concerto na Asociación Veciñal de Lavadores de Vigo

2010-05-13T18:55:00.002+02:00

Anuncios da Xunta en castelán días antes do 17 de maio

2010-05-12T21:08:00.000+02:00

"Ahora Galicia conecta contigo". Ese podería pasar á historia como o primeiro lema promovido pola Xunta en castelán. É o escollido para a campaña de publicidade da Administración electrónica, en concreto a factura e a licitación electrónica, que se pode tramitar en xunta.es.

"Sin papeles. Sin desplazamientos" é o outro eslogan dunha ampla campaña de comunicación en valados e outros medios menos dunha semana antes do Día das Letras. Ademais, a Xunta nestes cartaces faille publicidade á casa Apple, cuxo logotipo vese claramente no punteiro do ordenador que ilustra o anuncio.

Até agora, a Xunta usara sempre o galego como vehículo da súa publicidade institucional cando os destinatarios eran galegos e incluso optou por palabras galegas en campañas de difusión internacional, caso do Xacobeo (en troques do español Jacobeo) ou o xa mítico Galicia Calidade, que recibira varios premios.

A publicidade en castelán forma parte do programa de goberno de Alberte Núñez Feixóo e seguramente seguirá facéndose en vindeiras campañas.

O galego perde un dos poucos espazos que dominaba en exclusiva. Arestora, só se usa galego integramente nos medios de comunicación públicos, agás nos espazos publicitarios da TVG. Na Radio Galega conseguírase a emisión publicitaria cento por cento en galego. Algunhas fontes aseguran que se a Xunta emite en castelán, as empresas privadas rapidamente tomarán exemplo para desistir na normalización.

A nosa terra

"Zapatero elixiu o camiño da rendición da Democracia ante a Mercadocracia", di Jorquera no Congreso

2010-05-12T21:04:00.000+02:00

O portavoz do BNG no Congreso, Francisco Jorquera, criticou duramente as medidas anunciadas polo Presidente do Goberno español na súa comparecencia na Cámara xa que “son os sectores populares os que van pagar unha crise que non xeraron” e deixou claro que “por ese camiño non terá o noso apoio”.

“Onde están as medidas para reformar os mercados financeiros?”

Ademáis, o portavoz do BNG reprochou ao Presidente do Goberno a falla de medidas para reformar o sistema financeiro. “Onde están as medidas? Vosté renunciou a aproveitar a Presidencia de turno da UE para impulsar un programa ambicioso de reformas. Onde están os mecanismos de supervisión? Onde a nova regulación? Que se fixo para combater os movementos especulativos do capital? Onde os impostos á banca?” O deputado nacionalista afirmou “esta crise exixía unha regulación máis estrita dos mercados financeiros”.

O deputado nacionalista demandou unha Axencia Europea de calificación que “poña fin á influencia das axencias, nada neutras nin independentes xa que a maioría pertencen a grupos financeiros norteamericanos”. Puxo enriba da mesa a necesidade de revisar as bases da converxencia europea. “Non se pode converxer en políticas monetarias e fiscais se non se converxe tamén en desenvolvemento humano”.

Máis, subliñou, “nada se fixo ao respeito. O camiño elexido foi outro: a rendición da democracia á mercadocracia”.
Neste sentido, Jorquera criticou o inmovilismo dos Gobernos como español na cuestión financeira: “esta crise ía desembocar na refundación do capitalismo, e agora nos atopamos coa pretensión de aplicar as mesmas políticas de axuste duro que o FMI dictou para Sudamérica nas décadas dos 80 e 90”.

Puxo de manifesto que “primeiro, se movilizaron en todo o mundo inxentes cantidades de recursos públicos para salvar ao sector financeiro. Agora son os grandes poderes financeiros os que ditan o que hai que facer e lanzan ataques especulativos contra as economías máis débiles”.

A redución do gasto de 15.000 millóns afectará sobre todo ás CC.AA

E no que atinxe ao Estado español, criticou o Plan anunciado hoxe por Zapatero e a aprobación dunha “redución adicional do gasto de 15.000 millóns que xa se dixo que afectará sobre todo ás CC.AA en ámbitos como a educación e sanidade”.

Para Jorquera isto significa “precarizar servizos públicos básicos”. Criticou que non se reduza o gasto “suprimindo Ministerios, que sería un sinal inequívoco do seu compromiso coa austeridade onde é exixíbel, sen tocar o investimento produtivo, as políticas sociais ou servizos públicos básicos”.
Tamén dixo a Zapatero que se poden reducir gastos en defensa “reconsiderando a presenza militar en Afganistán”.

Por que non se exixe maior esforzo fiscal ás rendas mais altas?”

Asemade, preguntou ao Presidente do Goberno por que razón non aborda “dunha vez a reforma fiscal que exixa maior esforzo fiscal ás rendas máis altas”. Pero “o camiño elexido é outro: transferir renda aos sectores populares para pagar unha crise que non xeneraron”.

Aludiu tamén á LORCA e reprochou que “a grande reestructuración do sector financeiro consistiu en pactar co Señor Rajoy unha reforma da LORCA que é a base para privatizar e bancarizar as Caixas”.

Rematou a súa intervención mencionando ao economista Paul Krugman, quen dixo que os Goberno deben escoller entre a prioridade da loita contra o desemprego ou a redución drástica do défice, pero, lamentou, “vostés elexiron o segundo, e por ese camiño non terá o noso apoio”.

Desenvolven un fármaco para a extrema dereita

2010-05-10T20:40:00.003+02:00

EXPERIMENTOUSE CON RATAS FASCISTAS DE LABORATORIO

Xavi Puig./El Mundo Today.

As persoas que sofren as consecuencias dunha ideoloxía de extrema dereita están de parabén. Un equipo de investigadores de farmacoloxía da Universidade de California desenvolveu un composto que mitiga -e nalgúns casos erradica por completo- os efectos desta alteración do pensamento e da conduta. “Experimentando con ratas fascistas comprobamos que o fármaco corrixe a disfunción que esaxera a alerta ante as ameazas, reprimindo as agresións contra ratas marróns e demais síntomas típicos como berrar levantando a patiña”, explica o doutor Lovén. “As ratas son unha puta merda e o noso non é unha enfermidade” declarou Jeremy Guishe, portavoz da asociación americana “Puños pola paz”.

Anticipándose ás reticencias dos afectados, o Goberno español está preparando a campaña “Ponte tranquilo” mediante a cal intentarase “concienciar aos falanxistas e demais cidadáns nerviosos para que comprendan que a súa calidade de vida está en xogo”, en palabras da ministra de Sanidade, Trindade Jiménez. Para os casos máis difíciles, estase estudando a posibilidade de incorporar o medicamento nas hostias consagradas que moitos dos afectados inxiren cando van á igrexa.

Margarita Donaire, presidenta da asociación malagueña “Mulleres de armas tomar”, puxo en dúbida o criterio dos científicos californianos apuntando a “unha conspiración xudía orquestrada xunto ás grandes farmacéuticas”. Segundo Donaire, “o conservadorismo extremo é un xeito de estar no mundo e de vivir as relacións cos demais, en ningún caso trátase de algo que poida ou deba curarse mediante pastilliñas ou electroshocks, como sería o caso dos maricóns de merda. Só pedimos que se respecte unha opción de vida que, encima, é mellor que as demais”.

Completada a primeira fase da súa investigación, os expertos da Universidade de California centraranse agora en desenvolver un medicamento contra o “perroflautismo” e as afeccións “new age”.

http://www.elmundotoday.com/2010/05/desarrollan-un-farmaco-para-la-extrema-derecha/

Queremos Galego consegue a adhesión de 4.530 profesoras e profesores á campaña “Dou e darei as clases en galego”

2010-05-10T10:00:00.000+02:00

Carlos Callón: “Son 4.530 alegatos contra a prohibición de impartir algunhas materias en galego e contra a posibilidade de que este goberno expediente ao profesorado por dar as aulas no idioma do país”

Queremos Galego advirte á Xunta de que “se expedienta a algún profesora ou a algunha profesora por dar as aulas en galego, todo o ensino se porá en pé”

Santiago de Compostela, 5 de maio de 2010.- Representantes de Queremos Galego fixeron entrega esta mañá, no Rexistro Xeral da Xunta de Galiza, de 4.530 sinaturas de profesores e profesoras que se adheriron á campaña para manifestar a súa intención de continuar a impartir as aulas en galego. Coa súa sinatura o profesorado tamén manifesta explicitamente o seu rexeitamento ao decretazo contra o galego.

Desde a plataforma cidadá púxose en marcha unha campaña de recollida de pronunciamentos a través dos que o profesorado declara explicitamente que está impartindo aulas en lingua galega e que se compromete a continuar exercendo ese dereito a prol da normalización lingüística.

A campaña púxose en marcha por mor do ataque, sen precedentes, contra o noso idioma ao incluír o mal chamado ‘decreto de plurilingüismo’ a prohibición -que por vez primeira se recolle na lexislación galega- de impartir materias en lingua galega, nomeadamente as de Matemáticas, Física e Química e Tecnoloxía, ademais de proscribir o galego na práctica en toda a educación infantil das cidades e principais vilas do país.

Para Carlos Callón, presidente da Mesa pola Normalización Lingüística e portavoz da plataforma Queremos Galego, “estes son 4.530 alegatos contra a prohibición do galego e en defensa da aplicación dos consensos a que chegamos entre todas e todos” e “4.530 protestas contra o feito de que Galiza sexa a única autonomía do Estado onde se poderá expedientar a unha profesora ou a un profesor por impartir as aulgas no idioma propio, algo que non acontece en ningunha outra, nin tan sequera nas gobernadas polo PP, como Valencia”. Ademais, preguntouse “se o presidente da Xunta di que non fai nada máis que aplicar o seu programa, que nos explique en que punto dixo que ía prohibir que se poidan impartir aulas no noso idioma, en que punto lle dixo aos electores que se gobernaba ía expedientar a profesorado por dar as aulas en galego”.

Para Anxo Louzao, secretario nacional de CIG-Ensino, “estamos ante as materias de ámbito científico-técnico e coa prohibición de impartilas en galego preténdese trasladar a imaxe de que o noso é un idioma de segunda, que non pode ser vehículo normal para impartir nas aulas materias relacionadas co mundo da ciencia, aumentando así os prexuízos, os complexos e o autoodio cara o noso idioma, que é o que pretende a Consellaría de Educación e a Xunta de Galiza”.

Louzao e Callón tamén quixeron recoñecer a implicación das profesoras e dos profesores, ao que deron os seus parabéns, pola súa rápida reacción contra o decretazo, e porque foron “sumamente receptivos” a esta campaña, que aínda non está rematada, de recollida de sinaturas.

Para a Plataforma Queremos Galego, co apoio a esta iniciativa, o profesorado está a enviar á Consellaría de Educación a mensaxe de que só impartindo as aulas en galego será posíbel superar a situación de diglosia en que aínda nos atopamos e na que o galego segue a ser a lingua desfavorecida e a que está a perder falantes.

De feito, o profesorado que máis se implicou nesta campaña é precisamente o que tivo que procurar a súa formación para poder impartir as materias científico-técnicas en galego e que agora “vai sufrir en propia carne as consecuencias deste decreto porque se lle obriga a impartir a súa materia en lingua castelá”. Profesorado que en moitos casos, desafiou, no seu día, á ditadura franquista dando as aulas en galego ou cos que padeceron sancións, nos anos 80, por transmitir os seus coñecementos na nosa lingua.

“Este profesorado non vai aceptar expulsar, marxinar o noso idioma das aulas”, aseguraron e lembraron que o ensino está moi lonxe de que o 50% das súas materias se impartan en galego e “malia iso temos un decreto que pretende que o alumnado nin sequera remate os seus estudos con competencia para podela usar”.

Por iso, a Plataforma exixiu a retirada do decretazo contra o galego,a aplicación do actual decreto consensuado e aceptado pola comunidade educativa e o desenvolvemento do Plan Xeral de Normalización Lingüística. Ademais, acusou ao conselleiro de Educación e ao propio Goberno galego, no seu conxunto, de “insubmisión” por negarse a aplicar a lexislación vixente. “O que se pretende é alén de atacalo e marxinalo, promover unha sensación, aos pais, nais e alumnos de que o noso idioma só vale para andar pola casa pero que non ten futuro, cando as obrigas de calquera gobernante, porque así se recolle na propia lexislación de Galiza, é promover, potenciar o uso do noso idioma”.

Os representantes da Plataforma concluíron que “ou ben rectifica ou non lle queda máis remedio que dimitir porque o profesorado estalle a dicir que non só rexeita a súa política lingüística senón que mesmo está disposto a non acatala”.

Continúa o stríptease

2010-05-09T18:50:00.000+02:00

Mentres se anda ou desanda na fusión das caixas galegas, cando xa ninguén discute que o SIP é unha fusión fría que significa a bancarización e a deslocalización da entidade resultante, ao mesmo tempo que o Banco de España nos di que a fusión galega é solvente e que a auditoría de KPM non está trucada, nun momento que xa podemos facer balanzo para retratar o que se agochaba tras cada unha das posturas, continúa o striptease sobre a situación das nosas caixas.

Á información que esta semana se recollía na memoria corporativa remitida por Caixanova e Caixa Galicia ao Banco de España, onde se documentaba como no último exercicio aumentara o crédito nun 243% aos directivos das mesmas mentres se reducía nun 44% ao resto dos clientes, ás novas que adiantaba a totalidade da prensa económica onde ficaba acreditada que sen a venda das participacións de GALP ou R as entidades galegas entrarían en perdas no primeiro trimestre deste ano, sumase agora, Carlos Príncipe, dando conta da súa política de inversións e do control caciquil das mesmas por parte das súas equipas directivas.

As declaración do ex rexedor vigués non fan máis que poñer negro sobre branco, o que era un segredo a voces sobre o control caciquil das nosas entidades de crédito polas equipas directivas, ou a utilización das caixas por parte dos seus dirixentes para os seus negocios particulares, ou o nepotismo que as rodea, concretado na presenza nas súas cúpulas ou nas sociedades participadas de apelidos que se repiten. Non se trata dun tema novo, posto que foi obxecto de denuncia desde fai máis dun ano desde o campo do nacionalismo e tamén desde certos sectores académicos. Así e todo debemos reparar nesa sorte de manto de silencio que permitiu e permite aos directivos dunha e outra entidade seguir a agochar unha xestión que provocou a debilidade e a insolvencia na que se atopan as nosas entidades de crédito.

A situación ao que chegaron as caixas galegas, e particularmente a causalidade que se atopa atrás da mesma, obríganos neste momento a facer unha defensa, sen permitir ningún tipo de rebaixa, da lei de caixas aprobada polo Parlamento, a fin de reverter o que foi a súa función até hoxe, pero tamén para evitar que no futuro teñamos que volver enfrontar unha problemática como a actual. Isto é, tratase de garantir a existencia en Galiza de entidades financeiras de orientación pública, suxeitas ao control dos galegos, comprometidas co desenvolvemento do País e cunha política de crédito que non responda a lóxica da banca privada.

Nada lle debe Galiza a Méndez e a Gayoso, ao contrario, ambos os dous, fixeron dos aforros dos galegos o seu particular negocio. Toca tamén, polo tanto, esixir responsabilidades, ou sexa, nin o un nin o outro poden capitanear unha nave que eles mesmos levaron a pique. O nacionalismo galego ten que dar a batalla para que a equipa directiva da caixa resultante estea sometida a tutela pública a fin de diminuír o papel de centralidade que as entidades de crédito xogaban/xogan na estrutura de poder no País. Só nos estamos interesados nesta batalla, porque non temos vocación de capataces do capital, só nos podemos dar esa batalla porque non temos ningunha peaxe co capital financeiro.

Terra e Tempo Dixital

Impresionantes fotos da Guerra do Vietnam

2010-05-09T12:46:00.002+02:00

Dende Galiza Sosego queremos achegar estas imaxes os nosos visitantes, pero antes tamen queremos dicer, que o contido destas imaxes poden ferir a sensivilidade de algunhas persoas.

Para ver as fotos picha aqui.

O Foro Social de Cangas leva os responsábeis do desdobramento do Corredor do Morrazo á Fiscalía

2010-05-09T12:41:00.002+02:00

Nos últimos meses, o Corredor do Morrazo está a ocupar tristemente as primeiras planas informativas do país a causa da súa alta sinistralidade. Con cinco anos de historia e 20 mil vehículos diarios, o seu trazado é xa coñecido polo alto índice de accidentes mortais que leva soportado: no que levamos de ano producíronse sete sinistros mortais, cun balance de oito mortos, sete feridos graves e catro leves. A resposta gobernamental foi, até o de agora, a de apostar pola sinalización, colocar bandas rugosas e adiantar o desdobramento da vía, que está agora previsto para 2013.

Porén, dende o Foro Social de Cangas entenden que esta celeridade en procurar unha resposta non pode conculcar a propia lexislación. Ademais de recordar o irreversíbel impacto que xa causou o corredor actual, que "non solucionou os problemas de colapso nin seguridade vial senón que mesmo aumentou a sinistralidade", consideran que "o desdobramento non será a solución" e solicitan a retirada do proxecto pola súa falla de axuste á legalidade vixente".

Denuncia ante a Fiscalía
Os membros do Foro Social de Cangas denuncian que para este desdobramento non existe avaliación ambiental estratéxica algunha. A obra non foi nin será sometida a ningún estudo de impacto ambiental, segundo reza na propia memoria do proxecto, por mor dunha resolución da Secretaría Xeral de Calidade e Avaliación Ambiental. Argumenta que no anterior proxecto do actual trazado xa se preveía un futuro desdobramento e mesmo chega a afirmar sen ningún tipo de estudo técnico que "da realización do proxecto non se prevén efectos adversos significativos sobre o medio ambiente".

Pois ben, ademais de denunciar a falsidade desta afirmación, o Foro Social considera os responsábeis directos desta resolución "prevaricaron ao ditala", polo que presentaron unha denuncia ante a Fiscalía de Pontevedra. En concreto, formúlana contra Xusto de Benito Basanta, daquela secretario Xeral de Calidade Ambiental e Avaliación Ambiental da Consellaría de Medio Ambiente. Asemade, fana extensiva ás demais persoas, "cargos públicos e funcionarios da Xunta, cuxa participación nos feitos poida ser demostrada".

Alegacións contra o desdobramento
Doutra banda, o Foro Social tamén vén de presentar as súas alegacións ao proxecto de desdobramento do Corredor. No apartado ambiental, explican que as obras afectarán "de forma apreciábel ao Lugar de Interese Comunitario (LIC) San Simón, pertencente á Rede Natura 2000, xa que modificarán o decurso natural das augas que van a dar á Ría de Vigo dende a Punta de Bestia -en Rande- até a Punta Domaio". Tamén incidirán no chan rústico de protección de espazos naturais, nos espazos Montes do Morrazo e a Carballeira de Coiro. Ademais, o proxecto, duns 15 quilómetros, "contempla demontes de case 1.400.000 metros cadrados con impactos críticos sobre o patrimonio e as augas".

Asemade, aseguran que o proxecto conculca as disposicións da lexislación vixente en materia de ordenación do territorio. Na memoria afírmase que as obras nel definidas están incluídas no "Plan de Mobilidade e ordenación Viaria Estratéxica", o chamado Plan Move, mais este plan nunca foi tramitado nin aprobado. Tamén está aínda pendente de completar a preceptiva tramitación e de aprobación do Plan Director de Estradas de Galiza, que se supón que é a base do devandito Plan Move.

Estudo en profundidade
Finalmente, o colectivo lembra "o enorme e irreversíbel impacto que causou o corredor actual" e "o considerábel aumento de tráfico que supuxo", ademais de aumentar o número de accidentes, "os niveis de contaminación atmosférica, acústica, hídrica e a dependencia do vehículo privado e a infiltración da especulación na comarca". Entende que o desdobramento non é a solución e solicitan a retirada do proxecto.

En consecuencia, solicitan que "os cartos públicos destinados a esta obra se invirtan nun estudo en profundidade das deficiencias do actual vial e na súa corrección, mesmo con medidas drásticas como a instalación dunha mediana continua, na mellora da rede comarcal, na potenciación do transporte público (especialmente o marítimo) e en vías e carrís para vehículos non motorizados".

Podes ler aquí a denuncia feita polo Foro Social de Cangas perante a Fiscalía
Podes ler aquí as alegacións presentadas polo Foro Social ante o proxecto de desdobramento do Corredor do Morrazo

Ligazóns

Foro Social de Cangas

Vieiros

Chega o Festival de Cans máis rompedor

2010-05-08T21:00:00.000+02:00

O 18 de maio arranca a sétima edición do Festival de Cans. Durante catro xornadas, a parroquia porriñesa volverase converter na meca galega do cine. Segundo o director do certame, Alfonso Pato, esta edición será a "máis intensa" e a que teña "máis novidades da historia".

Así, ampliará a oferta musical, cunha nova sección chamada Jaliñeiro Unplugged e máis concertos na estrada, co Rock'n Road. O 'jaliñeiro' será un complemento á programación da sala Multiusos e consistirá en concertos de pequeno formato nun galiñeiro. Haberá regueifas co Caruncho e Benito Lobariñas e estarán presentes Roger de Flor e o Sr. Anido. Pola súa banda, o Rock'n Road protagonizarano grupos novos da comarca na mesma estrada de Cans: Baldosa Amarilla e Santos Morcegos inaugurarán a sección.

Non serán os únicos concertos que se vexan en Cans. As actuacións estelares de The Ellas e de Coque Malla, ademais das sesións vermú coa Banda Municipal de Música, as procesións de chimpibuses amenizadas pol'Os Veraneantes e pol'Os Zés Pereiras de Fragoso, o concerto pop de Los Chavales, a sesión DJ do xoves con Florent de Los Planetas e a actuación das pandeireteiras de Cans e a banda de Anxo.

O xurado deste ano estará composto por María Tasende, Carlos Blanco, Sara Casasnovas, Suso de Toro, Patricia Ferreira, Xosé Touriñán e Araceli Gonda, que terán a responsabilidade de seleccionar as curtas. Ademais, por primeira vez, o Festival de Cans terá un xurado composto por veciños da parroquia, que lle darán unha nova perspectiva ao certame.

Outra das novidades é a "Mirada de Cans" achegada polos arquitectos Creus e Carrasco, e a mirada do premio nacional de cómic, David Rubín. Un canteiro local inaugurará un monumento ao festival e abrirase un particular paseo da fama, ao xeito do Hollywood Boulevard. Luís Tosar e Ernesto Chao serán os primeiros en deixar a súa marca no Torreiro das Estrelas, deseñado por Paco Candán.

O sétimo festival de Cans foi escollido pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas de España para formar parte dos certames que entran na preselección para os premios Goya. Así, concorren máis dun cento de curtas, das que 12 de ficción, sete de animación e 14 videoclips chegarán ás pantallas do concurso. Ao Jalpón Friki chegarán outras 14 propostas rompedoras.

Alfonso Pato salientou a calidade das curtas e a presenza nelas de "actores que se meteron a directores, como Coté Soler, Rubén Riós ou Víctor Pedreira, con grande éxito, por certo". Tamén destacou a calidade dos videoclips, con presenza de grupos emerxentes do pop, do rock e do punk do país. Tamén cualificou a programación do Jalpón Friki como "máis friki ca nunca", con erotismo, bizarrismo e salvaxismo nos camiños.

Por último, o Festival de Cans acollerá dúas estreas mundiais: a do documental O mono Paco, o xoves, dirixido por Piño Prego e Guillermo Souto, baseado na vida do famoso mono adicto ao sexo, e o venres, o primeiro grelos-western da historia, Naipe de Sangue. Esta última estrea está chamada a ser todo un espectáculo.

O galego a chave do plurilingüismo

2010-05-08T20:36:00.002+02:00

Na Galiza máis de 1657 maniféstanse con Galiza co Galego en favor da competencia lingüística na linguas romances.

Levan tempo a promocionar, dende abril do pasado ano, no movemento Galiza co Galego, unha rede de ensino na Galiza que prestixie a lingua, que visualice a nivel popular a importancia de falar, aprender, e escribir en galego.

Unha rede popular de ensino que “busque a consecución por medio do ensino en galego, con métodos científicos a competencia lingüística nas linguas romances de tronco común como o portugués, catalán, castelán, francés, italiano,...” (punto 4 da definición). Máis información na páxina de Galiza co Galego

Os galego falantes, temos unhas posibilidades óptimas no dominio das linguas romances, xa que ademais do noso idioma, coñecemos e dominamos o castelán, entendemos o portugués, e dispoñemos dunha enorme facilidade de lectura e comprensión do italiano e do francés.

Isto sosteñen os autores da versión galega do EuroComRom do método “Sete peneiras. Unha entrada plurilingüe no mundo das linguas románicas”, os profesores universitarios: Sabela Labraña (de filoloxía galega) , Ignacio Vázquez (de filoloxía portuguesa), Tilbert D. Stegmann (de filoloxía románica) e Esteva Clua (de filoloxía catalá). Máis información en EuroCom.

Fai falla que os escépticos convénzanse e resolvan as súas dúbidas, e poñamos tod@s as mans a obra para conseguir a rede popular de ensino en galego. Axudando tod@s poderemos, sumando faremos posíbel o dereito a educación.

Máis de 1657 persoas teñen asinado o seu compromiso en Galiza co Galego, cada día engádense novos apoios, ....

Francisco de Limiar

Hai alternativa?

2010-05-08T16:30:00.000+02:00

Artigo de Xavier Vence para Xornal.com

Quen dixera que estamos saíndo da crise? Vendo as bolsas mundiais en caída libre –non só a española senón de todas as demais– e vendo mesmo a ameaza de creba da débeda soberana dalgún país da zona euro, non cabe moita dúbida de que seguimos instalados nunha profunda crise. Non se trata dunha nova crise; trátase dunha nova ronda da que estourou hai xa tres anos, que segue desbocada. E iso é o máis serio e preocupante porque significa que todos os sacrificios endosados ao sector público e á poboación até agora non serviron para atallala. A algúns non nos pilla de sorpresa porque xa dixemos desde o primeiro momento que non se diagnosticara correctamente e, en consecuencia, non se adoptaron as medidas para corrixir a raíz do problema. Non era só un problema sectorial ou de malas prácticas no sector financeiro de xeito que un esforzo temporal do sector público puidese bastar para soster a actividade económica até que se corrixisen os desaxuste e todo volse ao rego dos negocios coma decote. Non, o problema era inicialmente de débeda e de débeda segue a ser neste momento. A única diferenza –non pequena– é que a burbulla de débeda inicial foi creada polo sector financeiro e estaba nos seus balances e agora, despois de todos os programas de rescate dos gobernos e, sobre todo, dos bancos centrais, a débeda está ao lombo do sector público e da sociedade no seu conxunto; pero segue a estar aí e mesmo agravada polos efectos da caída dos ingresos públicos provocados pola profunda recesión que deixou tras de si o estourido da burbulla.

Polo tanto, a débeda era e segue a ser o problema. Por iso a solución non era endosarlla ao sector público e deixar que o sistema financeiro unha vez saneado seguise funcionando do mesmo xeito; do único xeito que sabe cando funciona con total libertade que é movendo anotacións e especulando. Tampouco era solución baixar impostos como propugna a dereita porque, nun contexto de crise, só podía significar un aumento do déficit público e da débeda pública –e máis aínda despois de sufragar o rescate da débeda da banca. O certo é que ese despropósito foi feito polo goberno central, en consonancia co PP, cando suprimiu o imposto de patrimonio, reduciu o de transmisións e doazóns e o de sociedades en plena crise; ou cando se permite a alegría dos regalos fiscais dos 400 euros lineais. Pero a solución tampouco podía ser disparar o gasto público despreocupándose da queda radical dos ingresos e recorrendo con alegría ao endebedamento público como se iso non tivera límites. Esta última posición defendida polos neokeynesianos americanos –como Krugman e outros– só ten consistencia para o caso deles, para os Estados Unidos. Efectivamente, o seu poder político e financeiro e o monopolio de fabricar dólares, dálles a capacidade para acabar endosando ao resto do mundo grande parte da súa débeda e, por iso, poden tomala como un problema dixeríbel; pero ese é o seu privilexio, que ningún outro país do mundo temos. Polo tanto, non é ser ortodoxo, senón simplemente realista asumir, que nin España nin ningún outro país europeo pode lanzarse a grandes programas de gasto sen pensar ao mesmo tempo de onde saca os recursos. Agora ben, iso non significa que non poida aumentar o gasto senón que ten que poñer en marcha os mecanismos que lle permitan recadar máis. E aquí é onde está o nó da cuestión neste momento.

Así pois, é posible aumentar o gasto e reducir a débeda? Si, aumentando os impostos. A quen? Non poden aumentarse impostos que afonden a recesión, polo tanto non é o momento de gravar máis o consumo. O aumento do IVE resultará contraproducente desde o punto de vista da demanda e regresivo sobre a redistribución da renda.

Cales poderían ser os impostos que non gravasen o consumo? Témolo dito moitas veces: a) Imposto do Patrimonio e Grandes Fortunas, que non sexa meramente simbólico, senón que permita devolver á sociedade parte das vizosas fortunas acumuladas durante as burbullas especulativas; b) Imposto extra sobre os beneficios de banca, que seguen a ser importantes; c) Suprimir o réxime especial que bonifica nun 99% os beneficios das Sicav e outras sociedades de investimento puramente financeiro; d) Imposto ás transaccións monetarias e financeiras internacionais de curto prazo (especulativas), a famosa taxa Tobin que moitos gobernos e o FMI están a considerar agora pero... parece que non lle resulta simpática aos fondos e á gran banca internacional; e) Elevación do Imposto sobre as rendas do capital e do aforro, sería razonable unha taxa semellante á das rendas do traballo, ou non? ; f) Tipo marxinal do 60% para os bonus e os salarios dos altos executivos superiores a 200.000 euros anuais; g) E para rematala non estaría mal que nuns mercados movidos pola fibra óptica e internet fosemos quen de controlar a evasión fiscal e eliminar os paraísos fiscais. Cal sería a magnitude de ingresos fiscais recadábeis por todas esas vías sen que a capacidade de compra do 99% da poboación se resentise? Outro día podemos facer os números, pero non se asuste se lle digo que poderiamos axustar bastante rápido as contas públicas. Xa sei que un pequeno grupo de economistas podería facer os cálculos pero nin todos os economistas xuntos poderían convencer a ese 1% de que merecería a pena un sacrificio para salvar o sistema. Non sei se os gregos, que xa inventaran o famoso cabalo de Troia, serán quen de asaltar a muralla, pero o certo é que as boas razóns non parecen abrandar as conciencias dese 1%. Certo tamén que as murallas de hoxe son moito máis sibilinas e insidiosas que as dos tempos de Homero porque están construídas cos tixolos invisíbeis que codifican a información e amoblan os cerebros.

Pero non todo vai ser aumentar os impostos, tamén se pode reducir o gasto público. Pois claro que si. Pero non podemos deixar envolvernos por palabras lindas como austeridade, que todos apreciamos e nos gustaría ver en todos os gobernos e institucións, aumentando a eficiencia e mellorando a calidade dos servizos. Gustaríanos que a austeridade comezase por erradicar as comisións nos contratos coas empresas amigas, eliminar o despilfarro que representan as marxes e beneficios das empresas concesionarias de servizos públicos privatizados, erradicar as rendas de monopolio derivadas das concesións graciosas para a explotación das grandes infraestuturas –con prórrogas de automáticas do período de vixencia mesmo unha vez amortecidas... O que non podemos aceptar é que as verbas se revirichen até o punto que a austeridade se traduza por reducción dos comedores escolares, das axudas aos dependentes, do persoal nos centros de saúde, do número de profesores ou do número de investigadores. En definitiva, non podemos admitir a fraude intelectual e moral de que alguén circule a idea de que detrás da austeridade está a eficiencia cando realmente está o recorte dos servizos públicos.

Pero, se non existise a muralla da comunicación, si poderiamos suxerir capítulos de que axudarían a reducir o gasto público de xeito notable, ao tempo que podían contribuír a outras nobles causas. Non é demagóxico recordar neste momento que o gasto militar español absorbe o 1,8% do PIB e preto do 5% do gasto público total, que o noso acompañamento á guerra imperial en Afganistán absorbe –o recoñecido– uns 500 millóns de euros por ano. Tampouco son baladí os 170 millóns de euros que van vía IRPF á Igrexa Católica que xuntoa coas demais axudas, bonificacións e subvencións se valoran nuns 5.000 millóns de euros. Por suposto, as Administracións Públicas poderían aforrar moitísimo en publicidade e axudas para aloumiñar a prensa. E diante da imperiosa necesidade de aforrar, cabe preguntarse por que malgastamos os 99.000 millóns de euros habilitados para un FROB que ten esencialmente a vontade política de forzar a remuda e bancarización do sistema de caixas e non o deixamos reducido ao mínimo necesario para afrontar aquelas situacións que realmente precisen de rescate. Tamén é certo que podemos aproveitar para facer unha racionalización dunha administración central e periférica do estado que resulta hoxe disfuncional e redundante co estado das autonomías.

En fin, claro que se pode falar de reducción do gasto público pero o que non é admisible nunha sociedade que se di plural e democrática é que os únicos argumentos que están sobre a mesa do medios de adoutrinamento sexan os da dereita. Que calidade de democracia padecemos que opaca e invisibiliza as propostas alternativas de forzas que representan a unha porción moi significativa da sociedade? Que mesmo o goberno central, dito socialdemócrata, non sexa quen de facer un catálogo de medidas fronte á crise que se saian do guión neoliberal tanto polo lado do gasto coma do ingreso resulta descorazonador. E igualmente o feito de non ser quen de verbalizar algunha medida para meter en cintura o sistema financeiro, que non sexa esborrallar xustamente a parte máis social deste.

Non creo que sexa alarmismo afirmar que estamos nun deses momentos en que ou o sistema democrático se vigoriza para ter a flexibilidade suficiente e incorporar novas propostas –aínda que sexan algo heterodoxas– ou corre o risco de enrocarse na defensa numantina dun modelo que representa os intereses dunha pequena minoría económico-financeira pero que é inviábel, como os feitos teimudos nos fan ver máis unha vez. Ou a sociedade democrática regula e domestica o sistema financeiro e os chamados mercados ou o caos –primeiro financeiro e logo social– apoderarase destas sociedades que se crían moi maduras e sólidas. Pero para iso cómpre dar voz e escoitar as alternativas de verdade, porque non é que non as haxa. Hainas e, desde logo, a alternativa ás políticas neoliberais non é máis neoliberalismo senón outra cousa.

Grecia como antesala dunha nova vitoria do neoliberalismo

2010-05-04T09:55:00.000+02:00

Ruben Cela para Terra e Tempo Dixital

A situación grega é tremendamente preocupante. Un exemplo palpábel das causas da actual crise, das súas consecuencias prácticas, pero sobre todo, para os galegos e galegas, un bo espello onde ollar cales serán as medidas que o capital ten deseñadas para o noso país no curto prazo.

Grecia non fixo ben as cousas. É evidente, incluso chegou a tunear as súas contas públicas para ocultalo. O déficit chegou a un punto que crea dúbidas a respecto da súa capacidade de pagamento. Canto maior sexa o risco de impago menor será a demanda, o que lle obrigou a Grecia a ofrecer os seus bonos cunha maior rendibilidade. Ese sobrecusto hipoteca os ingresos do estado e as medidas de política económica que podería empregar para reactivar a súa economía nacional. O problema non radica en se Grecia fixo as cousas ben ou mal, senón o que o gran capital lle vai a impor de penitencia, non só como saída a unha espiral que remata na bancarrota dun estado de Europa occidental, senón como novo campo de probas do receitario neoliberal máis ortodoxo e duro. Unha situación crítica que permitirá a imposición de medidas tremendamente lesivas para as clases populares gregas e para o país no seu conxunto, e que se aplicarán sen ningún tipo de pano quente, con independencia da impopularidade e contestación social que teñan as mesmas.

O guieiro leva tempo marcado e hoxe ponse a andar. Acábase de conceder a Grecia unha "axuda" para o período 2010-2012 que ascenderá a 110.000 millóns de euros dos cales 80.000 serán aportados polos estados da zona euro. Yorgos Papandreu, primeiro ministro grego, vaticina "os gregos deben de elixir entre a catástrofe ou o sacrificio" trátase de "supervivencia nacional". Non deixa moita opción Papandreu. Cales serán eses sacrificios e por que?

Grecia terá que subir os impostos e reducir os seus gastos. Terán que reducir o seu déficit en 30.000 millóns de euros nos vindeiros tres anos. Para conseguilo Grecia subirá o seu IVE até un 23%, un aumento do 10% sobre gasolina e alcohol, unha baixada do 16% dos salarios públicos, baixada das pensións, etc. Isto só acaba de comezar para Grecia, pero como di o refrán "Cando as barbas do veciño vexas cortar, pon as túas a remollar"...

Non querías caldo? Sete cuncas

Toda a estratexia do capital pasa por facer ver como inevitábeis e inaprazábeis as súas propostas económicas. Para iso contan con institucións académicas, think-tanks variopintos, os máis importantes grupos mediáticos do planeta, as grandes institucións económicas e políticas internacionais e as grandes multinacionais.

Todo está preparado para cambiar as cartas do tapete. Deixemos de falar de transparentar os fluxos de capital, de eliminar os paraísos fiscais, de controlar as retribucións dos directivos das multinacionais, do maior peso do estado na regulación da economía, etc. e comecemos a falar doutros temas: a sostibilidade do sistema público de pensións, da suba do IVE, do abaratamento do despido, ampliación da xornada laboral até 65 horas, supresión da negociación colectiva, conxelación dos salarios, adelgazamento do estado a redución do déficit público a costa das prestacións sociais.

A idea a transmitir é clara: se na crise os fogares teñen que apertarse o cinto, os estados tamén. Baixo o paraugas da crise é coa pantalla da austeridade é o momento perfecto para facer moitas cousas que hai tan só dous anos serían impensábeis.

É un momento perfecto para experimentar a introdución de capital privado en zonas nas que antes non interviña directamente como estamos a ver coas propostas do PP galego para a financiación dos novos hospitais ao estilo Esperanza Aguirre ou como está a facer o insigne Pepe Blanco coas grandes obras públicas que impulsará o Ministerio de Fomento.

Este é un momento boísimo para as liñas discursivas máis xenófobas e antisociais da dereita española: introducirase o debate do co-pago na sanidade e ensino como preludio de maiores cotas de privatización baixo a escusa de que non hai cartos e o importante é garantir o servizo e non como se dá o mesmo. Recrudecerase o discurso contra a inmigración e casos como os de Vic deixarán de ser anécdotas mediáticas para se converter en norma en moitas partes do estado. Reabriranse debates sobre expulsións masivas e escoitaremos todo tipo de voces populistas "como lle imos pagar a sanidade aos marroquís cando non a temos garantida para nós?" ou "os presos están nas cadeas a pensión completa", etc. Haberá un ataque á función pública sen precedentes -como xa comezou en Grecia- no que no fundo non se busca pór en dúbida a eficacia das e dos funcionarios, o seu número ou as cuestións a mellorar, senón a música de fondo que soará será a do adelgazamento do sector público e polo tanto o da súa menor presenza na organización da economía e da sociedade.

Tamén se aproveitará a conxuntura -como non!- para arremeter na cuestión nacional: é gasto superfluo ter unha administración galega forte, ter representación internacional (o PP acaba de lanzar unha campaña contra as "embaixadas catalás" e as oficinas da Xunta no exterior), e estou convencido que antes ou despois chegará o debate de que a coexistencia de dous idiomas oficiais en Galiza é un despilfarro económico e que con facer as cousas só en español abarataríanse custes e permitiría economía de escala, etc. e incluso aproveitar a inviabilidade económica de moitos concellos non só para xustificar fusións, senón para enunciar un novo modelo de municipalismo que baleire de contido por baixo ás Comunidades Autónomas...

É un bo momento -e con moita aceptación social- para facer demagoxia sen ruborizarse e demandar liquidar todo o que non guste por aforro. Mágoa que os partidos españois non falen de meterlle man ao exército, á Casa Real, ao CESID, ao Tribunal Constitucional, á Política Nuclear, ás Deputacións Provinciais, as Delegacións do Goberno, ou a todos os departamentos estatais que sistematicamente invaden competencias exclusivas de Galiza.

Pero no curto prazo, haberá un obxectivo que primará por riba de todos e que contará non só co beneplacito, senón co impulso do PSOE: a reforma laboral.

A reforma laboral como primeiro chanzo da escaleira que tentarán facer subir a Galiza

Un novo bandazo á dereita do PSOE. No verán pasado era o ministro de Traballo e Inmigración, Celestino Corbacho quen respondía as presións do Banco de España para correxir a "rixidez" do actual sistema de negociación colectiva, "No hay ninguna reforma laboral en la agenda del Gobierno". Non só está na axenda, senón que será a prioridade do PSOE universalizar un contrato con despedimento máis barato.

No fondo non hai nada de novo. Foi o PSOE o que no ano 1984 liquida o contrato estábel como o único contrato ordinario en dereito laboral. Foi o PSOE quen crea neses anos até 14 modalidades de contratos temporais. Dez anos despois, en 1994 liberalizaría as condicións de traballo en xornada, horario, sistemas retributivos, ERES, etc. No 1997 pactando cos principais sindicatos españois CCOO e UGT crease un novo contrato de fomento do emprego, abaratando o despedimento deste tipo de contrato de 33 días por ano e cun máximo de 24 mensualidades, crean unha nova causa de despedimento "por razóns de competitividade", etc. Non ten precisamente o PSOE un historial virxinal no ámbito do recorte dos dereitos laborais.

Pode alguén crer que o problema do estado español é o alto custo do despido cando dos máis de 16 millóns de contratos realizados en 2008, 4,7 millóns tiveron unha duración inferior a un mes e deles 2,7 millóns duraron menos dunha semana e no que a duración media dun contrato é de 78 días... Vimos de coñecer os últimos datos oficiais de paro no estado español, onde por primeira vez desde o ano 1997, o estado español supera chega a unhas porcentaxes de paro tan elevadas, con 4.612.700 parados e paradas, e precisamente é en Galiza onde máis postos de traballo se destruíron no primeiro trimestre deste ano: 41.800 é dicir, de xaneiro a marzo destruíronse no noso país case que 500 traballos ao día. Menos mal que é difícil e caro despedir... porque se chegar a ser doado e barato...

Que diría alguén que chegue a urxencias cunha intoxicación etílica, se o seu médico para curarlle a borracheira o que lle receitase fose que se tomase un par de cubalibres máis?

Que debería facer o acompañante dese borracho ante tal escena? Pois se verdadeiramente é amigo do paciente, rachar a receita, e denunciar o que acontece e buscar a un profesional preocupado realmente pola saúde do paciente disposto a facer un lavado de estómago e seguimento ao paciente.

É aquí onde radica a responsabilidade inmediata do nacionalismo galego: en como xa se está a facer, responder con contundencia ás políticas regresivas do PP e do PSOE, facer un esforzo de explicación social das causas da crise e xogar un papel proactivo na definición de propostas concretas para saír da crise sen rebaixar as prestacións sociais e os servizos públicos.

Máis de 4.000 rapaces percorren Compostela a prol da lingua

2010-05-04T08:33:00.000+02:00

Arredor de 4.000 estudantes de todos os niveis educativos da comarca de Compostela participaron na primeira das carreiras do Correlingua 2010. Os estudantes percorreron varias das rúas do casco histórico da capital galega con moita animación e finalizaron o itinerario na Praza do Obradoiro onde se deu lectura ao manifesto desta edición.

Nesta primeira carreira os alumnos do CPI Fernández de Castro de Lousame recibiron o premio ao mellor grupo de animación. A festa da lingua contou cunha representación teatral da compañía Chévere e a actuación de Machina, gañador do Cantalingua 2010.

O Correlingua 2010 visitará dende hoxe e até o 14 de maio un total de 14 localidades galegas para promover o uso do galego na escola. Nesta edición está prevista a participación de 45.000 escolares galegos nestas actividades.

Correlingua está organizado pola Asociación Socio-Pedagóxica Galega (AS-PG), a Confederación Intersindical Galega (CIG), A Mesa pola Normalización Lingüística, e os concellos de Lugo, Pontevedra, Vigo e Santiago.

O lema desta edición é 'Galego: a forza do noso amor', en referencia ao autor homenaxeado este ano no Día das Letras Galegas.

Guarda Civil espanhola, outra vez contra a liberdade de expressom

2010-05-03T23:45:00.002+02:00

Alberte Moço, Maurício Castro Lopes, Bruno Lopes Teixeiro e Carlos Morais, companheiros da Direcçom Nacional de NÓS-Unidade Popular fôrom arbitrariamente denunciados pola Guarda Civil de Ponte Vedra, forçando assim a sua imputaçom por parte da fiscalia da mesma cidade.

O motivo? termos reproduzido no nosso site um vídeo pertencente ao julgamento e condena de dous independentistas da comarca do Condado acusados de boicotarem simbologia fascista numha igreja de Salvaterra de Minho. A Guarda Civil considerou essa difusom e os comentários contidos na notícia constitutivos de um delito de difamaçom, o que a levou a, mais umha vez, provocar umha acçom legal contra a esquerda independentista.

Os quatro companheiros fôrom já interrogados pola fiscalia, concluindo esses interrogatórios na passada sexta-feira. Neles, os nossos companheiros sublinhárom a arbitrariedade da escolha deles entre as 16 pessoas integrantes do organismo de direcçom de NÓS-UP, sendo esse organismo (a Direcçom Nacional) efectivamente responsável polos materiais publicados no nosso site.

Da mesma maneira, os quatro companheiros reafirmárom a legitimidade da crítica às decisons judiciais contidas no texto que provocou a denúncia da Guarda Civil. Nos tempos que correm, quando a própria judicatura se encontra enfrentada e intercámbia todo o tipo de acusaçons relativas ao exercício da sua profissom, seria impensável que umha crítica ponderada e razoada como a que contém o referido texto pudesse constituir qualquer delito, apesar das pretensons da Guarda Civil.

Em definitivo, e à espera da decisom da fiscalia sobre a imputaçom dos companheiros da Direcçom Nacional da nossa organizaçom, nom temos nengumha dúvida sobre a falta de sustento da denúncia. A iniciativa da Guarda Civil só responde ao seu afám repressivo e à tentativa de dar carta de natureza ao delito de opiniom.

Nos-UP

O mellor discurso de Salvador Allende

2010-05-03T19:43:00.001+02:00

Bolívia nacionaliza quatro empresas de energia elétrica

2010-05-03T18:57:00.001+02:00

O presidente da Bolívia, Evo Morales, anunciou, neste sábado, em Cochabamba, no centro do país, a estatização de quatro empresas do setor de energia elétrica.

Uma das companhias tinha maioria acionária da francesa GDF e outra era controlada pela britânica Rurelec. As outras duas eram bolivianas, mas com capitais americano, espanhol e suíço.

Após assinar os decretos, na presença de soldados do Exército e da polícia, Morales disse que o Estado passa assim a “controlar 80% da produção de energia elétrica” do país.

“Estamos recuperando a luz para todos os bolivianos e bolivianas. O Estado Plurinacional controla agora 80% da energia produzida em toda a Bolívia. Mais cedo ou mais tarde, serão 100%”, afirmou.

Evo Morales prometeu ainda a redução em 20% nos preços das tarifas para os consumidores.

'Incertezas'

Segundo o analista e ex-secretário de energia boliviano Carlos Alberto López, as empresas estatizadas foram “capitalizadas” pelo então governo do ex-presidente Gonzalo Sanchez de Lozada, em 1994.

Na ocasião, 49% do pacote acionário foi destinado aos fundos de pensão e aposentadorias.

No ano passado, ao fazer o primeiro anúncio sobre a nacionalização, Evo Morales tinha aberto a negociação com as empresas privadas, que controlam essas companhias com a maioria acionária.

Para López, tudo indica que não houve entendimento.

“Não está claro se o governo vai ficar com o percentual que falta para ter a maioria acionária dessas companhias ou se estatizará tudo”, disse o analista à BBC Brasil.

Segundo ele, os anúncios têm “gerado incertezas” entre investidores e ainda podem provocar queda nos investimentos.

“Depois da nacionalização do setor petroleiro (em 2006), por exemplo, importamos gasolina e diesel da Venezuela, e gás de cozinha da Argentina. Eram produtos que antes exportávamos”, afirmou.

BBC Brasil

Encaixar a Galiza no mundo

2010-05-03T18:00:00.000+02:00

Por Artur Alonso Novelhe para AGAL

Os homens cultivam cinco mil rosas num mesmo jardim e não encontram o que procuram. E, no entanto, o que eles buscam poderia ser achado numa só rosa”

Antoine de Saint-Exupéry

Perante o desastre do Iraque e do Afeganistão, a doutrina “neocom” da Administração Bush filho, de visão unipolar e militarização das relações políticas e económicas, entrou numa fase de travão, desconcerto e posterior decaimento. A sua incapacidade para impor os ajustamentos necessários a nível global deu passo a um novo conceito de volta ao poder brando, e uma nova política de alianças globais mais acordes com os novos desafios e as novas realidades.

A nova era Obama tem a ver muito com isto. No seu afã de estimular um novo modelo estrutural de reparto de poderes, os novos atores BRIC (Brasil, Rússia, Índia e China) viram com bons olhos a mudança efetuada em Washington.

O Império consciente da sua incapacidade para liderar o mundo de maneira unilateral aceitou de bom grado a soma de esforços, sempre e quando ele comandasse e regulamenta-se a regras do jogo.

Além disto, a crise dos mercados financeiros marcou um novo limite à expansão do poder conjunto do Ocidente, tanto na versão económica como na monetária; que junto a outros parâmetros estratégicos, encorajou esta política de alianças a uma revisão de posturas antes inadmissíveis. As reuniões com a Rússia para o controlo dos arsenais nucleares a escala planetária, vitais para impedir mais países engrossarem o já por si só pouco controlado clube dos países com armamento atómico, teve de ser precedida da retirada momentânea de parte dos EUA do escudo antimísseis a instalar nas barbas do urso moscovita.

Os Estados Unidos precisam agora da Rússia e da China para implementar sanções ao Irão, como passo prévio para conseguir o seu isolamento total, dado a China e a Rússia serem os únicos dous membros reticentes do Conselho Permanente das Nações Unidas.

As conversas parece que vão demorar, pois a China tem no Irão um dos sócios comerciais e estratégicos mais valorizados. O Irão proporciona ao gigante asiático 15% do fornecimento preciso para a sua indústria, tão só superado pelo petróleo proporcionado por Angola e pela Arábia Saudita. Se a China aceitar as sanções, alguém terá de substituir essa percentagem. Aliás, a China está presente em todos os grandes projetos de infraestruturas levados à frente pelo governo xiita.

É precisamente este contexto o que está a obrigar a administração americana a entrar em contradição com seu sócio predileto, o Estado de Israel, pois o mundo árabe sunita, precisa da boa vontade com o povo palestino, para poder convencer a Síria e o seu aliado o Hezbollah, de se sentarem à mesa do Médio Oriente, com o intuito de desentravar a situação atual, recebendo certos presentes em troca da sua neutralidade no caso dum isolamento ou posterior ataque ao Irão.

Por sua vez a Índia está a estreitar laços económicos e diplomáticos com a nação norte-americana como nunca se tinha visto, desde a independência da democracia mais grande do planeta.

Esta necessidade de alianças tem muito a ver com o lento mais inquestionável deslocamento hegemónico de um Ocidente que deixou de se expandir e um BRIC que começa a esticar-se.

Para aqueles que não acreditem na debilidade Ocidental podemos apontar alguns pequenos, dos muitos detalhes, que dia a dia estão a ocorrer por todo o mundo: o Japão tem-se aproximado nos últimos anos, numa viragem estratégica impensável há apenas uma década, dos seus antigos inimigos asiáticos; a dia de hoje a Coreia do Sul, o Japão e a China, junto com outros países da ASEAN vêm de criar um fundo de 120 mil milhões de dólares, que em caso de pequenos episódios de crise os faria menos dependentes dos empréstimos ocidentais via FMI.

A Coreia do Sul recentemente abriu um financiamento de 36 biliões de dólares para transportes coletivos com energia alternativa, e para inovação em infraestruturas que tem gerado perto de 960 mil empregos.

Ao tempo que a Europa contrai os seus mercados internos ante o surgimento da crise, a Ásia robustece os seus, e são as empresas indianas e chinesas que, ao invés de outros tempos, estendem os seus tentáculos pelo mundo fora. Se não, perguntem à Volvo recentemente comprada pela chinesa Geely, ou talvez à indiana Bharti, que se acaba de converter na 10 companhia teleoperadora do mundo graças aos seus contratos africanos. Ou perguntem às Corporações da Coreia do Sul, que estão a receber contratos muito lucrativos no Golfo Pérsico, em matéria de energia atómica, em detrimento de todas as poderosas firmas francesas.

Seguindo esta linha, enquanto Ocidente em conjunto não chega a uma estimativa de crescimento de 2%, o Brasil subirá dos 4,5% e Angola mais dos 8%, enquanto a China se aproxima dos 11%. Não por acaso, enquanto a Europa está mergulhada na questão de emprestar e com quê cláusulas 30 milhões de euros à Grécia, o último ato de Lula como presidente em funções, destinará o balúrdio de 600 mil milhões de dólares na melhoria de infraestruturas por todo o país, incluindo o comboio de alta velocidade Rio – São Paulo.

Muitas são as vozes que já prognosticam a expansão do BRIC ao BRICASS (Brasil, Rússia, Índia, China, Angola e África do Sul).

Daí que os galegos teremos de adequar a nossa estratégia de futuro a estes novos aconteceres que, quer queiramos quer não, nos vão igualmente influenciar em todos os âmbitos.

Então vejamos. Se o Brasil e Angola, junto com a África do Sul estão a apostar num vigoroso mercado do cone Sul, onde a China e a Índia são já um ator fundamental neste território da África; se Moçambique é a plataforma direta à Índia; talvez não estaria a mais a Galiza reafirmar-se na sua língua internacional, e dar a conhecer a estes países a realidade de esta língua comum ter nascido na antiga Gallaecia.

Se, por sua vez, o Brasil goza duma aliança privilegiada com os Estados Unidos da América, apesar das suas discrepâncias em múltiplas matérias; ao igual que goza duma aliança estratégico militar de desenvolvimento de tecnologias conjuntas, incluído a nuclear, com a França, talvez não estivesse a mais Galiza reafirmar a sua situação geográfica de ser o enlace entre o Atlântico Sul e Norte, consolidando-se na cabeça de entrada da comunicação marítima atlântica em direção à Europa.

Se não paramos de ver os cidadãos europeus desiludidos com o pouco peso da União na política internacional, causado pela falta de decisão e a parálise burocrática da União. E se todos os cidadãos europeus estamos conscientes dessa parálise ser causa das discrepâncias e desencontros dos Estados membros, talvez seja hora de dizer as cousas claras, e falar da necessidade de os Estados nações se dissolverem dentro da Europa, para potenciar um governo central com sede em Bruxelas e uma descentralização administrativa por meio das Eurorregiões, que garanta a diversidade e respeito de todas as línguas e culturas, dentro do projeto unitário.

E a ser assim, como deverá ser num futuro, se a Europa não quer cair no que muitos analistas chamam de “trágico cenário”, que levaria consigo à quebra da União, ou à sua dissolução em três grandes blocos comandados pela Grã-Bretanha, França e Alemanha; não estaríamos os galegos no momento de trabalhar com mais esforço, se for preciso, para a consolidação da nossa Eurorregião, e o potenciamento da mesma como enlace natural entre o mundo Lusófono e Anglo-saxónico?

E para tudo isto quê melhores argumentos que ser a Gallaecia, a velha Calaica, a matriz do mundo Celta, que se expandirá mais tarde por toda a Europa, logrando a primeira unidade cultural europeia da história, assim como o berço do mundo lusófono onde nasceu a formosa língua que hoje compartilhamos perto de 250 milhões de pessoas por todo o mundo?

Lembremos as sábias palavras do poeta brasileiro Mario Quintana:

“Os dias somente terão sentido se nos conduzirem em direção à Fonte”.

Liberdade de información en Galiza? "Utopía" para a maioría...

2010-05-03T17:00:00.000+02:00

Relacionadas

Un feixe de reclamacións enriba da mesa neste 3 de maio, Día Internacional da Liberdade da Prensa, no que entre as tradicionais reivindicacións salientan este ano varias directamente vencelladas á situación causada pola conxuntura de crise económica.

Desde o Sindicato de Xornalistas de Galicia (SXG) aproveitaron xa o Primeiro de Maio para, coincidindo co Día do Traballador, transmitirlle á cidadanía a idea de que a calidade das noticias, "e polo tanto a saúde da democracia", é a "primeira vítima" da crise no sector da prensa. Ao fío un dato: nas listas do desemprego na altura de outubro de 2009 aparecía xa o dobre de xornalistas respecto á mesma data do ano anterior.

Desaparición de cabeceiras, atrasos nos pagamentos, despedimentos encubertos, contratos en precario, explotación de bolseiros... Neste Día Mundial da Liberdade de Prensa o SXG aproveita para reiterar as queixas e advertir da grave crise do sector. "A obxectividade e a calidade das noticias son as primeiras vítimas da precariedade na que traballan gran parte dos informadores galegos", avisan. "É case imposíbel publicar información independente cando o salario está ameazado por intereses económicos e políticos", denuncian.

Feixe de axudas públicas "sen control""Por que non cumpren o que aprobaron no Parlamento de Galiza?", pregúntalle o SXG á Xunta, lembrando que moitos medios de comunicación seguen a recibir "enormes" axudas e contratos publicitarios de todas as administracións sen apenas control. "O xornalismo é o único sector económico que pode recibir subvencións públicas sen que a cambio as empresas teñan que garantir sequera o mantemento dos postos de traballo", láianse os representantes dos xornalistas. A xeito de exemplo: a Xunta xa concedeu convenios ás empresas (que son subvencións á marxe do DOG, a dedo e sen control) ás empresas por máis de 2,4 millóns. A xeito de exemplo do paradoxal contexto, recordan que mesmo parte desas axudas foron concedidas a unha empresa, La Región, ao mesmo tempo que esta lanzaba un ERE.

Vieiros

Correlingua 2010

2010-05-03T11:00:00.002+02:00

Xavier Vence Deza: "Galicia podería chegar a ser unha potencia marítima"

2010-05-02T18:38:00.000+02:00

Xavier Vence Deza (Rodeiro, 1961; casado: un fillo e unha filla) catedrático de Economía Aplicada da Universidade de Santiago, foi dos primeiros en ter un PC portátil en Galicia. Mercouno a finais dos oitenta, cando estaba a facer a tese de doutoramento, e grazas ao portátil deulle "o empuxón final". Dábase a circunstancia de que a tese de doutoramento do profesor Vence ía sobre a innovación e o cambio tecnolóxico aplicado á industria en Galicia. Aquilo encarreirouno a él de tal maneira que gran parte das súas publicacións e conferencias tenden a xirar en torno ás novas tecnoloxías e o I+D+i. Cando empezou a tese, no ano 1986, non había ninguén na comunidade galega que estivese abordando un tema similar; e no conxunto de España só el e dous doutorandos máis traballaban na innovación e no cambio tecnolóxico desde unha perspectiva económica.

Dá a impresión de que Galicia aguantou mellor a crise ata o ano pasado, pero agora os efectos son moito máis visibles. É así?

Si, é así. No primeiro momento afectounos de forma máis suave, porque tiñamos unha burbulla inmobiliaria relativamente menor que noutras partes de España, onde o primeiro sector que entra en crise é a construción. Outro factor que amorteceu o impacto da crise foi que nós tiñamos, e temos, en marcha unha serie de grandes infraestructuras: o AVE, os portos exteriores, a Transcantábrica, algunhas autovías. Esa obra pública, financiada en parte con fondos europeos, é un colchón de actividade moi importante. Pero aquela parte da industria que produce materiais para a construción en vivenda enseguida empezou a acusar a crise, de xeito que agora padecémola cada vez máis na mesma medida que a media estatal. Tamén sufrimos unha crise moi forte en sectores que desenvolveramos ben nos últimos trinta anos, como o da confección.

Por estar moi vinculados ao sector exportador?

Si, por exportadores e estar baseados nunha man de obra de baixa cualificación. A crise no sector da confección é profunda, non hai máis que ver os ERE que leva feitos, e aínda non rematou. Logo están os vaivéns do sector do automóbil, que aguanta con moita axuda pública. O naval ata agora aguantou ben porque tiña unha carteira de pedidos moi sólida, pero xa empeza a fraquear.

Cal é o seu diagnóstico?

Tiñamos unha serie de fortalezas sectoriais, o que fixo que nun primeiro momento aguantáramos bastante ben, pero agora xa cada vez máis acusamos a crise como no resto de España. No sector servizos creamos un certo volume de emprego nos últimos anos co desenvolvemento de estruturas do estado do benestar: garderías, centros da terceira idade, etc. pero entre a crise e o cambio de Goberno -este Goberno non segue co mesmo ímpetu o desenvolvemento destas actividades- esa pata fallou, e nótase nos datos de caída do emprego no sector servizos.

Coa crise estase a visualizar mellor o grao de internacionalización da economía galega?

Está plenamente internacionalizada. O sistema financeiro que temos, con mellor ou peor acerto, internacionalizouse en canto á captación de recursos no exterior, de tal forma que unha boa parte do crecemento económico ao longo da última década, e particularmente do 2003 en diante, financiouse recorrendo aos mercados financeiros internacionais e non só coa captación de aforro aquí. Iso fixeron os bancos e caixas que operan en Galicia. A economía galega depende dos mercados financeiros internacionais como nunca dependera no pasado. Os nosos principais sectores produtivos están tamén altamente internacionalizados, e a súa produción é en gran medida para á exportación, pero tamén orixinan moitas importacións, moitos inputs, caso do automóbil e do aluminio. O sector naval é altamente exportador e tamén o enerxético, a celulosa, por no falar do sector pesqueiro e conserveiro, fortemente internacionalizado ao igual que, en conxunto, o sector alimentario.

Cunha demanda interna condicionada, no consumo, polo estancamento e envellecemento da poboación, por pensións medias de xubilacións moi baixas e por salarios medios baixos, cal é o modelo de crecemento ao que debe ir Galicia?

Nalgunhas das actividades que estamos moi internacionalizados temos radicada aquí a xeración de valor engadido, caso xa citado da pesca e da conserva. Aquí temos o know-how, a tecnoloxía, a xerencia e a dirección estratéxica das empresas. E ese nicho de actividade demanda capital humano altamente cualificado. Mais a maior parte da nosa actividade produtiva é moi intensiva en recursos e man de obra mediana e de baixa cualificación. Esa é unha das nosas debilidades. Un mercado de traballo e unha demanda de man de obra orientadas a eses segmentos dá lugar a un nivel salarial medio un 15 % por debaixo da media española, o cal quere dicir que está 40 puntos por debaixo do País Vasco, Madrid ou Cataluña. Ese modelo non da máis de si. E estamos vendo que as actividades de menor valor engadido, menor nivel tecnolóxico e salarios máis baixos son as que están a sufrir máis esta crise. Temos que apostar por ir noutra dirección, pero iso non se cambia da noite para a mañá. A especialización produtiva non se cambia cun real decreto nin sequera poñendo moitos recursos enriba da mesa; require unha estratexia clara para empezar, e ir paso a paso dominando os recursos financeiros, e comprometer o sector público e os grandes empresarios.

Está niso o Goberno Feijóo?

Desgraciadamente, non. Non vexo que se estea a formular estratexicamente o que lle convén ao país. Está a xogar moito no curto prazo e realmente non hai a convicción profunda de ter que ter un proxecto para o país. Eu non alcanzo a ver que o teña, nin sequiera a intuílo. Vai un poco a rebufo das modas e das consignas que se lanzan desde Madrid ata para decidir que actividades hai que promover e cales non. Cando a mellor contribución ao conxunto español sería construír o desenvolvemento sobre a diversidade dos sistemas produtivos que hai.

É tan así?

É. No campo industrial dá a impresión de que non temos conselleiro de Economía e Industria. Na aposta que fixo o anterior Goberno por fortalecer o I+D+i, ampliando os centros tecnolóxicos e creando plataformas tecnolóxicas para que cooperen coas empresas e estas coas universidades (tratando de articular e dinamizar o sistema), parece que a consigna é deixalas esmorecer, retirándolles no só inxección de diñeiro, tamén o impulso ás iniciativas para que se vaian esquecendo. É un erro moi grande, pois os cambios de modelo e a aposta pola innovación requiren moita perseveranza e continuidade; moito tempo de maduración e creación de equipos.

Galicia debe aproveitar a súa situación xeográfica no mapa mundial, para desevolver un novo modelo de crecemento económico?

Desde unha visión centralista e provinciana, sempre se viu a Galicia como excéntrica e de difícil acceso. Nos últimos anos, empezou a callar a idea de que Galicia pode ser vista como centro, no sentido de que por mar temos unha posición central. As mercadorías circulan nunhas tres cuartas partes por mar. Entón, se temos unha posición estratéxica nas grandes liñas marítimas, que entran e saen de Europa, e ligan África con América, deberiamos ser capaces de aproveitala. Aínda que eu creo que non hai detrás un gran proxecto estratéxico, ao mellor os dous portos exteriores que se están a construír acaban creando as condicións para que Galicia poida desempeñar un maior papel nese nodo de comercio marítimo. O estratéxico sería que, ademais de servir de pontes de enlace e área loxística de comercio e distribución marítima, desenvolvesen actividades industriais terciarias de transformación vinculadas a iso.

Nese debuxo de ser centro, que papel debe xogar Galicia co norte de Portugal?

A desaparición da fronteira, xa vai alá un tempo, significou un cambio moi importante para as relacións económicas entre Galicia e Portugal. Os fluxos comerciais son bastante intensos. Galicia exporta a Portugal moitos produtos e servizos, e importa de Portugal sobre todo produtos. Iso, que se fixo case de forma espontánea polos axentes económicos, púidose potenciar moito máis se houbese un acompañamento institucional máis claro e decidido. Por exemplo, bótanse en falta maiores investimentos cruzados entre unha área e outra, e iso quere dicir que non se están aproveitando ben as economías de escala que pode haber. Teño a sospeita de que institucionalmente non se fixo máis por un certo complexo -nun casos de superioridade e noutros , de inferioridade- dos dous lados, non só do galego, pois tamén do lado portugués lle custa ver a Galicia como unha realidade cunhas institucións coas cales poden establecer negocios e relacións a alto nivel. Para nós, o mercado inmediato natural para moitas cousas é todo Portugal.

Os sucesivos Gobernos galegos superon utilizar as caixas de aforros galegas para tecer unha rede aproximación financeira con Portugal?

Non. Usáronas para moi poucas cousas e moi limitadas. Agora, colectivamente estamos descubrindo o que puideron ser as caixas e non foron. Nese sentido, os sucesivos Gobernos autónomos desaproveitaron as caixas. Houbo medo a deseñar unha estratexia financeira para o país a través das caixas, e deixouse que foran os seus directivos os que marcaran a liña. Nalgún caso non o fixeron mal, afortunadamente, pero non houbo unha coordinación de esforzos estratéxicos entre o Goberno autónomo e as dúas grandes caixas galegas. Esa é unha das razóns pola que hai poucos investimentos cruzados entre as institucións financeiras respectivas, e falta unha estratexia de penetración no mercado portugués máis alá de accións puntuais. Esa da a idea de que, aínda estando na Unión Europea, os mercados financeiros seguen sendo estatais, e definen unha área de preferencia para as institucións financeiras e en especial para as caixas.

Que avaliación fai do proceso de fusión aínda inconcluso de Caixanova e Caixa Galicia?

Son dos que creo que é unha equivocación a estratexia do Banco de España de romper o sistema actual de caixas, forzando procesos indiscriminados de fusión para, primeiro, reducir o número de caixas, e segundo, mudar o seu carácter. Na rede descentralizada de caixas de aforro, as galegas son bastante grandes, en contra do discurso que queren meternos de que son pequenas. Postas no ranking das caixas e bancos alemáns, estarían entre as trinta primeiras das 2.000 entidades financeiras que hai en Alemaña. As fusións entre estes entes serán moi negativas para o financiamento da economía produtiva en Galicia e España.

Como afrontar entón os problemas de viabilidade que hai nalgunhas caixas?

Os problemas que haxa, sexa polo estalido da burbulla inmobiliaria ou pola crise, habería que resolvelos tratando cada unha desas entidades por separado e con plans singularizados, pero non provocar unha remuda do sistema de caixas, que demostrou que é moi eficiente, por iso lle gañou terreo ós bancos, e moito máis pegado ao terreo e ás necesidades locais que o é a grande banca. Imos ver que sae diso.

O custo pode ser moi alto?

Pode ser moi alto. Visualízase fácil cando se di o montante de recursos que lle hai que pedir ao FROB e o numero de postos de traballo que se eliminan. Pero, ademais, o custo vai ser maior en perda de cota de mercado: as dúas caixas galegas teñen hoxe unha cota de mercado do trinta e tantos por cento, e se hai fusión a cuota de mercado final será bastante menor que a suma das dúas. E iso favorece os bancos, porque lles queda máis cota de mercado para eles. E aínda que só sexa por cuestión de tamaño, a fusión incrementa o distanciamento coas pemes.

Por que?

Porque unha entidade financeira canto máis grande é, maior necesidade ten de centrarse en operacións dunha certa dimensión, e menos funcional lle resulta a miudaxe das pequenas operacións co comercio da esquina e as pequenas e medianas empresas. O tecido empresarial maioritario neste país notará o resultado, aínda que a entidade resultante da fusión quede en Galicia. Para as grandes empresas, é posible que esa maior dimensión lle sexa máis funcional. Pero alguén ten que pensar no financiamento do 99 % das empresas do país. Ao final, quizais haxa que inventar unha nova entidade financeira que atenda ese segmento do tecido produtivo. Onte, na prensa económica, saçia a noticia de que en Castela-A Mancha o empresariado está poñendo en marcha o proceso para a creación dunha caixa, pois non só o pequeno empresario, tamén o mediano, se dá de conta que queda sen interlocutor para o financiamento.

GalicaHoxe

Queremos Galego prevé unha manifestación 'histórica' o 17 de maio

2010-05-02T13:00:00.000+02:00

A marcha, que o ano pasado contou con máis de 20.000 manifestantes, aglutinará o próximo 17 de maio a representantes de máis de 500 entidades culturais, sociais e veciñais que se integran na plataforma cívica e contará, ademais, coa presenza da maioría da directiva do PSdeG.

O voceiro de Queremos Galego, Carlos Callón, reinvindicou en rolda de prensa a importancia de dar resposta á política da Xunta presidida por Alberte Núñez Feixóo. “Un presidente que non cree no país, nin na súa economía, a súa lingua e cultura”, lamentou.

Callón contrapuxo a posición do PPdeG “en contra” de que o galego sexa un “idioma utilizado no Senado” á da maioría dos cidadáns, “que defenden a súa lingua como galegos”. O voceiro da plataforma de defensa do galego vinculou os “procesos de recuperación” lingüística noutras comunidades autónomas cun progresivo “fortalecemento económico” para argumentar que a situación do idioma é “un termómetro” do desenvolvemento xeral dun territorio.

Callón esixíu a Feixóo “que cumpra a lexislación” vixente en materia idiomática e pediu ao Executiro que “deixe de malgastar o diñeiro público para atacar ao galego”, facendo unha alusión directa á posíbel campaña de promoción do decreto do plurilingüismo á que se destinaría preto dun millón de euros.

'O noso existir'

Sobre a manifestación do luns 17 de maio, Carlos Callón asegurou que será un acto que demostrará que “o galego une” e que “Feixóo, lamentabelmente, separa”, tras asegurar que despregarán un servizo de autobuses “dende diferentes puntos” e comarcas de Galiza.

O lema desta mobilización a prol do galego será 'O noso existir'. Durante a marcha haberá dous carteis diferentes nos que se mostrarán unha bola de pan e un corazón, coa idea, segundo explicou o voceiro da plataforma, de que “se quere e se demanda” o idioma.

A manifestación partirá a Alameda de Santiago e percorrerá diferentes rúas da capital para desembocar na Praza do Obradoiro, onde terá lugar o acto central.

Monteagudo ingresará na Real Academia Galega

2010-05-02T11:45:00.000+02:00

O Plenario da Real Academia Galega, reunido en sesión ordinaria onte, acordou nomear académico electo a Henrique Monteagudo para ocupar a vacante que se produciu despois do falecemento do académico numerario Antonio Gil Merino, falecido en outubro do ano pasado aos 33 anos de idade. Deste xeito, Monteagudo ingresa na Real Academia Galega.

Nacido en Muros en 1959, é profesor titular da Universidade de Santiago de Compostela, pola que se doutorou en Filoloxía Galega. Foi lector na Universidade de Birminghan, investigador do Instituto de Lingua Galega dende 1983 e membro do consello científico dende 1995. Membro do Consello da Cultura Galega dende 1998, onde foi coordinador da Sección de Lingua Galega, dirixe o Centro de Documentación Sociolingüística de Galicia e dende o ano 2000 cumpre a función de secretario. Patrón da Fundación Penzol dende 2006 e, na actualidade, é membro da súa Xunta directiva. Ademais, forma parte da Fundación Castelao –da que foi vicepresidente– e da Fundación Carlos Casares.

Foi un dos impulsores da revista Dorna. Expresión poética galega (1981) e membro activo do seu consello editorial até 2006. Dende 1988, é membro do Consello de redacción de Grial, Revista Galega de Cultura, que codirixe dende 2003. No ámbito editorial, Monteagudo é asesor da Editorial Parávola (Brasil) e do Comité Editorial da revista Estudos de Lingüística Galega, da USC. Ademais é asesor da Editorial Galaxia, nas coleccións de libros e manuais para o ensino.

Dende 1996, a súa investigación céntrase na historia social da lingua galega, na sociolingüística e na planificación lingüística. O seu prestixio dentro do campo da lingüística e da Filoloxía galega traspasou as nosas fronteiras e fíxose internacional, cun amplo eco no mundo portugués e brasileiro.

Violencia es ti

2010-05-02T11:03:00.000+02:00

Iso de non publicitar a TDT na lingua galega porque é violencia contra os galegos e as galegas soa moi mal. Xa sei que os políticos defenden ás veces cousas coas que o pobo -ese ente etéreo- nunca comungaría. Como esta, don Jesús, como esta. A quen se lle diga isto en serio é que morre do riso, ou do noxo.

Non sei que terá que ver unha lingua calquera, e menos a propia e nosa, coa violencia. O que si sei é que o PP está a se poñer pesado con ese tema. E como dixo a presidencia do senado cando Leire Pajín falaba en éuscaro, catalán/valencián e galego, aquí ninguén os obriga a vir e quen non queira estar que colla a porta e marche. Porque dá a impresión de que gobernan para outro pobo diferente do que o elixiu. Ou quizais este non debera votar a quen non o representa visto o visto na campaña electoral. Aínda e todo, o mal está feito, que é vostede e os seus subordinados e o seu xefe, e ninguén o obriga a vincular linguas ou culturas con actos vandálicos. Así que fágase cargo do que dixo e recúe ou para a próxima cale porque para dicir isto mellor calar. Dálle que dálle con que cómpre elixir unha lingua para toda a comunidade escolar. Non será que o que queren é que non sexa elixida a que a constitución e o estatuto lle obrigan a promocionar. E se non elixen a correcta, vailles dicir que exercen violencia sobre o resto? No que non é política lingüística. Feijóo e os seus prosélitos están a copiar de dona Espe. Seica é Madrid o espello onde se ollan cada mañá. Que fago hoxe para que pareza que goberno? Vou ver que critican as xentes do país do partido ao que pertenzo, por iso de reincidir nos erros. Como, se non, vai haber unha liña nunha xente sen ideario. O que si teñen claro é que son nacionalistas, como don Manuel. Porque Fraga será un autoritario mais non lle permite a ninguén que lle dea clases de galeguismo. Aínda e todo prefería ese ser galego como forma de ser español que a actual fórmula. Porque ser español como forma de ser galego é inconsistente e mentireiro. Eu é que con estes non sei xa como dicilo. Que marchen a Madrid a gobernalos. Que dimitan. Que se auto-odien eles a si mesmos, mais que nunca máis odien ao pobo galego. Que vén sendo a quen lle deben o posto. Aproban en Madrid que se fale en galego e na Galiza semella prohibido, ou pouco menos. Parafraseando a Becquer, que é violencia? -dis mentres cravas na miña a túa pupila azul. Que é violencia? E ti pregúntasmo. Violencia es ti.

Galicia Hoxe

1º de maio, crise e alternativas

2010-04-29T14:45:00.000+02:00

Artigo de Manuel Mera:

Este ano o Día Internacional da Clase Traballadora está enmarcado pola crise sistémica que, pra clase obreira, concrétase a esta altura nun medre do desemprego, unha fiscalidade máis negativa e menores servizos e prestacións públicas. Agora ben, non pra todos os resultados son negativos, xa que os grandes grupos económicos saen afortalados, recuperando axiña lucros, e, o que é máis destacábel, coidan que a loita de clases resolveuse definitivamente ao seu favor. Ou sexa: cun aumento da explotación e unha derrota estratéxica da clase traballadora.

Sen sermos demasiado optimistas, mesmo recoñecendo que este primeiro período da crise estase saldando favorabelmente para a grande burguesía, podemos afirmar que esta nova etapa histórica non está totalmente definida. Calquera pode ollar que non se lle deu unha saída axeitada aos grandes atrancos económicos, ecolóxicos e de esgotamento de recursos vitais, que son temas transcendentais que fican pendentes e que se suman aos tradicionais conflitos laborais e nacionais. Se isto é certo no ámbito mundial, as perspectivas aínda son moito máis negativas cando fan referencia á Unión Europea e aos países periféricos dependentes (como Galiza). Todo indica que o crecemento económico desprázase a Estados como os que conforman o BRIC (Brasil, India, Rusia e China), que ademais aparecen como potencias en ascenso, porén tamén a outros con menor peso e que representan un modelo alternativo como a ALBA.

Por qué se resolveu, neste primeiro período, a favor das clases dominantes esta crise, malia que foron as que a provocaron? Sen dúbida incidiu en boa medida a enorme concentración e centralización que existe hoxe da economía e nos medios de información (o pensamento único), e a subordinación dos gobernos e organismos internacionais á grande burguesía. Porén tampouco se pode ignorar que as organizacións sociais e os partidos políticos que representan os intereses das clases populares foron moi debilitados, tanto a nivel ideolóxico como organizativo durante as nefastas décadas de globalización neoliberal. Asemade, unha parte importante do sindicalismo e partidos da esquerda pregáronse aos intereses do capital, e confórmanse diante de cada nova esixencia da patronal con moderar os retrocesos. Os sucesivos acordos de negociación colectiva por parte de CC.OO. e UGT coa patronal CEOE, pra limitar salarios, foron feitos na pasividade, sempre buscando unha xustificación (neste contexto o da crise), son exemplo desta asunción por parte dalgunhas direcións sindicais dos proxectos estratéxicos do capital.

Neste contexto é que en Galiza se están impondo, como no Estado español co governo do PSOE (como antes co PP), medidas que botan nas costas das clases subalternas os custes da socialización das débedas do sistema financeiro e da promoción inmobiliaria. Entre estas decisións podemos salientar o aumento do IVE en dous puntos, ou a pretensión de rebaixar os custes das indemnizacións por despedimento e das cotas sociais ou alongar o período de traballo pra o aceso á xubilación. A estas políticas neoliberais, por se non abondara, temos que sumar na nosa nación unha xeira de medidas que privatizan servizos e prestacións públicas, favorecendo os reclamos patronais sen aclarar o grau no que benefician ao país, mentres diminúen o papel das organizacións sociais nas decisións de goberno.

Non se axe desde a Xunta de Galiza, desde o governo do Partido Popular, en función das necesidades das maiorías sociais, senón fundamentalmente primando os intereses das clases dominantes, mesmo no eido identitario e idiomático. A dereita considera que as resistencias populares están derrotadas por décadas, por esta razón governan con dureza e soberbia diante dos máis débiles, do que se gaban, mentres son submisos cos que teñen poder (a actitude con empresas como Citroën ou o Corte Inglés, e mesmo cos directivos das Caixas, son un exemplo).

Agora ben, hoxe, a ideoloxía hexemónica é refugada tanto en feitos como nos argumentos que predica non só polas clases populares senón tamén por sectores da burguesía baixa e media. Isto é así, aínda que ás veces a xente na súa práctica cotiá axe con métodos e orientacións propias do estrutural-funcionalismo e da globalización neoliberal. Por iso os sectores máis lúcidos do sistema, sabedores da súa debilidade a medio prazo centran a súa estratexia en destruír aquelas organizacións e governos que podan representar unha alternativa popular e soberanista diante do imperialismo (demonizando as ideas, reescribindo a historia, recortando as liberdades e premendo no campo militar se fai falla).

Se ollamos no noso entorno, se lemos entre liñas nos xornais, e consultamos páxinas web alternativas, podemos concluír que en realidade a protesta das clases populares, especialmente da clase obreira, continúa viva e mesmo aumentou moito en relación aos últimos anos. Porén, compre recoñecer que son normalmente mobilizacións conxunturais e fragmentadas, o que é un atranco pra lle dar dimensión ás loitas e maior contido estratéxico. Tamén compre destacar que en Galiza hai organizacións nacionalistas representativas que seguen erguendo unha alternativa de xustiza social e soberanía; ou sexa, que non todos son iguais como lle interesa divulgar ás clases dominantes (algo no que coincide o infantilismo de esquerda) pra intentar así desacreditar ás alternativas posíbeis.

Esta capacidade mobilizadora mantén vixente a loita de clases, que ademais aumentará a medida que se comprenda pola maioría da povoación que as contradicións do sistema non son conxunturais e que van a máis.

Tampouco podemos ignorar as limitacións e eivas que hai no eido popular, xa que son un atranco moi grande pra mudar positivamente a correlación de forzas. Lembremos as fundamentais: fai falla articular as mobilizacións, máis formación, información e organización, e valorar a política de alianzas. Estas son tarefas prioritarias, mesmo pras organizacións de masas, nesta conxuntura histórica. Feitos e debate, práctica e teoría, deben ir da man; constitúen a praxis que tanto se analizou no século pasado.

Multa a Queremos Galego por unha protesta contra o decreto "non comunicada"

2010-04-29T13:00:00.000+02:00

A subdelegación do Goberno de Pontevedra impuxo unha multa de 500 euros ao promotor dunha concentración de urxencia convocada pola plataforma Queremos Galego o luns seguinte á presentación do borrador do decreto do plurilingüismo no ensino, tras considerar que non foi comunicada con suficiente marxe de tempo.

Segundo sinalou en declaracións a Europa Press o voceiro da plataforma, Carlos Callón, os responsables da protesta -celebrada na praza da Peregrina de Pontevedra- solicitáronlle "por escrito" os permisos á entidade estatal, que impuxo unha sanción "grave" pola que terán que aboar un total de 500 euros.

No texto no que se informa da multa, a subdelegación asegura que "o denunciado recibiu comunicación previa á manifestación na que esta se daba por non comunicada, ao presentar o escrito fóra de prazo sen alegar nin xustificar a urxencia da súa convocatoria e celebración".

Callón asegurou que a protesta, na que participación dunhas 200 persoas, "non se obstruíu en absoluto ó tráfico" ao tratarse dunha zona "peonil", polo que non hai "causas obxectivas" ou "molestias a ninguén" que xustifiquen a sanción.

Por outro lado, criticou que no documento se mencione que "se exhibiron pancartas" cos lemas 'Pola defensa da nosa lingua, paremos o decretazo' durante a protesta. Así, aclarou que, se se aplica con ese rigor" a normativa en todas as ocasións, "habería que multar cando gaña un partido político as eleccións e saen á rúa celebralo", dixo.

"Cal é o prexuízo?", se hai un problema burocrático "por que se aplica a esta plataforma e non a outras organizacións?", preguntouse Callón.

Por iso, esixiulle ao Goberno central "que explique" a razón de tomar a devandita decisión e, ademais de realizar "un chamamento público", avanzou que solicitaron que se envíe o escrito" da sanción "en galego", tras non se dar "por informados" desta comunicación -remitida en castelán-

O PP defende que as campañas da Xunta se fagan en español

2010-04-29T11:21:00.000+02:00

Bieito Lobeira preguntáballe ao Goberno por qué motivo a Xunta de Galiza emitiu no mes de abril unha campaña sobre o apagamento analóxico e a transición á TDT nas radios de Galiza en español.

"Seica o galego non lles vale? Comprométense a que esta situación non se volva repetir?", preguntou o deputado do BNG.

Porén, na súa resposta o Conselleiro de Educación, lonxe de rectificar e comprometerse a cumprir a legalidade en materia lingüística defendeu o emprego do español na publicidade institucional da Secretaría Xeral de Medios da Xunta en Galiza baixo o argumento do "bilingüismo". Así, recoñece que as cuñas radiofónicas sobre o apagamento analóxico pagadas pola Xunta de Galiza emitíronse nas emisoras privadas do país en castelán, nun 50% dos casos.

"Está moi ben que lle pidan ao PP que fale galego, pero empecen aplicándose o conto"

Para Bieito Lobeira a resposta do conselleira "é unha mostra mais do desprezo do Goberno de Feijóo pola lingua galega". O deputado nacionalista subliñou que "tanto na Lei de Normalización Lingüística como no Estatuto de Galiza establécese claramente a obriga da Xunta de defender e potenciar o galego, a lingua que se atopa en inferioridade de condicións e que foi secularmente perseguida".

"Iso de que a Xunta teña que defender o bilingüismo non aparece por ningures, é un invento do PP e da súa flatulencia ideolóxica que é Galicia Bilingüe. Que a Xunta de Galiza faga anuncios en Galiza en español non sucedeu nunca, nin sequera nos Gobernos de Fraga", denunciou o deputado do BNG.

Por último, Bieito Lobeira puxo como exemplo da "hipocrisía" do Partido Popular respecto á lingua galega a solicitude presentada pola Secretaría Xeral de Política Lingüística para que durante a súa visita a Galiza con motivo do Xacobeo o Papa tamén se exprese en Galiza.

"Parécenos moi ben que lle pidan a un señor de Baviera que fale en galego, pero empecen aplicándose o conto; que os deputados e os conselleiros do Partido Popular falen en galego, que a sinaléctica do Xacobeo no país tamén estea en galego, que as campañas de Galicia Calidade tamén se fagan na nosa lingua e que a Xunta de Galiza cumpra a legalidade e faga as súas campañas institucionais en galego", concluíu o deputado do BNG.

GzNacion

Fenosa xa 'parla' catalán pero segue sen aprender galego

2010-04-29T09:51:00.000+02:00

A antiga marca Unión Fenosa ten no noso país unha central térmica (Meirama), participa cun 49% na planta de tratamento da Sociedade Galega de Medio Ambiente (Sogama), conta con numerosas centrais hidroeléctricas e acapara boa parte do mercado enerxético autóctono. A pesar de que Galiza foi o berce deste imperio eléctrico, a lingua propia apenas tivo espazos simbólicos na súa política empresarial.

Dende setembro de 2009 a eléctrica está integrada no grupo catalán Gas Natural. Naquel mesmo mes, Vieiros publicaba que, paradoxicamente, a adquisición podía acabar abríndolle espazos ao galego. Dende a nova sede central da Barcelona aseguraban que Gas Natural estudaría a posibilidade de normalizar o uso do galego, debido a que sempre tiveran en conta a pluralidade cultural do Estado. Porén, sete meses despois non hai ningún cambio positivo. Un exemplo é a páxina web de Gas Natural Fenosa (novo nome do grupo) que ofrece tres posibilidades de navegación (castelán, catalán e inglés).

Este xornal púxose en contacto o pasado martes coas oficinas de Gas Natural Fenosa en Barcelona para interesarse polos pasos dados ao respecto dos usos lingüísticos. Á espera dunha contestación oficial, polo de agora, a vella Unión Fenosa xa 'parla' catalán pero segue sen aprender o galego.

Un Primeiro de Maio para que a crise non a sigan a pagar os traballadores

2010-04-28T16:44:00.000+02:00

Un ano máis, os sindicatos celebrarán por separado a xornada do Primeiro de Maio, este sábado. Dunha banda, a CIG chama os traballadores a manifestárense a partir das 12 do mediodía en Vigo, baixo os lemas: “Emprego e salarios dignos” e “O déficit público que o pague o capital, reforma fiscal xa”. E da outra, UXT e CCOO programan as súas protestas de xeito conxunto pedindo aos gobernos que “non se precipiten ao acometer recortes no gasto social”.

A CIG “contra a economía especulativa”
Ademais da manifestación central, que se celebrará en Vigo, a CIG convoca protestas en Santiago, A Coruña, Pontevedra, Ferrol, Lugo, Ourense e Ribadeo. Contraria á “política de pacto social” que seguen CCOO e UXT coa súa presenza nas mesas de diálogo abertas coa administración e a patronal, a central nacionalista aproveitará o Día Internacional do Traballo para denunciar “a redución de salarios, a precarización das condicións laborais e o recorte dos dereitos dos traballadores”.

O secretario xeral, Suso Seixo, censurou que “se está a introducir un debate equivocado e falso” sobre a “contención da política salarial”. Avogou por “reactivar a capacidade de consumo, cousa que pasa por mellorar os salarios”. Asemade subliñou que a reforma laboral non traerá “de xeito automático unha recuperación do emprego” e que “é preciso combater as causas que xeraron a crise e non recortar o gasto social”.

Nesa liña, lamentou que "nada se fale de mellorar o control" dos sectores estratéxicos, de potenciar a economía produtiva, de eliminar os paraísos fiscais ou de crear un modelo de banca pública para permitir que os recursos económicos cheguen ás familias e ás empresas necesitadas". Asemade, Seixo defendeu unha reforma fiscal que grave as rendas máis altas, en troques de que o Estado busque un aumento dos ingresos a través dos impostos indirectos.

UXT e CCO contra os recortes sociais
Pola súa parte, UXT e CCOO manifestaranse conxuntamente en Vigo, no seu acto central, mais tamén terán protestas en A Coruña, Santiago, Ferrol, Vilagarcía, Lugo e Ourense. O secretario xeral de UXT, Xosé Antonio Gómez, considera que “os gobernos se precipitan coas medidas de recorte de gasto público e de austeridade fiscal” e oponse a que se aplique “de xeito dogmático o plan para reducir o déficit público”.

Neste punto coincidiu tamén o máximo responsábel de CCOO en Galiza, Xosé Manuel Sánchez Aguión, quen apuntou a que “é fundamental manter as medidas públicas de estímulo da economía e de protección dos desempregados”. Asemade, incidiu na necesidade “de aplicar os acordos do diálogo social” e pediu “urxencia para pechar pactos”. “Temos alternativas e queremos que se abra o camiño de xeito urxente”, proclamaron ao tempo que pediron que se asenten as bases para unha necesaria mudanza de modelo económico.

Outros Primeiro de Maio en Vieiros: